Jerzy Cegielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Wojciech Faustyn Cegielski
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1887
Poznań
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego
Wojsko Polskie
Jednostki 15 Pułk Artylerii Polowej
1 Pułk Artylerii Polowej
3 Pułk Artylerii Lekkiej
Okręg Korpusu Nr VII
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku artylerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Wojenny 1914-1918 (Francja)

Jerzy Wojciech Faustyn Cegielski (ur. 15 lutego 1887 w Poznaniu, zm. kwiecień 1940 w Charkowie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Cegielski urodził się w Szylincach, był synem Stefana i Albertyny z domu Nieżychowskiej.

W czasie I wojny światowej służył w armii niemieckiej.

Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego i zweryfikowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i przydzielony do 15 Wielkopolskiego pułku artylerii lekkiej. W czasie wojny z bolszewikami dowodził I dywizjonem.

21 sierpnia 1920 I dyon został otoczony na drodze z Ostrowi do Zambrowa, odcięta została 3 bateria. Wobec przeważającej siły nieprzyjaciela sytuacja stawała się krytyczna. Mjr Jerzy Cegielski zebrawszy wszystkich dostępnych artylerzystów, uderzył na ich czele na wroga. Pomimo przeważającej siły Rosjan ich oddział został rozbity i 3 bateria uratowana. Za ten czyn major Jerzy Cegielski na wniosek dowódcy 15 pułku ppłk. Rudolfa Niemira został przedstawiony do Virtuti Militari.

Po zakończeniu wojny major Cegielski został oddelegowany do Szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. W 1928 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem od 1 stycznia 1928 roku. 24 lipca 1928 roku został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 1 pułku artylerii polowej Legionów w Wilnie[1]. 21 stycznia 1930 otrzymał przeniesienie do 3 pułku artylerii polowej Legionów w Zamościu na stanowisko dowódcy pułku[2]. W 1932 został przeniesiony w stan spoczynku.

W 1939 dostał się do niewoli sowieckiej, w 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[3]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 216.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 8.
  3. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 2976 z 13 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 825)
  5. a b Rocznik oficerski 1923, s. 743
  6. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 57)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​, str. 56.
  • K. Banaszek, W. K. Roman, Z. Sawicki, Kawalerowie orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, Warszawa 2000, str. 43.
  • Rocznik Oficerski 1923 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, str. 743, 816 , 1525;
  • Rocznik Oficerski 1924 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, str. 664, 739, 1385;
  • Rocznik Oficerski 1928 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, str. 375, 451;
  • Rocznik Oficerów Rezerwy 1934 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1934, str. 342, 993;
  • Ogrody Wspomnień - Jerzy Wojciech Faustyn Cegielski [dostęp 2012-04-06]