Antoni Szlagowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Szlagowski
Arcybiskup tytularny Cotyaeum
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 10 lipca 1864
Gulczewo
Data i miejsce śmierci 28 lutego 1956
Milanówek
biskup pomocniczy warszawski
Okres sprawowania 1928–1956
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 21 grudnia 1890
Nominacja biskupia 9 lipca 1928
Sakra biskupia 7 października 1928
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Odznaka Honorowa PCK I stopnia

Antoni Władysław Szlagowski (ur. 10 lipca 1864 w Gulczewie, zm. 28 lutego 1956 w Milanówku) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy warszawski w latach 1928–1956.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Kazimierza i Hipolity z Dobrowolskich. Po ukończeniu seminarium duchownego w Warszawie ukończył również (uzyskując tytuł magistra w 1891) Cesarską Rzymskokatolicką Akademię Duchowną w Petersburgu[1].

W 1890 otrzymał święcenia kapłańskie. Był wikariuszem w warszawskich parafiach świętego Antoniego i świętego Aleksandra, profesorem Pisma Świętego w seminarium duchownym w latach 1895–1918, w latach 1897–1910 był tamże profesorem patrologii i homiletyki, wykładał homiletykę i wymowę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Później kontynuował studia w Rzymie, gdzie w 1909 uzyskał doktorat. Następnie był profesorem (od 1 kwietnia 1919) i dziekanem (1918–1919) Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Warszawskiego, a w roku akademickim 1927/1928 rektorem i później w roku 1928/1929 prorektorem.

Antoni Szlagowski, portret podwójny, ok. 1905 r.

W 1927 otrzymał godność infułata. 9 lipca 1928 papież Pius XI mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej i biskupem tytularnym Irenopolis in Cilicia. Sakrę biskupią przyjął 7 października 1928. Od 31 października 1932 był w stanie spoczynku. W latach 1942–1946 pełnił funkcję wikariusza kapitulnego archidiecezji warszawskiej. 24 listopada 1945 papież Pius XII mianował go arcybiskupem tytularnym Cotyaeum.

W latach 1928–1956 pełnił funkcję proboszcza parafii św. Barbary na Koszykach. Nie opuścił Warszawy po wybuchu powstania warszawskiego, ale we wrześniu 1944 został internowany w Milanówku, gdzie przebywał do śmierci. Wydobył z rąk niemieckich w czasie powstania serce Chopina. Jego kapelanem od 1942 do śmierci był późniejszy infułat Stanisław Markowski (1910–1997).

Antoni Szlagowski był cenionym kaznodzieją i autorem licznych prac z zakresu biblistyki. W 1900 wydał zmodernizowany przez siebie przekład Biblii Jakuba Wujka.

W okresie pracy na Uniwersytecie Warszawskim był znanym przyjacielem młodzieży akademickiej, która nadała mu tytuł Dożywotniego Przyjaciela Polskiej Młodzieży Akademickiej. Od 1928 był filistrem honoris causa Polskiej Korporacji Akademickiej Aquilonia. Tradycyjnie w dniu 3 maja odprawiał dla młodzieży akademickiej polową mszę w Ogrodzie Botanicznym (na Agrykoli w Warszawie). W maju 1936 podczas ślubowania jasnogórskiego młodzieży akademickiej odczytywał rotę ślubowania swego autorstwa.

Był m.in. członkiem: Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, zarządu Kasy im. Józefa Mianowskiego, Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Studentów Uniwersytetu Józefa Piłsudskiego.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Ogłosił, między innymi:

  • Kazania pasyjne (1899–1909, 3 serie)
  • Nowy Testament (1900)
  • Żywot, charakterystyka i dzieła Fabiana Birkowskiego (1901)
  • Wstęp ogólny historyczno-krytyczny do Pisma Świętego (1908)
  • Mowy pogrzebowe (1909)
  • Mowy akademickie
  • Mowy narodowe
  • Mickiewicz i Biblia
  • Mowy okolicznościowe
  • Koniec świata (1929).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 721.
  2. M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410.
  3. Kronika religijna. U nas. Odznaczenie kapłanów i zakonnic. „Rycerz Niepokalanej”. Nr 7, s. 184, 1925. 
  4. Polski Czerwony Krzyż. Sprawozdanie za 1935. Warszawa: 1936, s. 11.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]