To jest dobry artykuł

Zaimki w języku angielskim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zaimki w języku angielskim – formy gramatyczne służące do zastępowania nazw osób i przedmiotów w języku angielskim. Angielskie zaimki dzielą się na osobowe (związane z poszczególnymi osobami gramatycznymi) i nieosobowe, kiedy ich postać i funkcja nie zależy od osoby gramatycznej. Zaimki osobowe mogą występować w funkcji podmiotu i dopełnienia, co jest reliktem z czasów, kiedy w języku angielskim występował system przypadków. Zaimki dzierżawcze są dwojakiego rodzaju: w funkcji określnika i w funkcji przydawki. Ta druga grupa zwana jest niekiedy przymiotnikami dzierżawczymi, choć część gramatyków nie zgadza się z tą nazwą. Zaimki nieosobowe obejmują grupę zaimków nieokreślonych, względnych i pytających.

Przegląd angielskich zaimków osobowych[edytuj | edytuj kod]

Poniżej przedstawiono zaimki osobowe we wszystkich funkcjach dla wszystkich osób[1]:

  Mianownik Dopełnienie Zaimki zwrotne Przymiotniki dzierżawcze Zaimki dzierżawcze
1st pers. sing. I me myself my mine
2nd pers. sing./pl. you you yourself/yourselves your yours
3rd pers. sing. she, he, they, it her, him, them, it  herself, himself, themself, itself  her, his, their, its hers, his, theirs, its
1st pers. pl. we us ourselves our ours
3rd pers. pl. they them themselves their theirs

Zaimki osobowe[edytuj | edytuj kod]

Zaimka używa się w zastępstwie osoby lub rzeczy, jeśli określają coś lub kogoś znanego odbiorcy. W języku angielskim wszystkie zaimki oprócz it odnoszą się do osób.

Osoba Liczba pojedyncza Liczba mnoga
1 I /aɪ/ we /wiː/
2 you /juː/ /jə/ you
3
  • he /hiː/
  • she /ʃiː/
  • it /ɪt/
they /ðeɪ/

Zaimek I jest pisany zawsze wielką literą.

W języku angielskim używa się zaimka you, który oznacza zarówno ty, wy, jak również pan, pani, państwo. Można użyć jednak w zdaniu z you zwrotów grzecznościowych, np. sir czy madam: Could you open this window, sir?Mógłby Pan otworzyć to okno?

Ominięcie zaimka osobowego w starannej angielszczyźnie jest błędem[2], jednak w mowie potocznej tak zaimki osobowe w funkcji podmiotu, jak i niektóre czasowniki posiłkowe na początku zdania są pomijane[3]: Can't help you, I'm afraidPrzykro, nie mogę pomóc. Seen Sheila? = Have you seen Sheila?

Dwa zaimki obok siebie[edytuj | edytuj kod]

Gdy dwa zaimki występują koło siebie i są połączone spójnikiem and, niezależnie, czy w funkcji podmiotu, czy dopełnienia, stosowane są następujące reguły[4]:

  • Jeśli występuje zaimek I, me, uprzejmość wymaga, by nie postawić go na pierwszym miejscu: My wife and Imoja małżonka i ja, you and Ity i ja
  • Z tych samych powodów pierwszeństwo ma zaimek you: you and your familyty i twoja rodzina, you and herty i ona
  • Kiedy zdanie zawiera zaimek I i np. you, punktem odniesienia jest we: You and me have met before, haven't we?
  • W innych przypadkach, jeśli zdanie zawiera zaimek you, punktem odniesienia jest you: If you and your son meet me tomorrow, I'll show you the townJeśli jutro odwiedzi mnie pan z synem, pokażę wam miasto.
  • W innych przypadkach odnośnikiem jest they: Ann and Paul live in Chipping Sodbury, they know the town like the back of their handAnna i Paul mieszkają w Chipping Sodbury. Znają to miasto jak własną kieszeń.

It[edytuj | edytuj kod]

Zaimek it odnosi się nie tylko do rzeczy, można używać go również w odniesieniu do zaimków nieokreślonych, takich jak nothing, anything, everything[5]: Nothing happened, did it? → Nic się nie stało, czyż nie? Może również odnosić się do faktu bądź sytuacji: Our passports were stolen. It completely ruined our holidayUkradziono nam paszporty. To kompletnie zepsuło nam wakacje.

