Mieczysław Słowikowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Słowikowski
Mieczysław Zygfryd Słowik

„Rygor”
Generał Jacob Devers ściska rękę majora Słowikowskiego po odznaczeniu go orderem Legion of Merit za jego wkład w kampanię w północnej Afryce.
Generał Jacob Devers ściska rękę majora Słowikowskiego po odznaczeniu go orderem Legion of Merit za jego wkład w kampanię w północnej Afryce.
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1896
Jazgarzew
Data i miejsce śmierci 29 lipca 1989
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 19171989
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego
Wojsko Polskie
Jednostki 36 Pułk Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr I
Ministerstwo Spraw Wojskowych
20 Pułk Piechoty
Brygada KOP „Wilno”
Brygada KOP „Grodno”
Stanowiska dowódca kompanii piechoty
dowódca batalionu piechoty
referent
szef sztabu brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi Legia Zasługi (USA) Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy)

Mieczysław Zygfryd Słowikowski, właśc. Mieczysław Zygfryd Słowik, ps. „Rygor” (ur. 25 lutego 1896 w Jazgarzewie, zm. 29 lipca 1989 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował handel w Warszawie. W okresie od lipca 1915 do października 1917 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1 października 1917 roku do 18 lipca 1918 roku był uczniem Klasy „C” w Szkole Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej[1]. Po ukończeniu szkoły został dowódcą kompanii i organizatorem batalionu w Dąbrowie Górniczej.

W grudniu 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany dowódcą plutonu w I Warszawskim Batalionie Garnizonowym, później przemianowanym na VI Warszawski Batalion Strzelców. W maju 1919 roku rozpoczął służbę w 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej, gdzie dowodził kompanią, a następnie batalionem. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 2335. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. Od września 1923 do października 1925 roku słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej, a po jej ukończeniu do kwietnia 1926 roku pracownik Oddziału IV Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Następnie pełnił służbę w Referacie Mobilizacyjnym Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. 19 marca 1928 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku i 211. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. 24 lipca 1928 roku został przeniesiony służbowo do Biura Ogólno Administracyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[4]. Z dniem 1 kwietnia 1930 roku został przeniesiony na stanowisko oficera do zleceń Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych[5][6]. 9 grudnia 1932 roku został przeniesiony do 20 Pułku Piechoty w Krakowie[7]. W czerwcu 1934 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Brygady KOP „Wilno”[8]. Major dyplomowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku. W kwietniu 1937 roku objął kierownictwo sztabu Brygady KOP „Grodno”.

W 1937 roku rozpoczął pracę dla Oddziału II Sztabu Generalnego, zajmującego się wywiadem zagranicznym. W grudniu 1937 został wysłany na placówkę do Kijowa, jako dyplomata i kierownik placówki Oddziału II[9], gdzie zastał go wybuch II wojny światowej. Od października do grudnia 1939 roku przebywał w Stacji Zbornej Oficerów w Paryżu, gdzie wstąpił do odradzającej się po wrześniowej klęsce polskiej armii i do lutego 1940 roku był zastępcą dowódcy 6 Pułku Strzelców Pieszych we Francji. Następnie pracował w Oddziale II Sztabu Naczelnego Wodza. Po kapitulacji Francji zajął się przerzutem polskich żołnierzy do Wielkiej Brytanii, początkowo legalnie, następnie na podstawie fałszywych dokumentów, wreszcie z pomocą do neutralnej Hiszpanii.

 Osobny artykuł: Agencja Afryka.

Po sukcesach Afrika Korps w walkach w Libii i Egipcie, Słowikowski otrzymał polecenie udania się do Algierii, będącej kolonią Francji Vichy, w celu zorganizowania siatki wywiadowczej. W celu organizacji działalności agenturalnej założył fabrykę produkującą płatki owsiane, która okazała się dużym sukcesem komercyjnym i objęła zasięgiem działania całą północną Afrykę, a środki pozyskane z przedsięwzięcia pozwoliły finansować działalność wywiadowczą. Do siatki Słowikowskiego zwerbowanych zostało kilka tysięcy ludzi, których informacje pozwoliły na kontrolę większości dziedzin życia kolonii. Ważną rolę w działalności Słowikowskiego odgrywała także jego żona Maria, którą m.in. odbierała meldunki ze skrzynek kontaktowych, ukrywała kompromitujące materiały w wypadku kontroli i przekupywała urzędników[10].

Słowikowski kierował organizacją do września 1944 roku, dzięki jego działaniom Aliantom udało się bez większych strat przeprowadzić lądowanie w północno-zachodniej Afryce i zająć pozycje wyjściowe do ataku na operujące w Libii jednostki Afrika Korps.

Następnie do października 1946 roku służył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Szkocji, zdemobilizowany w 1947 roku. Prezydent RP na Uchodźstwie August Zaleski awansował go na pułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1964 roku w korpusie oficerów piechoty. Od 3 czerwca 1971 roku do 14 lipca 1972 roku minister informacji i dokumentacji w emigracyjnym rządzie Zygmunta Muchniewskiego. W 1972 roku awansował na generała brygady. W kraju uznany za zdrajcę i pozbawiony obywatelstwa polskiego. Osiadł w Londynie, gdzie zmarł.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Księga pamiątkowa 1830 – 29 XI 1930. Szkice z dziejów szkół piechoty polskiej, Nakładem Komitetu Obchodu Święta 29 listopada w Szkole Podchorążych Piechoty, Ostrów-Komorowo 1930, s. 432.
  2. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 112.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 19 marca 1928 roku, s. 53.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 227. Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie..., s. 166 podali, że w okresie od września 1928 roku do marca 1930 roku pełnił służbę w Referacie Organizacyjno-Mobilizacyjnym Ministerstwa Spraw Wojskowych, Biuro Ścisłej Rady Wojennej. Jest to ewidentna pomyłka ponieważ Biuro Ścisłej Rady Wojennej zostało zlikwidowane w 1926 roku.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 104.
  6. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 66, 420.
  7. W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 416 ogłoszono przeniesienie kpt. dypl. Mieczysława Zygfryda Słowikowskiego do III batalionu 3 Pułku Strzelców Podhalańskich detaszowanego w Krakowie. W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 106 sprostowano, że przeniesienie miało miejsce do 20 Pułku Piechoty w Krakowie.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 277.
  9. Słowikowski Mieczysław. Internetowa encyklopedia PWN. [dostęp 2015-07-02].
  10. Aleksandra Zaprutko, Dowództwo Obozu Domowego (w skrócie DOD). Zawód: żona szpiega, „Ciekawostki historyczne”, 4 kwietnia 2011.
  11. Nominacje generalskie i odznaczenia państwowe w Narodowe Święto Niepodległości; prezydent.pl; 11 listopada 2009.
  12. „Za męstwo i osobistą odwagę okazane w walce z nieprzyjacielem w obronie Ojczyzny”; Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1836 z 12 lipca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1209).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]