Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego
w Poznaniu
Ilustracja
Ogólny widok założenia
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Powierzchnia ok. 20 ha
Data założenia 1919
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczegow Poznaniu
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego
w Poznaniu
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczegow Poznaniu
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego
w Poznaniu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczegow Poznaniu
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego
w Poznaniu
Ziemia52°25′32,95″N 16°53′39,83″E/52,425819 16,894397
Narodowa kolekcja Rubus
Staw

Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniuarboretum należące do Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, zlokalizowane w części Golęcina - Niestachowie, na terenach Lasku Golęcińskiego, tuż przy jego granicy z Sołaczem. Projektantami byli: Władysław Marciniec i Rudolf Boettner.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ogród został założony w październiku 1919, jako jednostka dydaktyczna Wydziału Rolniczo-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego (nie istniała jeszcze wtedy Akademia Rolnicza, czyli obecny Uniwersytet Przyrodniczy). Pierwszy ogród liczył 0,86 ha powierzchni i dysponował około 190 gatunkami przede wszystkim krzewów. Rozbudowa nastąpiła w 1923. W 1927 były w ogrodzie 452 gatunki i odmiany roślin, a w 1939 liczba ich wzrosła do około 900. W czasie II wojny światowej Niemcy zdewastowali teren obiektu - część roślin wycięli, część wywieźli (głównie krzewy), zniszczyli dokumentację naukową i włączyli ogród w system parków miejskich.

Po wojnie ogród uporządkował (w latach 60.) doc. Stanisław Kościelny. Wprowadził nowe odmiany, głównie rośliny nagonasienne. Od 1991 placówką kieruje dr inż. Władysław Danielewicz. W 1993 ogród został członkiem Rady Ogrodów Botanicznych przy Komitecie Botaniki PAN. Od 1996 jest jednostką samodzielną Wydziału Leśnego uczelni.

Przez wiele lat ogród zajmował 4,17 ha ogrodzonego terenu z wejściem od strony ul. Niestachowskiej. W latach 2010-2013, na mocy decyzji Rektora Uniwersytetu Przyrodniczego, został powiększony o północno-zachodni fragment Lasku Golęcińskiego. Część ogrodu jest ogrodzona i ma trzy wejścia: główne od ul. Warmińskiej, od ul. Niestachowskiej oraz od strony Lasku Golęcińskiego. Mniej więcej w centrum pierwotnej części założenia istnieje niewielki stawek. Na terenie ogrodu znajduje się ścieżka dydaktyczna "Nasze Drzewa Leśne". Planowane jest wytyczenie również dwóch innych ścieżek: "Drzewa i krzewy chronione w Polsce" oraz "Inwazyjne rośliny drzewiaste"[1].

Zbiór roślin[edytuj | edytuj kod]

Na terenie arboretum zgromadzono ponad 800 gatunków drzewiastych, posadzonych w porządku systematycznym. Do najciekawszych roślin w ogrodzie należą: cyprysowate, widowiskowy zbiór sosen (w tym sosna Schwerina i Jeffreya) oraz różaneczników. Oglądać można także cypryśnik błotny, rosnący w delcie Missisipi, metasekwoję chińską oraz kolekcję odmian miłorzębów wyhodowanych na Uniwersytecie Przyrodniczym.

Do najcenniejszych eksponatów należy największa w Europie kolekcja jeżyn i malin (Rubus), która w 2007 uzyskała status Kolekcji Narodowej. Wszystkie gatunki pozyskano z siedlisk naturalnych. W kolekcji są m.in. prawie wszystkie gatunki polskie. O unikatowości kolekcji decyduje także to, że rodzaj Rubus jest stosunkowo mało poznany, a w Polsce, poza Ogrodem Dendrologicznym w Poznaniu, właściwie nie uprawiany.

Innymi ważnymi roślinami są fińskie odmiany różaneczników, odporne na niezwykle niskie temperatury (do prawie minus 40 °C). Prace nad nimi rozpoczęli w Helsinkach P.M.A.Tigerstedt i M.Uosukainen w 1973. Są to odmiany Haaga, Helliki, Helsinki University, P.M.A.Tigerstedt i St.Michael. Wszystkimi z nich dysponuje Ogród. Są to rośliny zawsze zielone.

Z rzadszych grzybów na terenie ogrodu napotkać można czasznicę olbrzymią.

Znacznych rozmiarów wichura, która przeszła nad Poznaniem 19 lipca 2015 przyniosła ogrodowi duże straty. Całkowicie zniszczonych zostało ponad czterdzieści drzew, w tym m.in.: dwie tetradie Daniela (wyrwane z korzeniami), strączyn żółty (jedyny w ogrodzie, rozerwany pień), orzech czarny, sosna Schwerina (złamana w połowie), dwa cyprysowce Leylanda, skrzydłorzech chiński, dwie robinie akacjowe i osiemnaście sosen zwyczajnych w zaawansowanym wieku[2].

Inne[edytuj | edytuj kod]

30 sierpnia 1982 na jednym z drzew ogrodu powiesił się mieszkaniec pobliskiej ul. Dojazd, który wcześniej w bestialski sposób zamordował kobietę we własnym mieszkaniu[3].

Publikacja Drzewa i krzewy Ogrodu Dendrologicznego Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu autorstwa Władysława Danielewicza i Tomasza Malińskiego (Wydział Leśny UPP) otrzymała wyróżnienie w konkursie na najlepszą książkę akademicką w roku 2012[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tablice informacyjne w ogrodzie [dostęp: 2016-05-03]
  2. Ewa Jerzak, Po lipcowej wichurze, w: Wieści Akademickie, nr 7-8/2015, wyd. AR Poznań, s.46-47, okładka, ISSN 1429–3064
  3. Wydarzenia w Poznaniu w 1982 roku. Część druga, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/1983, s.148, ISSN 0137-3552
  4. Anna Zielińska-Krybus, Wydawnictwo uczelniane, w: Wieści Akademickie, nr XXI/2013, UPP, Poznań, 2013, s.52

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Sławomir Janyszek, Magdalena Szczepaniak-Janyszek, Władysław Danielewicz, Dorota Wrońska-Pilarek, W dolinie Bogdanki, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2002, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2002, ss.214-215, ISSN ISSN 0137-3552
  2. Praca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.49, ​ISBN 83-89525-07-0
  3. Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004, ​ISBN 83-87157-01-5
  4. tablice informacyjne w ogrodzie