It pełni rolę podmiotu bez znaczenia w wyrażeniach odnoszących się do czasu, pogody, temperatur i odległości[6]: It is ten o'clock. It is snowing outside. → Na zewnątrz pada śnieg. It is over ten miles to the nearest petrol stationTo ponad 10 mil do najbliższej stacji benzynowej.

It może odnosić się do osób, jeśli występuje w funkcji identyfikującej[7]: Who is that over there? It's Adam Smith. Is that our waiter? No, it isn't.

Zaimki osobowe you, they, one w funkcji nieokreślonych[edytuj | edytuj kod]

Zaimki one i you mogą występować w znaczeniu ogólnym, służąc do mówienia ogólnie o ludziach, z mówiącym i słuchającym włącznie[8]: You/one cannot learn a language in two monthsMożna nauczyć się języka w dwa miesiące. One jest bardziej formalne niż you, przez co częściej używane w piśmie niż w mowie. One uważane jest często za właściwe językowi wyższych klas lub intelektualistów, co jest powodem unikania tego zaimka w mowie potocznej[9]: One has to applied the rules one learnt in the childhoodNależy stosować się do reguł, których nauczyło się w dzieciństwie.

One i you używane są w zdaniach bardzo ogólnych, nieodnoszących się do konkretnych sytuacji, a zdarzających się lub mogących się zdarzyć komukolwiek i w dowolnym czasie[8]: You can usually find people who speak English in NorwayZwykle można znaleźć ludzi mówiących po angielsku w Norwegii. One/you should knock before going into somebody's roomNależy pukać przed wejściem do czyjegoś pokoju.

One jest zazwyczaj używane w odniesieniu do pojedynczych osób i nie stosuje się go w stosunku do całych grup: In the sixteenth century people believed in witchesW XVI wieku ludzie wierzyli w czarownice ale: you/one must believe in somethingTrzeba w coś wierzyć[8].

One może pełnić w zdaniu funkcję zarówno podmiotu, jak i dopełnienia, istnieje również zaimek dzierżawczy one's[7]: He talks to one like a teacherOn mówi do innych jak nauczyciel.

They[edytuj | edytuj kod]

Zaimek they ma mniej uogólniające znaczenie niż one lub you. Odnosi się do konkretnej, lecz bliżej niezdefiniowanej grupy, takiej jak np. sąsiedzi, nauczyciele, mieszkańcy miasta, władze itp[10]. They don't like strangers in that townW tamtym mieście nie lubi się obcych lub W tamtym mieście nie lubią obcych, I bet they put the taxes up next yearZałożę się, że w przyszłym roku podniosą podatki.

Zasada pojedynczego podmiotu[edytuj | edytuj kod]

W języku angielskim w funkcji podmiotu może występować albo rzeczownik albo zaimek, nigdy zaś jedno i drugie: My car is parked outside lub It is parked outside. Istnieje wyjątek od tej zasady, jednak tylko dla mowy potocznej[11]: He is not a bad bloke, Sam, They are very polite, your children. W tej sytuacji możliwe jest porzucenie zaimka osobowego na początku: Very polite, your children. Living in the clouds, you lot.

Innym wyjątkiem jest umieszczenie zaimka we lub you przed rzeczownikami[7]: We, women know things that you men will never understand.

Różne formy you dla liczby pojedynczej i mnogiej[edytuj | edytuj kod]

W standardowym współczesnym angielskim używa się you zarówno dla liczby pojedynczej, jak i mnogiej. W niektórych odmianach angielszczyzny istnieją odrębne formy dla obu liczb i formy dopełnienia. I tak w Yorkshire thu lub tha odnosi się do liczby pojedynczej w formie podmiotu, thee dla dopełnienia. W dialektach szkockich i irlandzkich istnieje odrębna forma liczby mnogiej: ye, youse lub yiz. W amerykańskiej angielszczyźnie i coraz częściej brytyjskiej formą adresowania do więcej niż jednej osoby jest you folks lub you guys. W południowych stanach USA istnieje forma drugiej osoby l. mn. you all używana, gdy mówiący chce brzmieć uprzejmie i przyjaźnie. Forma ta ma również wariant dzierżawczy y'all's[12].

We włączające i wykluczające[edytuj | edytuj kod]

Zaimek we może odnosić się zarówno do mówiącego i słuchacza, jak również do grupy osób, do których słuchacz nie jest włączony[6]: Shall we go for a drink? → Pójdziemy na drinka? W tym zdaniu mówiący włącza słuchacze do grupy. Ale: We're going for a drink. Will you join us? → Idziemy na drinka. Idziesz z nami?

