Pałac Królewski w Aranjuez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac Królewski w Aranjuez
Ilustracja
Pałac Królewski w Aranjuez
Państwo

 Hiszpania

Miejscowość

Aranjuez

Inwestor

Filip II Habsburg

Rozpoczęcie budowy

XVI w.

Ukończenie budowy

XVIII w.

Położenie na mapie wspólnoty autonomicznej Madrytu
Mapa konturowa wspólnoty autonomicznej Madrytu, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Pałac Królewski w Aranjuez”
Położenie na mapie Hiszpanii
Mapa konturowa Hiszpanii, w centrum znajduje się punkt z opisem „Pałac Królewski w Aranjuez”
Ziemia40°02′11″N 3°36′32″W/40,036389 -3,608889
Strona internetowa

Pałac Królewski w Aranjuez (hiszp. Palacio Real de Aranjuez) – jedna z oficjalnych królewskich rezydencji hiszpańskiej monarchii mieszcząca się w Aranjuez w prowincji Madryt[1].

Pałac w Aranjuez wraz z ogrodami i miastem znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pałac został wybudowany na resztkach klasztoru, którego teren został w XVI wieku zakupiony przez hiszpańskiego króla. Ze względu na atrakcyjne położenie na zakręcie Tagu, w następnych wiekach powstała tu jedna z letnich rezydencji rodziny królewskiej, której coroczne przeprowadzki były wielkim przedsięwzięciem. Historia budowy pałacu jest bardzo długa, ponieważ ciągle był powiększany i przebudowywany.

Budowę pałacu rozpoczęto około 1560 r. z inicjatywy króla Filipa II, który zlecił budowę Juanowi Bautiście de Toledo. Prace kontynuował Juan de Herrera, który uczestniczył także w budowie klasztoru Escorial. Końcowym efektem prac budowlanych przy pałacu była czteroskrzydłowa budowla renesansowa, otaczająca wewnętrzny dziedziniec. W następnych latach systematycznie dokonywano większych lub mniejszych zmian. W XVIII wieku na zlecenie króla Filipa V przebudowano pałac na wielką barokową rezydencję z nowym wystrojem. Również park pałacowy uzyskał wtedy swój obecny wygląd. Karol III dobudował w 1778 r. dwa dodatkowe skrzydła, które nadały pałacowi obecną postać i utworzyły dziedziniec honorowy, przed którym znajduje się owalny plac pałacowy[1].

Zamek posiada okazały wystrój wnętrz, a największymi jego atrakcjami jest salon porcelanowy, sala tronowa i kaplica pałacowa. Zachowały się również pokoje reprezentacyjne i prywatne rodziny królewskiej. Pałac jest udostępniony dla zwiedzających, ponieważ w jego niektórych częściach mieści się muzeum. Pałac jest też centralnym punktem ciążącego ku niemu miasta.

Ogrody pałacowe[edytuj | edytuj kod]

Pałac Królewski w Aranjuez jest znany ze swych ogrodów. Wody Tagu i Jaramy są dominującym elementem kształtującym ich krajobraz. Barokowy park zachował się do dnia dzisiejszego w swoich ogólnych zarysach i jest podzielony na różne części. Ogród Księcia (Jardín del Principe) leży bezpośrednio na brzegu rzeki, a Ogród Wyspowy na sztucznej wyspie. Park jest ozdobiony dziesiątkami fontann, rzeźb i rabat kwiatowych, a mały pawilon chiński zaspokaja zapotrzebowanie na egzotykę.

W parku mieści się też trójskrzydłowy pałacyk nazywany Casa del Labrador wybudowany przed 1803 rokiem przez Karola IV[1]. Znajduje się w nim duży zbiór porcelany i historycznych zegarów.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Wpływ na kulturę[edytuj | edytuj kod]

Scena otwarcia dramatu Don Carlos Friedricha Schillera rozgrywa się w pałacu Aranjuez. Zespół pałacowy zainspirował hiszpańskiego kompozytora Joaquína Rodrigo do skomponowania Concierto de Aranjuez.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Real Sitio de Aranjuez (hiszp.). [dostęp 2013-01-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-02)].

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Juan A. Hernández Ferrero: Palacios reales del Patrimonio Nacional. Editorial Lunwerg, Barcelona 1997, ISBN 84-7120-218-2.
    • niemieckie tłumaczenie: Spanische Königspaläste. Zeugnisse einer Nationalgeschichte. Könemann, Köln 1999, ISBN 3-8290-2231-X.