Rezerwat przyrody Ciechocinek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ciechocinek
Ilustracja
Rezerwat Ciechocinek, widoczne tężnie
rezerwat słonoroślowy
Typ fitocenotyczny[1]
Podtyp zbiorowisk nieleśnych[1]
Państwo  Polska
Województwo  kujawsko-pomorskie
Położenie Ciechocinek
Mezoregion Kotlina Toruńska
Data utworzenia 24 kwietnia 1963
Akt prawny Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 kwietnia 1963 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody[2]
Powierzchnia 1,88 ha
Ochrona czynna
Położenie na mapie Ciechocinka
Mapa lokalizacyjna Ciechocinka
Ciechocinek
Ciechocinek
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ciechocinek
Ciechocinek
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Ciechocinek
Ciechocinek
Położenie na mapie powiatu aleksandrowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu aleksandrowskiego
Ciechocinek
Ciechocinek
Ziemia52°53′22″N 18°47′04″E/52,889444 18,784444

Rezerwat przyrody Ciechocinekrezerwat słonoroślowy o powierzchni 1,88 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie aleksandrowskim, mieście Ciechocinek[1]. Powołany w 1963 roku w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych bogatego zespołu słonorośli[2].

Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej[3].

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Kotlina Toruńska. Znajduje się przy tzw. wale wstecznym, nieopodal tężni nr 3. Obejmuje fragment łąki o pow. 1,88 ha, należącej do Uzdrowiska Ciechocinek, przez którą przepływa rów, dawniej prowadzący solankę z basenu kąpielowego[4]. Basen został zlikwidowany około 2000 r.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Teren rezerwatu pokrywa roślinność słonolubna, rozmieszczona strefowo w zależności od nasycenia gleby solą, która trafia tu dwiema drogami: poprzez podsiąkanie solanki i poprzez osiadanie rozpylonych w powietrzu wokół tężni drobnych kryształków. W rezerwacie i pod tężniami stwierdzono występowanie 10 gatunków roślin słonolubnych. Należą do nich m.in.: soliród zielny, aster solny, świbka morska, sit Gerarda, sit żabi, solanka kolczysta, muchotrzew solniskowy, komonica skrzydlatostrąkowa[4].

W rezerwacie nie ma wytyczonych ścieżek. Można poruszać się wzdłuż rowu z solanką. W związku z likwidacją basenu oraz sporadycznym użytkowaniem tężni nr 3 i nr 2 słonorośla występują obecnie prawie wyłącznie wzdłuż rowu.

Szlak turystyczny[edytuj | edytuj kod]

Przez skraj rezerwatu przebiega szlak turystyczny czerwony pieszy szlak turystyczny „S. Noakowskiego” ToruńNieszawa (38,5 km)[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Rezerwat przyrody Ciechocinek. W: Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-04-21].
  2. a b Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 kwietnia 1963 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1963 r. nr 47, poz. 234)
  3. Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody Ciechocinek”. W: Dz. Urz. Województwa Kujawsko-Pomorskiego poz. 5181 [on-line]. 2017-12-07. [dostęp 2019-04-21].
  4. a b Łachowski Jerzy, Tylżanowski Tadeusz, Beil Beata: Rezerwaty i pomniki przyrody województwa bydgoskiego. Bydgoskie Towarzystwo Naukowe. Prace Wydziału Nauk Przyrodniczych, seria B, nr 13. Warszawa-Poznań 1972
  5. Bykowski Włodzimierz: Okolice Torunia. Przewodnik rowerowy po znakowanych szlakach turystycznych. Wydawnictwo Aperion. Bydgoszcz 2001. ​ISBN 83-911441-4-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]