Konstantyn IV Pogonatos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konstantyn IV Pogonatos
ilustracja
Cesarz bizantyński
Okres panowania od 668
do 685
Dane biograficzne
Dynastia heraklijska
Data urodzenia 649
Data śmierci 685
Ojciec Konstans II
Matka Fausta
Żona Anastazja
Dzieci Justynian II Rhinotmetos
Herakliusz

Konstantyn IV (gr. Κωνσταντίνος Δ' ο Πωγώνατος, ur. 649, zm. 685) – cesarz bizantyjski w latach 668–685.

Był najstarszym synem cesarza Konstansa II i jego żony Fausty. Ojciec uczynił go współcesarzem w 654. Po śmierci ojca pokonał uzurpatora Meziziosa. Początkowo współrządził z braćmi Teodozjuszem i Herakliuszem. W 681 roku usunął ich i skazał na karę hańbiącą obcięcia nosa. Ostatecznie po pięcioletnich (674678) walkach obronił Konstantynopol przed Arabami (podczas tego oblężenia Bizantyjczycy zastosowali pierwszy raz słynny ogień grecki). Rozbił ich flotę i zawarł z nimi pokój, który został odnowiony w 685 roku. W 681 roku. zawarł pokój z Protobułgarami, którzy przekroczyli Dunaj i osiedlili się na ziemiach dzisiejszej Dobrudży. Data ta jest uważana za początek istnienia państwa bułgarskiego. Z inicjatywy Konstantyna IV zwołano w 680 roku sobór konstantynopolitański III.

Jego żoną była Anastazja, Konstantyn IV miał z nią co najmniej dwóch synów: