Nikita Michałkow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nikita Siergiejewicz Michałkow
Ilustracja
Nikita Michałkow (2013)
Prawdziwe imię i nazwisko Nikita Siergiejewicz Michałkow-Konczałowski
Data i miejsce urodzenia 21 października 1945
Moskwa
Zawód reżyser, aktor, scenarzysta, producent filmowy
Odznaczenia
Order „Za Zasługi dla Ojczyzny” I klasy Order „Za Zasługi dla Ojczyzny” II klasy Order „Za Zasługi dla Ojczyzny” III klasy Order „Za Zasługi dla Ojczyzny” IV klasy Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Zasługi Republiki Włoskiej Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Order Przyjaźni (Azerbejdżan)

Nikita Siergiejewicz Michałkow, ros. Никита Сeргеевич Михалков (ur. 21 października 1945 w Moskwie) – radziecki oraz rosyjski aktor, reżyser, scenarzysta i producent filmowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem poety, autora słów do hymnu radzieckiego jak i rosyjskiego, Siergieja Michałkowa oraz bratem reżysera Andrieja Konczałowskiego[2]. W filmie zadebiutował na początku lat 60. XX wieku, jako nastolatek. Uznanie przyniosła mu rola w Chodząc po Moskwie (1963). Nim zaczął reżyserować, wystąpił w około dwudziestu filmach, w tym produkcjach brata. Jego pełnometrażowy debiut reżyserski, Swój wśród obcych, obcy wśród swoich (1974) rozgrywał się w realiach lat 20. XX w., tuż po zakończeniu wojny domowej[2].

Najbardziej znane filmy Michałkowa z radzieckiego okresu to Niewolnica miłości (1976), Niedokończony utwór na pianolę (na podstawie Czechowa, 1977) oraz Oczy czarne (1987), z Marcello Mastroiannim.

Najwybitniejszym dziełem reżysera po upadku ZSRR są Spaleni słońcem, dramat ukazujący losy prominentnej sowieckiej rodziny w okresie wielkiej czystki. Film został uhonorowany Oscarem w 1995, zebrał także inne nagrody, stał się sukcesem kasowym.

Po Spalonych słońcem powstał melodramat Cyrulik syberyjski, nakręcony z rozmachem w międzynarodowej obsadzie. Akcja dzieła rozgrywa się w schyłkowym okresie carskiej Rosji – film jest wyrazem patriotycznych uczuć reżysera, w tle przemyca rozważania o istocie rosyjskości[2].

W 2010 roku ukazała się druga część filmu Spaleni słońcem. Część trzecia filmu (albo raczej druga część drugiej części) weszła na ekrany w 2011 roku (pod tytułem Spaleni słońcem 2: Cytadela)[2].

Zagrał jedną z ról w filmie Krzysztofa Zanussiego Persona non grata, za którą otrzymał nagrodę za drugoplanową rolę męską na 30. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni (2005). W 2007 był producentem filmu Rok 1612[2].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista nagrodzonych Złotym Lwem i innymi nagrodami głównymi na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji [2013-06-02]
  2. a b c d e Nikita Michałkow (pol.). ruslink.pl. [dostęp 2005-09-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  3. Официальный интернет-портал правовой информации, publication.pravo.gov.ru [dostęp 2019-06-19].
  4. Указ Президента Российской Федерации от 21.10.2005 г. № 1225, Президент России [dostęp 2019-06-19] (ros.).
  5. Указ Президента Российской Федерации от 17.10.1995 г. № 1049, kremlin.ru [dostęp 2019-06-19].
  6. Nagroda Ministra Kultury dla Nikity Michałkowa i Rocco Butiglione (pol.). Stopklatka.pl. [dostęp 2005-09-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  7. Wirtualna Polska Media S.A: Minister wręczył medale artystom (pol.). wiadomosci.wp.pl, 2005-09-10. [dostęp 2019-06-19].
  8. Gloria Artis - Złoty Medal Zasłużony Kulturze (pol.). Krystyna Janda. [dostęp 2019-06-19].
  9. Официальный сайт президента Азербайджанской Республики - ДОКУМЕНТЫ » Распоряжения (ros.). ru.president.az. [dostęp 2019-06-19].
  10. Поздравление Святейшего Патриарха Кирилла кинорежиссеру Н.С. Михалкову с 70-летием со дня рождения / Патриарх / Патриархия.ru, Патриархия.ru [dostęp 2019-06-19] (ros.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]