Władysław Szcześniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Szcześniak
Biskup tytularny Larandy
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 12 października 1858
Zakroczym
Data i miejsce śmierci 9 września 1926
Warszawa
Biskup pomocniczy warszawski
Okres sprawowania 1925–1926
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 2 września 1880
Nominacja biskupia 25 maja 1925
Sakra biskupia 19 lipca 1925
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 19 lipca 1925
Konsekrator Aleksander Kakowski
Współkonsekratorzy Antoni Julian Nowowiejski
Stanisław Gall
Nagrobek Władysława Szcześniaka na cmentarzu Powązkowskim (2008)

Władysław Maksymilian Szcześniak[1] (ur. 12 października 1858 w Zakroczymiu, zm. 9 września 1926 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, biskup pomocniczy warszawski w latach 1925–1926.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 12 października 1958 w Zakroczymiu. Kształcił się w gimnazjum w Warszawie. W latach 1875–1878 studiował w warszawskim seminarium metropolitarnym, następnie do 1882 w Akademii Duchownej w Petersburgu, gdzie otrzymał magisterium z teologii. Święcenia prezbiteratu przyjął 2 września 1880. Od 1885 pogłębiał wykształcenie w Innsbrucku i Rzymie, uzyskując doktorat z teologii[1].

Pracował jako wikariusz w Białej Rawskiej i w parafii św. Antoniego w Warszawie. W latach 1887–1898 był rektorem kościoła św. Józefa w Warszawie, wskutek interwencji władz carskich został przeniesiony na wikariat parafii Świętego Krzyża w Warszawie[1]. Piastował także urząd proboszcza parafii św. Barbary w Warszawie[2]. W 1914 został kanonikiem katedry warszawskiej[1].

W warszawskim seminarium metropolitalnym zajmował stanowisko profesora teologii i historii Kościoła, a w latach 1887–1898 sprawował urząd wiceregensa. W 1919 został profesorem zwyczajnym na wydziale teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego i kierownikiem katedry historii Kościoła[1].

25 maja 1925 został prekonizowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej[1] ze stolicą tytularną Laranda[3]. Sakrę biskupią otrzymał 19 lipca 1925 w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie[4]. Konsekrował go kardynał Aleksander Kakowski, w asyście Antoniego Juliana Nowowiejskiego, biskupa diecezjalnego płockiego, i Stanisława Galla, biskupa polowego Wojska Polowego[3]. W archidiecezji piastował urząd wikariusza generalnego[1].

Zmarł 9 września 1926 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[1].

Tytuły[edytuj]

W 1921 otrzymał tytuł doktora honoris causa Wydziału Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego[5].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h K. Krasowski: Biskupi katoliccy II Rzeczypospolitej. Słownik biograficzny. Poznań: Bene Nati, 1996, s. 231–232. ISBN 83-86675-03-9.
  2. P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 2000, kol. 427. ISBN 83-211-1311-7.
  3. a b Władysław Szcześniak (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2016-04-29].
  4. K.R. Prokop. Sukcesja święceń biskupich pasterzy Kościoła warszawskiego (1798–2007). „Prawo Kanoniczne : kwartalnik prawno-historyczny”. T. 53, nr 1–2, s. 346, 2010. ISSN 0551-911X. [dostęp 2016-04-30]. 
  5. Doktoraty honorowe. uw.edu.pl. [dostęp 2017-10-09].

Linki zewnętrzne[edytuj]