Nowy Śląsk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nowy Śląsk 1795–1807

Nowy Śląsk (niem. Neuschlesien) – prowincja pruska istniejąca w latach 1795–1807. Była to odrębna jednostka administracyjna, która nie była położona na terenie historycznego Śląska. Została ona utworzona ze skrawka byłego województwa krakowskiego. Są to okręgi: Siewierza, Pilicy i Lelowa ze stolicą w Żarkach, anektowane przez Prusy w III rozbiorze Polski.

W 1807 r. obszar ten włączono do departamentu kaliskiego Księstwa Warszawskiego. Obecnie ziemie te, stanowiące obszar Zagłębia Dąbrowskiego, znajdują się w granicach województwa śląskiego.

Dane geograficzno-statystyczne[edytuj | edytuj kod]

Nowy Śląsk obejmował 2230 km2 i liczył 52 tys. mieszkańców[1], a do jego głównych miast należały: Pilica (2129 mieszkańców), Żarki (1945 mieszkańców), Będzin (1698 mieszkańców), Sławków (1556 mieszkańców), Siewierz, Kromołów i Mrzygłód.

Przynależność kościelna[edytuj | edytuj kod]

Siewierski Komisariat Biskupi, liczący 48 parafii, został przyłączony do biskupstwa wrocławskiego na mocy brewe „Ad universam Dominici gregis” papieża Piusa VII z 9 IX 1800 r. Komisarzem biskupa wrocławskiego na tym terenie był mianowany 11 IV 1799 r. ks. Marcin Siemieński. 22 października 1811 r. bp wrocławski odstąpił jurysdykcję nad wyżej wymienionym obszarem biskupowi krakowskiemu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Związek: Komisariat siewierski w diecezji wrocławskiej (l797–1818), w Antoni Barciak (red. nauk.): Tysiącletnie dziedzictwo kulturowe diecezji wrocławskiej, Katowice 2000, s. 251-266.
  • Ziemia siewierska w okresie pruskim (1795–1806/1807), w Feliks Kiryk (red. nauk.): Siewierz, Czeladź, Koziegłowy. Studia i materiały z dziejów Siewierza i Księstwa Siewierskiego, Katowice 1994, s. 615-625.
  • Władysław Wlaźlak: Komisariat Siewierski w diecezji wrocławskiej (1797-1818), w Śląski Kwartalnik Historyczny Sobótka R. LVIII : 2003, nr 3, s. 257-272.