Rozdzielny bezokolicznik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rozdzielny bezokolicznik (ang. split infinitive) jest konstrukcją gramatyczną języka angielskiego, w której słowo lub wyrażenie, zazwyczaj przysłówek lub wyrażenie przysłówkowe, występuje pomiędzy partykułą to a samą formą bezokolicznika czasownika[1]. Jeden z najbardziej znanych rozdzielnych bezokoliczników występuje w czołówce telewizyjnej serii Star Trek: “to boldly go where no man has gone before” – śmiele podążać, gdzie żaden człowiek nie był wcześniej. Tutaj przysłówek boldly rozdziela pełny bezokolicznik “to go”.

Kiedy rozdzielny bezokolicznik stał się bardziej popularny w XIX wieku, niektóre autorytety w dziedzinie gramatyki usiłowały stworzyć ścisłą regułę względem niego. Ta konstrukcja jest wciąż przedmiotem niezgody wśród rodzimych użytkowników języka angielskiego co do tego, czy jest poprawna gramatycznie lub stylistycznie. Fowler pisał w 1926: “Żadne inne zagadnienie gramatyczne tak nie podzieliło użytkowników języka angielskiego od kiedy rozdzielny bezokolicznik został uznany za błąd językowy… Należy podnieść kwestię braku zastosowania w języku angielskim w żadnej współczesnej konwersacji a na pewno będzie ona wzmiankowana”. Obecnie struktura dalej nie przez wszystkich uważana jest za poprawną i Wielu unika jej, wstawiając przysłówek w inne miejsce: He began to slowly get up off the floorHe began slowly to get up off the floor[1].

Na liście dziesięciu najbardziej irytujących i najmniej akceptowanych zjawisk językowych, ułożonych przez słuchaczy BBC Radio 4 w r. 1986, rozdzielny bezokolicznik zajął drugie miejsce, ustępując tylko użyciu zaimka I w zwrocie between me and I[2].

Przypisy

  1. a b Swan 2015 ↓, s. 256.
  2. Crystal 1995 ↓, s. 194.

Bibliografia[edytuj]