Zaimki osobowe w funkcji dopełnienia[edytuj | edytuj kod]

Używane są we wszystkich innych pozycjach niż podmiot: po czasowniku lub przysłówku[13].

Osoba Podmiot Dopełnienie Przykład
1 os. l.poj. I me /miː/ Help me, please.
2 os. l. poj. i mn. you you /juː/ /jə/ I'll drive you home.
3 os. l. poj.
  • he
  • she
  • it
  • him /hɪm/
  • her /hɜː/
  • it /ɪt/
  • She told him the truth.
  • I loved her.
  • Leave it away, please.
1 os. l. mn. we us /ʌs/ /əs/ Visit us soon.
3 os. l. mn. they them /ðəm/ I'm going to phone them.
bezosobowy one one /wʌn/ It makes one angry.

Użycie w podmiocie[edytuj | edytuj kod]

Użycie zaimka w formie dopełnienia jest możliwe również w podmiocie, gdy są nim dwie osoby: Brenda and me are planning to visit youPlanujemy z Brendą cię odwiedzić. Me and the kids spent Sunday in the woodsJa i dzieciaki spędziliśmy niedzielę w lesie. Taka konstrukcja jest jednak możliwa tylko w języku potocznym i przez niektórych użytkowników języka uważana za niepoprawną[14]. Mimo to struktury te były w użyciu w mowie ludzi edukowanych, spotykane są np. w powieściach Jane Austen[15].

Użycie w funkcji orzecznika[edytuj | edytuj kod]

Zaimki me, him, her itp. używane są również orzecznikowo po be oraz w krótkich odpowiedziach, zwłaszcza w mowie potocznej[14]: Who said thay? It was him, a nawet him. W stylu formalnym odpowiedzią jest He did. Użycie formy podmiotowej zaimka po czasowniku be jest możliwe, lecz uważane za przesadnie formalne i uważane za hiperpoprawne[15].

Po as i than w języku potocznym używa się częściej zaimków w formie dopełnienia: My son is nearly as tall as me. He can run faster than her. W stylu formalnym używa się zaimków w formie podmiotu i czasownika posiłkowego bądź operatora: He can jump as high as she doesOn potrafi skakć tak wysoko jak ona. Po wyrazie but w znaczeniu "oprócz" i except ("z wyjątkiem") używa się zaimków osobowych w formie dopełnienia[6]: Nobody but her knew the answerNikt oprócz niej nie znał odpowiedzi.

Konstrukcja it was me that[edytuj | edytuj kod]

W wyrażeniach typu It was ... that... możliwe są dwie opcje[6]:

  • zaimek w formie dopełnienia + that: It was her that needs helpTo ona potrzebuje pomocy
  • zaimek w formie podmiotu + who: It was I who asked for helpTo ja prosiłem o pomoc

W podmiocie, po którym występuje konstrukcja bezokolicznikowa możliwe jest użycie zaimka w formie dopełnienia[6]: It's for him to chooseTo on będzie wybierał.

us w znaczeniu me[edytuj | edytuj kod]

Zaimek w formie dopełnienia us stosuje się w mowie potocznej jako zamiennik me albo I: Give us the key, pleasedaj mi klucz, proszę.

Thou[edytuj | edytuj kod]

Starą formą zaimka you był zaimek thou (dopełnienie thee). Forma ta już w renesansie była zastępowana przez you; u Szekspira spotyka się obie formy[16]. Obecnie thou spotyka się w poezji, stylizacji np. na język biblijny (Thou shalt not kill) itp.

Zaimki i przymiotniki dzierżawcze[edytuj | edytuj kod]

Miejsce zaimka jako orzecznik
Miejsce zaimka jako przydawka

W języku angielskim istnieją dwa rodzaje zaimków dzierżawczych. Jako, że zaimki my, your występują w formie przydawki i na miejscu, jakie zwykle zajmuje przymiotnik, są często nazywane przymiotnikami dzierżawczymi[17] lub określnikami (determiners). Brytyjski gramatyk preskryptywny Michael Swan dyskutuje z nazwaniem ich przymiotnikami, uważając że dalej pełnią funkcję zaimków, ponieważ odpowiadają frazie dzierżawczej, i tak my second wife oznacza drugą żonę mówiącego[18]. Oto lista przymiotników i zaimków dzierżawczych[1]:

