Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego
w Poznaniu
Ilustracja
Ogólny widok założenia
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Powierzchnia ok. 20 ha
Data założenia 1919
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego
w Poznaniu
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego
w Poznaniu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu
Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego
w Poznaniu
Ziemia52°25′32,95″N 16°53′39,83″E/52,425819 16,894397
Narodowa kolekcja Rubus
Staw

Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniuarboretum należące do Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, zlokalizowane w części Golęcina - Niestachowie, na terenach Lasku Golęcińskiego, tuż przy jego granicy z Sołaczem. Projektantami byli: Władysław Marciniec i Rudolf Boettner.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ogród został założony w październiku 1919, jako jednostka dydaktyczna Wydziału Rolniczo-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego (nie istniała jeszcze wtedy Akademia Rolnicza, czyli obecny Uniwersytet Przyrodniczy). Pierwszy ogród liczył 0,86 ha powierzchni i dysponował około 190 gatunkami przede wszystkim krzewów. Rozbudowa nastąpiła w 1923. W 1927 były w ogrodzie 452 gatunki i odmiany roślin, a w 1939 liczba ich wzrosła do około 900. W czasie II wojny światowej Niemcy zdewastowali teren obiektu - część roślin wycięli, część wywieźli (głównie krzewy), zniszczyli dokumentację naukową i włączyli ogród w system parków miejskich.

Po wojnie ogród uporządkował (w latach 60.) doc. Stanisław Kościelny. Wprowadził nowe odmiany, głównie rośliny nagonasienne. Od 1991 placówką kieruje dr inż. Władysław Danielewicz. W 1993 ogród został członkiem Rady Ogrodów Botanicznych przy Komitecie Botaniki PAN. Od 1996 jest jednostką samodzielną Wydziału Leśnego uczelni.

Przez wiele lat ogród zajmował 4,17 ha ogrodzonego terenu z wejściem od strony ul. Niestachowskiej. W latach 2010-2013, na mocy decyzji Rektora Uniwersytetu Przyrodniczego, został powiększony o północno-zachodni fragment Lasku Golęcińskiego. Część ogrodu jest ogrodzona i ma trzy wejścia: główne od ul. Warmińskiej, od ul. Niestachowskiej oraz od strony Lasku Golęcińskiego. Mniej więcej w centrum pierwotnej części założenia istnieje niewielki stawek. Na terenie ogrodu znajduje się ścieżka dydaktyczna "Nasze Drzewa Leśne". Planowane jest wytyczenie również dwóch innych ścieżek: "Drzewa i krzewy chronione w Polsce" oraz "Inwazyjne rośliny drzewiaste"[1].

Zbiór roślin[edytuj | edytuj kod]

Na terenie arboretum zgromadzono ponad 800 gatunków drzewiastych, posadzonych w porządku systematycznym. Do najciekawszych roślin w ogrodzie należą: cyprysowate, widowiskowy zbiór sosen (w tym sosna Schwerina i Jeffreya) oraz różaneczników. Oglądać można także cypryśnik błotny, rosnący w delcie Missisipi, metasekwoję chińską oraz kolekcję odmian miłorzębów wyhodowanych na Uniwersytecie Przyrodniczym.

Do najcenniejszych eksponatów należy największa w Europie kolekcja jeżyn i malin (Rubus), która w 2007 uzyskała status Kolekcji Narodowej. Wszystkie gatunki pozyskano z siedlisk naturalnych. W kolekcji są m.in. prawie wszystkie gatunki polskie. O unikatowości kolekcji decyduje także to, że rodzaj Rubus jest stosunkowo mało poznany, a w Polsce, poza Ogrodem Dendrologicznym w Poznaniu, właściwie nie uprawiany.

Innymi ważnymi roślinami są fińskie odmiany różaneczników, odporne na niezwykle niskie temperatury (do prawie minus 40 °C). Prace nad nimi rozpoczęli w Helsinkach P.M.A.Tigerstedt i M.Uosukainen w 1973. Są to odmiany Haaga, Helliki, Helsinki University, P.M.A.Tigerstedt i St.Michael. Wszystkimi z nich dysponuje Ogród. Są to rośliny zawsze zielone.

Z rzadszych grzybów na terenie ogrodu napotkać można czasznicę olbrzymią.

Znacznych rozmiarów wichura, która przeszła nad Poznaniem 19 lipca 2015 przyniosła ogrodowi duże straty. Całkowicie zniszczonych zostało ponad czterdzieści drzew, w tym m.in.: dwie tetradie Daniela (wyrwane z korzeniami), strączyn żółty (jedyny w ogrodzie, rozerwany pień), orzech czarny, sosna Schwerina (złamana w połowie), dwa cyprysowce Leylanda, skrzydłorzech chiński, dwie robinie akacjowe i osiemnaście sosen zwyczajnych w zaawansowanym wieku[2].

Inne[edytuj | edytuj kod]

30 sierpnia 1982 na jednym z drzew ogrodu powiesił się mieszkaniec pobliskiej ul. Dojazd, który wcześniej w bestialski sposób zamordował kobietę we własnym mieszkaniu[3].

Publikacja Drzewa i krzewy Ogrodu Dendrologicznego Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu autorstwa Władysława Danielewicza i Tomasza Malińskiego (Wydział Leśny UPP) otrzymała wyróżnienie w konkursie na najlepszą książkę akademicką w roku 2012[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tablice informacyjne w ogrodzie [dostęp: 2016-05-03]
  2. Ewa Jerzak, Po lipcowej wichurze, w: Wieści Akademickie, nr 7-8/2015, wyd. AR Poznań, s.46-47, okładka, ISSN 1429–3064
  3. Wydarzenia w Poznaniu w 1982 roku. Część druga, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/1983, s.148, ISSN 0137-3552
  4. Anna Zielińska-Krybus, Wydawnictwo uczelniane, w: Wieści Akademickie, nr XXI/2013, UPP, Poznań, 2013, s.52

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Sławomir Janyszek, Magdalena Szczepaniak-Janyszek, Władysław Danielewicz, Dorota Wrońska-Pilarek, W dolinie Bogdanki, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2002, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2002, ss.214-215, ISSN ISSN 0137-3552
  2. Praca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.49, ​ISBN 83-89525-07-0
  3. Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004, ​ISBN 83-87157-01-5
  4. tablice informacyjne w ogrodzie