Marian Duś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marian Duś
Biskup tytularny Thenae
In Cruce salus
W Krzyżu zbawienie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 25 czerwca 1938
Róża
Biskup pomocniczy warszawski
Okres sprawowania 1986–2013
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 9 czerwca 1968
Nominacja biskupia 21 grudnia 1985
Sakra biskupia 6 stycznia 1986
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1986
Miejscowość Warszawa
Miejsce archikatedra św. Jana Chrzciciela
Konsekrator Józef Glemp
Współkonsekratorzy Władysław Miziołek
Kazimierz Romaniuk

Marian Duś (ur. 25 czerwca 1938 w Róży) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor filozofii w zakresie nauk społecznych, biskup pomocniczy warszawski w latach 1986–2013, od 2013 biskup senior archidiecezji warszawskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 25 czerwca 1938 w Róży koło Dębicy. W latach 1952–1956 kształcił się w Technikum Mechanicznym w Dębicy. Od 1956 do 1957 był pracownikiem Zakładów Gumowych w Dębicy. W 1957 podjął studia w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku, gdzie przez dwa lata kształcił się w zakresie filozofii. W 1959 po otrzymaniu powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej przeniósł się na Katolicki Uniwersytet Lubelski, gdzie na Sekcji Filozofii Praktycznej Wydziału Filozoficznego kontynuował studia filozoficzne. W ich trakcie pełnił m.in. funkcje prezesa Koła Nauk Społecznych przy Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, wiceprezesa Sądu Koleżeńskiego Zrzeszenia Studentów Polskich i kierownika męskiego domu akademickiego. Studia ukończył w 1963 uzyskaniem magisterium. Następnie podjął starania o dokończenie studiów we wrocławskim seminarium duchownym, w międzyczasie odbywając roczny staż pracy w Puławskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego. Studia teologiczne odbył jednak w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Warszawie w latach 1964–1968. 9 czerwca 1968 został w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie wyświęcony na prezbitera przez kardynała Stefana Wyszyńskiego[1]. W 1970 rozpoczął studia doktoranckie na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Tamże na podstawie dysertacji Postawy religijne mieszkańców nowego osiedla «Polna» uzyskał w 1973 doktorat z filozofii w zakresie nauk społecznych[1][2].

W latach 1968–1970 pracował jako wikariusz w parafii św. Mikołaja w Grójcu. Latem 1970 zastępował w obowiązkach kapelana kaplicy w Guzowie[1]. Od 1977 do 1986 był proboszczem parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Warszawie-Pyrach[1][3]. W 1979 został mianowany dziekanem dekanatu piaseczyńskiego oraz sekretarzem archidiecezjalnej rady kapłańskiej. W tym samym roku otrzymał przywilej noszenia rokiety i mantoletu[1].

W latach 1971–1977 pełnił funkcję prefekta w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Warszawie[1]. Od 1973 do 1988 prowadził wykłady z katolickiej nauki społecznej w warszawskim seminarium i mieszczącym się przy nim Akademickim Studium Teologii Katolickiej[1][2].

7 grudnia 1985 został ustanowiony biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej ze stolicą tytularną Thenae[1]. Prekonizowany został 21 grudnia 1985[4]. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1986 w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski, z towarzyszeniem biskupów pomocniczych warszawskich: Władysława Miziołka i Kazimierza Romaniuka[1]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „In Cruce salus” (W Krzyżu zbawienie)[5]. 11 stycznia 1986 został mianowany wikariuszem generalnym archidiecezji[1]. W kurii metropolitalnej objął urzędy przewodniczącego: Wydziału Duszpasterstwa, Wydziału Budowy Kościołów i Spraw Sakramentalnych oraz Wydziału Administracji Ogólnej i Spraw Personalnych. Został opiekunem dekanalnym ojców duchownych oraz ćwiczeń duchowych dla kapłanów. Administrował budynkami Nuncjatury Apostolskiej w Warszawie. Objął funkcję prezesa Prymasowskiej Rady Budowy Kościołów, a także prezesa Zarządu Fundacji Budowy Świątyni Opatrzności Bożej. Wszedł w skład: archidiecezjalnej rady administracyjnej, rady biskupiej, rady kapłańskiej (jako zastępca przewodniczącego), kolegium konsultorów i rady ds. ekonomicznych[1][6]. Uczestniczył w IV Synodzie Archidiecezji Warszawskiej jako członek komisji głównej i przewodniczący sekretariatu[6]. W 1998 został mianowany prałatem gremialnym Kapituły Metropolitalnej Warszawskiej. W kapitule pełnił funkcję dziekana[7][8]. 4 listopada 2013 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z funkcji biskupa pomocniczego archidiecezji warszawskiej[9][10]. Na emeryturze został rezydentem w parafii św. Anny w Warszawie, gdzie otrzymał do dyspozycji mieszkanie po prymasie Józefie Glempie[11][12][13].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski został członkiem Komisji ds. Budownictwa Kościołów, Komisji ds. Duszpasterstwa Ogólnego, Komisji ds. Liturgii i Duszpasterstwa Liturgicznego[1], Komisji ds. Duchowieństwa i Komisji ds. Misyjnych[3]. Objął również funkcje krajowego duszpasterza policji i krajowego duszpasterza kobiet[14].

W 1994 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego warszawskiego Piotra Jareckiego[15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 34–35. ISBN 83-7052-900-3.
  2. a b Kronika X-lecia Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie. „Warszawskie Studia Teologiczne”. XIII/2000. s. 235. ISSN 0209-3782. [dostęp 2013-12-08]. 
  3. a b Szesnastolecie sakry biskupiej bp Mariana Dusia (sylwetka). ekai.pl, 2002-01-06. [dostęp 2013-08-13].
  4. K.R. Prokop. Sukcesja święceń biskupich pasterzy Kościoła warszawskiego (1798–2007). „Prawo Kanoniczne”. R. 53, nr 1–2, s. 349, 2010. ISSN 0551-911X. [dostęp 2017-11-04]. 
  5. Marian Duś na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-12-31].
  6. a b Nota biograficzna Mariana Dusia na stronie archidiecezji warszawskiej. archidiecezja.warszawa.pl. [dostęp 2015-02-16].
  7. Kapituła Metropolitalna Warszawska. archidiecezja.warszawa.pl. [dostęp 2015-02-16].
  8. P. Chmieliński. Kapituła metropolitalna warszawska. „Niedziela”. 50/2003 (edycja warszawska st.). ISSN 0208-872X. [dostęp 2015-02-16]. 
  9. Rinuncia di Ausiliare di Warszawa (Polonia) e nomina di nuovi Ausiliari (wł.). press.vatican.va, 2013-11-04. [dostęp 2013-11-04].
  10. Warszawa: Bp Marian Duś przechodzi na emeryturę. Ks. prał. Józef Górzyński i ks. prał. Rafał Markowski – biskupami pomocniczymi. episkopat.pl (arch.), 2013-11-04. [dostęp 2017-01-09].
  11. Parafia św. Anny w Wilanowie. archidiecezja.warszawa.pl (arch.). [dostęp 2015-07-27].
  12. List Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego do kapłanów Archidiecezji Warszawskiej. archidiecezja.warszawa.pl (arch.). [dostęp 2015-02-16].
  13. J. Osowski: Kardynał Nycz do księży: wyjdźcie nawet do niewierzących. gazeta.pl, 2013-12-25. [dostęp 2013-12-26].
  14. G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 75–76. ISBN 83-911554-0-4.
  15. Marian Duś (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-08-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]