Osoba Przymiotnik dzierżawczy Zaimek dzierżawczy
1 os. l. poj. my /maɪ/ mine /maɪn/
2 os. l. poj. i mn. your /jɔː/ /jə/ yours /jɔːz/
3 os. l. poj.
  • his /hɪz/
  • her / /hɜː/
  • its /ɪts/
  • his /hɪz/
  • hers / /hɜːz/
  • its /ɪts/
1 os. l. mn. our /ˈaʊə/ ours /ˈaʊəz/
3 os. l. mn. their /ðeə/ theirs /ðeəz/

Użycie zaimków i określników[edytuj | edytuj kod]

Zaimki dzierżawcze nie są używane z innymi określnikami, jak np. przedimkami lub zaimkami wskazującymi. Jeśli mówiący chce mimo wszystko użyć innego determinera, użyje struktury the... of mine[19]: A friend of mine has invited me to IlfracombeJeden z moich przyjaciół zaprosił mnie do Ilfracombe

Przedimki są niekiedy używane zamiast zaimków. Zdarza się to we frazach przysłówkowych, które odnoszą się do podmiotu lub dopełnienia, głównie, gdy jest mowa o bólu, uderzeniu i innych rzeczach, które mogą przytrafić się ludzkiemu ciału[19]: The ball hit him on the headPiłka uderzyła go w głowę. W innych przypadkach używa się zaimków: She has a parrot on her shoulderOna ma papugę na ramieniu.

Zaimki mine, yours etc.[edytuj | edytuj kod]

Są to zaimki podobne do my, your itp., ale używane są bez rzeczownika[20]:

  • This is my watchTo jest mój zegarek ale: That watch is mineTen zegarek jest mój.
  • Which is your car? → Który to twój samochód? ale: Which car is yours? → Które auto jest twoje?

Zaimków dzierżawczych nie używa się wraz z przedimkami. np. the mine. Zaimkowi one's musi towarzyszyć przymiotnik own[20]: It is nice to have a flat of one's ownMiło jest mieć własne mieszkanie.

Konstrukcja a ... of mine/yours etc.[edytuj | edytuj kod]

O ile określnik nie może występować wraz z zaimkiem w funkcji przydawki, np. the my car, istnieje struktura pozwalająca na użycie przedimka (określonego bądź nie) lub innego określnika, np. zaimka wskazującego[20], wraz z zaimkiem dzierżawczym:

Przedimek Rzeczownik of zaimek dzierżawczy
a friend of mine
that brother of hers
no business of yours

Konstrukcja ta jest wariantem innej, bez zaimka dzierżawczego: a friend of my father, a room of my own[20].

Zaimki wskazujące[edytuj | edytuj kod]

W języku angielskim używa się następujących zaimków wskazujących: this, that, these i those. This i these używa się do osób, zjawisk i przedmiotów, które są blisko mówiącego[21]:

This cat.png
  • I don't know what I am doing in this countryNie wiem, co robię w tym kraju
  • Get this cat off my kneesZdejmij mi z kolan tego kota. Ale: Get that cat off the pianoWeź tego kota z pianina.

this i that przy określaniu czasu[edytuj | edytuj kod]

Zapowiedź pociągu na stacji Bristol Temple Meads. Pociąg ma dopiero przyjechać, więc zastosowano formę this.

This i these odnoszą się do rzeczy, które właśnie trwają albo mają się wkrótce zacząć[21]: Listen to this. You'll like it. Watch this. This is a police message.

That i those odnoszą się do sytuacji, które właśnie się zakończyły albo które są bardziej odległe w czasie[22]: That was nice. What was it? → To było ładne. Co to było? Did you see that? → Widziałeś to? Who said that? → Kto to powiedział? That może oznaczać również, że coś się zakończyło[23]: That's it. Nice to have met you, I am leavingDobra, było fajnie, na razie.

Inne zastosowania zaimków wskazujących[edytuj | edytuj kod]

  • Zaimków wskazujących this i these używa się do okazania akceptacji: Now tell me about this new boyfriend of yoursA teraz opowiedz mi o tym twoim chłopaku. That i those oznacza odrzucenie, brak akceptacji[23]: I don't like that boyfriend of yoursNie lubię tego twojego chłopaka.
  • Przy przedstawianiu się w rozmowach telefonicznych, w stosunku do własnej osoby mówiący używa this a w stosunku do rozmówcy – that (Amerykanie również this)[24]: This is Pat. Who is that?
  • W stylu formalnym that i those może zastępować the ones[23]: A dog's intelligence is allegedly bigger than that of a catInteligencja psa jest rzekomo większa niż u kota.
  • W mowie potocznej this i that może mieć takie samo znaczenie jak so: I didn't realise it was going to be this hotNie zdawałem sobie sprawy, że może być aż tak gorąco.

