Mieczysław Słowikowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Słowikowski
Mieczysław Zygfryd Słowik

„Rygor”
Generał Jacob Devers ściska rękę majora Słowikowskiego po odznaczeniu go orderem Legion of Merit za jego wkład w kampanię w północnej Afryce.
Generał Jacob Devers ściska rękę majora Słowikowskiego po odznaczeniu go orderem Legion of Merit za jego wkład w kampanię w północnej Afryce.
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1896
Jazgarzew
Data i miejsce śmierci 29 lipca 1989
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 19171989
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego
Wojsko Polskie
Jednostki 36 Pułk Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr I
Ministerstwo Spraw Wojskowych
20 Pułk Piechoty
Brygada KOP „Wilno”
Brygada KOP „Grodno”
Stanowiska dowódca kompanii piechoty
dowódca batalionu piechoty
referent
szef sztabu brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi Legia Zasługi (USA) Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy)

Mieczysław Zygfryd Słowikowski, właśc. Mieczysław Zygfryd Słowik, pseud. „Rygor” (ur. 25 lutego 1896 w Jazgarzewie, zm. 29 lipca 1989 w Londynie) − generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował handel w Warszawie. W okresie od lipca 1915 do października 1917 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1 października 1917 roku do 18 lipca 1918 roku był uczniem Klasy „C” w Szkole Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej[1]. Po ukończeniu szkoły został dowódcą kompanii i organizatorem batalionu w Dąbrowie Górniczej.

W grudniu 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany dowódcą plutonu w I Warszawskim Batalionie Garnizonowym, później przemianowanym na VI Warszawski Batalion Strzelców. W maju 1919 roku rozpoczął służbę w 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej, gdzie dowodził kompanią, a następnie batalionem. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 2335. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. Od września 1923 do października 1925 roku słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej, a po jej ukończeniu do kwietnia 1926 roku pracownik Oddziału IV Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Następnie pełnił służbę w Referacie Mobilizacyjnym Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. 19 marca 1928 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku i 211. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. 24 lipca 1928 roku został przeniesiony służbowo do Biura Ogólno Administracyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[4]. Z dniem 1 kwietnia 1930 roku został przeniesiony na stanowisko oficera do zleceń Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych[5][6]. 9 grudnia 1932 roku został przeniesiony do 20 Pułku Piechoty w Krakowie[7]. W czerwcu 1934 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Brygady KOP „Wilno”[8]. Major dyplomowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku. W kwietniu 1937 roku objął kierownictwo sztabu Brygady KOP „Grodno”.

W 1937 roku rozpoczął pracę dla Oddziału II Sztabu Generalnego, zajmującego się wywiadem zagranicznym. Jako dyplomata został wysłany na placówkę do Kijowa, gdzie zastał go wybuch II wojny światowej. Od października do grudnia 1939 roku przebywał w Stacji Zbornej Oficerów w Paryżu, gdzie wstąpił do odradzającej się po wrześniowej klęsce polskiej armii i do lutego 1940 roku był zastępcą dowódcy 6 Pułku Strzelców Pieszych we Francji. Następnie pracował w Oddziale II Sztabu Naczelnego Wodza. Po kapitulacji Francji zajął się przerzutem polskich żołnierzy do Wielkiej Brytanii, początkowo legalnie, następnie na podstawie fałszywych dokumentów, wreszcie z pomocą do neutralnej Hiszpanii.

 Osobny artykuł: Agencja Afryka.

Po sukcesach Afrika Korps w walkach w Libii i Egipcie, Słowikowski otrzymał polecenie udania się do Algierii, będącej kolonią Francji Vichy, w celu zorganizowania siatki wywiadowczej. W celu organizacji działalności agenturalnej założył fabrykę produkującą płatki owsiane, która okazała się dużym sukcesem komercyjnym i objęła zasięgiem działania całą północną Afrykę, a środki pozyskane z przedsięwzięcia pozwoliły finansować działalność wywiadowczą. Do siatki Słowikowskiego zwerbowanych zostało kilka tysięcy ludzi, których informacje pozwoliły na kontrolę większości dziedzin życia kolonii. Ważną rolę w działalności Słowikowskiego odgrywała także jego żona Maria, którą m.in. odbierała meldunki ze skrzynek kontaktowych, ukrywała kompromitujące materiały w wypadku kontroli i przekupywała urzędników[9].

Słowikowski kierował organizacją do września 1944 roku, dzięki jego działaniom Aliantom udało się bez większych strat przeprowadzić lądowanie w północno-zachodniej Afryce i zająć pozycje wyjściowe do ataku na operujące w Libii jednostki Afrika Korps.

Następnie do października 1946 roku służył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Szkocji, zdemobilizowany w 1947 roku. 15 sieprnia 1964 roku awansowany na pułkownika, a w 1972 roku na generała brygady. Od 3 czerwca 1971 do 14 lipca 1972 roku minister informacji i dokumentacji w emigracyjnym rządzie Zygmunta Muchniewskiego. W kraju uznany za zdrajcę i pozbawiony obywatelstwa polskiego. Osiadł w Londynie, gdzie zmarł.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Księga pamiątkowa 1830 - 29 XI 1930. Szkice z dziejów szkół piechoty polskiej, Nakładem Komitetu Obchodu Święta 29 listopada w Szkole Podchorążych Piechoty, Ostrów-Komorowo 1930, s. 432.
  2. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 112.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 19 marca 1928 roku, s. 53.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 227. Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie ..., s. 166 podali, że w okresie od września 1928 roku do marca 1930 roku pełnił służbę w Referacie Organizacyjno-Mobilizacyjnym Ministerstwa Spraw Wojskowych, Biuro Ścisłej Rady Wojennej. Jest to ewidentna pomyłka ponieważ Biuro Ścisłej Rady Wojennej zostało zlikwidowane w 1926 roku.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 104.
  6. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 66, 420.
  7. W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 416 ogłoszono przeniesienie kpt. dypl. Mieczysława Zygfryda Słowikowskiego do III batalionu 3 Pułku Strzelców Podhalańskich detaszowanego w Krakowie. W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 106 sprostowano, że przeniesienie miało miejsce do 20 Pułku Piechoty w Krakowie.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 277.
  9. Aleksandra Zaprutko, Dowództwo Obozu Domowego (w skrócie DOD). Zawód: żona szpiega, "Ciekawostki historyczne", 4 kwietnia 2011.
  10. Nominacje generalskie i odznaczenia państwowe w Narodowe Święto Niepodległości; prezydent.pl; 11 listopada 2009.
  11. „Za męstwo i osobistą odwagę okazane w walce z nieprzyjacielem w obronie Ojczyzny”; Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1836 z 12 lipca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1209)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]