Pływalnia przy ul. Niestachowskiej w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stan z 2010
Plan pływalni z 1939

Pływalnia przy ul. Niestachowskiej – zespół otwartych basenów kąpielowych zlokalizowanych w Poznaniu przy ul. Niestachowskiej (Sołacz-Niestachów).

Historia[edytuj]

Ideę zbudowania kompleksu rekreacyjnych basenów dla mieszkańców miasta podnoszono jeszcze przed I wojną światową, wskazując, jako dogodną lokalizację Sołacz – popularne miejsce rekreacji, odpoczynku i rozrywki. Pierwszy projekt powstał jednak dopiero w 1925, a ostateczny wybór dokładnej lokalizacji nastąpił w 1933 (kolejny projekt). Prace powierzono młodemu wówczas architektowi, późniejszemu marszałkowi PolskiMarianowi Spychalskiemu. Wykorzystał on naturalny układ doliny Bogdanki na Niestachowie. Rzeka została skanalizowana, spiętrzone wody były dostarczane dwustumetrową rurą[1], ogrzewane przez słońce, przepuszczane przez osadnik i odżelaziacz a następnie doprowadzane do dwóch basenów – pływackiego (południowego) i kąpielowo-rekreacyjnego (północnego)[2]. Obiekt posiadał trybuny i skocznię do wykonywania skoków do wody. Ponadto istniały szatnie (drewniane), kawiarnie i kasy.

Całość basenów oddano do użytku 31 lipca 1938[3] (basen północny wraz z zapleczem ukończono w 1936[2]), a podczas II wojny światowej jeszcze nieznacznie rozbudowano. Po zakończeniu wojny działalność reaktywowano 1 czerwca 1945, a w dniach 28-29 lipca tego roku rozegrano tutaj I Mistrzostwa Pływackie Regionu Poznańskiego zorganizowane przez Związek Walki Młodych z udziałem pięciu klubów (zwyciężył San). W rozegraniu wszystkich konkurencji przeszkodziła wówczas fatalna pogoda[4]. Obiekty służyły do 1979, kiedy to zostały zamknięte z uwagi na zły stan techniczny i powojenne zaniedbania. Do dziś służą jako baseny rybne. Zachowana jest architektura całości, w tym skocznia. Według Szymona Piotra Kubiaka, znawcy architektury Poznania, cenna jest całość tego założenia, m.in. z uwagi na zastosowanie awangardowych form architektury nowoczesnej, w tym wyobleń przywodzących na myśl czeski rondokubizm.

Przypisy

  1. spo, Nie pozostał żaden ślad..., w: Głos Wielkopolski (Z teki Kota), wycinek niedatowany (około 1995)
  2. a b Sprawozdanie Zarządu Stołecznego Miasta Poznania 1936, dostęp 2012-05-28
  3. Wydarzenia (s. 394) (pol.). Kronika Miasta Poznania 3/1938. [dostęp 2012-07-25].
  4. Tadeusz Świtała, Poznań 1945. Kronika Wydarzeń, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1986, s.195,249, ISBN 83-210-0607-8

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  1. Praca zbiorowa, Atlas architektury Poznania, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2008, s.215, ISBN 978-83-7503-058-7
  2. Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8