Zaimki zwrotne[edytuj | edytuj kod]

Używane są do zaznaczenia wykonywania czynności przez podmiot na samym sobie. Używa się do tego celu partykuły o konstrukcji zaimek w formie dopełnienia + self w liczbie pojedynczej lub selves w liczbie mnogiej[25]:

myself ourselves
yourself yourselves
himself/herself/itself themselves

Jest to jedyny przypadek w języku, gdy druga osoba liczby pojedynczej różni się od liczby mnogiej. W przypadku zaimka nieokreślonego one obowiązuje forma oneself[26]: It's sometimes a good idea to see oneself through the eyes of one's enemyCzasem dobrze jest zobaczyć siebie samego oczyma swego wroga.

Funkcje zaimków zwrotnych[edytuj | edytuj kod]

  • Służą do podkreślenia, że podmiot i dopełnienie w zdaniu są tożsame[27]: I`ve cut myself shavingZaciąłem się przy goleniu. You must get yourself a pair of socksMusisz sobie kupić parę skarpetek. Zaimki zwrotne mogą odnosić się do zaimków osobowych i w dopełnieniu[28]: His book is all about himselfJego książka jest o nim samym. I love you for yourself, not for your carkocham cię jako ciebie, nie dla twojego auta.
  • Mogą służyć do wyrażenia emfazy, oznaczającej "sam", "samemu" → Do it yourselfZrób to sam. The President himself is to take the floor about this issue→ '"Sam prezydent ma zabrać głos w tej sprawie.
  • Po przyimkach as, like, but (for), except (for) są czasem używane zamiast zaimków osobowych w funkcji dopełnienia[29]: Everybody came late except myselfWszyscy się spóźnili oprócz mnie.
  • By myself oznacza „samodzielnie”, „na własną rękę”[25]: I can do it by myselfMogę to zrobić własnym sumptem.
  • Nie istnieją zaimki zwrotne dzierżawcze, zamiast nich używa się zaimka own: I took her with my own carWziąłem ją moim własnym autem.

Zaimków zwrotnych nie używa się w relacjach wzajemnych (reciprocal). Używa się wtedy each other, w l. mn one another[25].

  • They washed themselves = umyli się (każdy siebie)
  • They washed each other = umyli się (wzajemnie)

Zaimki nieokreślone[edytuj | edytuj kod]

W języku angielskim istnieje pewna określona grupa słów, będąca zaimkami nieokreślonymi, określnikami i przysłówkami. Do grupy tej należą wyrazy złożone z some, any, no i drugiej części: thing, body, one, where[30]:

some – any- no-
body somebody anybody nobody
one someone anyone no-one
thing something anything nothing
where somewhere anywhere nowhere

Wszystkie zaimki zachowują się tak samo w zdaniach. Zaimki zaczynające się od some używane są w zdaniach twierdzących[31]: Somebody must clean up that bloody messKtoś musi posprzątać ten bajzel. Zaimki rozpoczynające się od any używane są w pytaniach lub zdaniach przeczących[32]: Got anything to drink? → Masz coś do picia? Can't find it anywhereNie mogę tego nigdzie znaleźć. Wszystkie te wyrazy są w liczbie pojedynczej: Everybody likes herWszyscy ją lubią. Mimo to, często do zaimka odnosi się they[33]: If anybody wants coffee, they can grab a cup from the coffee tableJeśli ktoś chce kawy, może sobie wziąć filiżankę ze stolika.

Somebody a someone[edytuj | edytuj kod]

Nie ma większej różnicy między someone, anyone a somebody, anybody, nobody a no one. Formy zakończone na -one są częściej spotykane w języku pisanym, -body spotyka się częściej w języku mówionym[34].

Some i any w funkcji zaimków[edytuj | edytuj kod]

Wyrazy some, any i no noszą angielską nazwą quantity words i najczęściej przyjmują w zdaniu funkcję określnika (determinera): some apples, any students. Istnieje jednak inny zakres użycia tych słów, mianowicie jako zaimki[35]. W tej funkcji albo występuje za nimi of albo występują samodzielnie w funkcji podmiotu, dopełnienia itp. Some of my friends are married, some (of them) are singleNiektórzy z moich przyjaciół są żonaci (zamężne), niektórzy nie. Some of this tea is Chinese, some (of it) is IndianCzęść tej herbaty jest chińska, część indyjska.

Zaimki względne[edytuj | edytuj kod]

Zaimki względne w języku angielskim to: who, whom, whose, which, where. Występują one wyłącznie w zdaniach podrzędnie złożonych, gdzie mogą pełnić rolę podmiotu albo dopełnienia[36]

Zaimek względny jako podmiot[edytuj | edytuj kod]

W zdaniu, którego podmiotem jest osoba, zaimek who lub that łączy dwie różne informacje o osobie. Zdania te połączone są zaimkiem who, zastępującym zaimki osobowe w formie podstawowej you, he, she itp[36].

  1. There's the doctorOto lekarz
  2. She used to live next doorOna mieszkała obok
  3. There is the doctor WHO used to live next doorOto lekarka, która kiedyś mieszkała obok mnie.

W powyższym zdaniu możliwy jest również zaimek względny that. Zaimek who uważany jest za bardziej poprawny[36], choć zaimek that jest również prawidłowy, jeśli podmiotem nie jest nazwisko osoby: I spoke to Mr Jack De'ath, who owns the paper shop.

W zdaniach, w których podmiot jest rzeczą, możliwy jest zaimek that lub which, zastępując it lub they[36]:

  1. I'm writing about a hard disc drivePiszę o twardym dysku
  2. It does not work properlyOn nie działa właściwie
  3. I'm writing about a hard disc drive WHICH is not working properlyPiszę o twardym dysku, który nie działa właściwie.

Zaimek that jest częściej spotykany w języku mówionym[36].

Zaimek względny jako dopełnienie[edytuj | edytuj kod]

Zaimek względny występuje na początku zdania podrzędnego, nawet jeśli występuje w funkcji dopełnienia[37]:

  1. There's the doctorOto lekarz
  2. I met him yesterdayWidziałem go wczoraj
  3. There's the doctor THAT/WHO/WHOM I met yesterdayOto lekarz, którego wczoraj widziałem.

Zaimek whom jest rzadki, ale postrzegany jako bardziej poprawny niż who.

  1. I'm writing about a tabletPiszę o tablecie
  2. I bought it in this storeKupiłem go w tym sklepie
  3. I'm writing about a tablet THAT/WHICH/Ø I bought in this storePisze o tablecie, który kupiłem w tym sklepie.

Ominięcie zaimka względnego[edytuj | edytuj kod]

Zaimek względny może być pominięty, jeśli znajduje się w funkcji dopełnienia – czasem nazywa się go zaimkiem zerowym[38].

Zaimek względny whose[edytuj | edytuj kod]

Zaimek whose zastępuje his, her lub their[39]:

  1. I have a friendMam kolegę
  2. His father is a policemanJego ojciec jest policjantem
  3. I have a friend WHOSE father is a policemanMam kolegę, którego ojciec jest policjantem.

Zaimki pytające[edytuj | edytuj kod]

W języku angielskim noszą również nazwę Wh words. Są to what, who, when, whose[40]. Pytania, które niektóre polskie gramatyki uznają za zaimki, np. where, when. why, how są przez angielskie gramatyki uważane za przysłówki[41]

Who[edytuj | edytuj kod]

  • Who said that? I did. → Kto tak powiedział? Ja.

Odnosi się do osób. W funkcji zaimka w dopełnieniu może przyjmować formę whom, jednak obecnie jest ona rzadka i uważana za formalną[42]. To whom did I give our tickets? → Komu dawałem nasze bilety?

Whose[edytuj | edytuj kod]

Jest zaimkiem dzierżawczym – występuje w pytaniu o właściciela[42]. Whose is this book? Mine.

What[edytuj | edytuj kod]

Występuje w pytaniach o nie-osobę: rzecz, zjawisko, stan[42]. What are you reading?? A Swedish detective story by Henning MankellCo czytasz? Szwedzki kryminał Henninga Mankella.

Which[edytuj | edytuj kod]

Używa się zamiast who w odniesieniu do osób i zamiast what w odniesieniu do nie-osób w sytuacji, kiedy jest ograniczona możliwość wyboru lub z góry ustalona liczba elementów, spośród których można wybierać[42]. Which of Anne Holt's books have you read? 1222.Którą z książek Anne Holt czytałeś? 1222.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Leech 2001 ↓, s. 391.
  2. Leech 2001 ↓, s. 387.
  3. Swan 2015 ↓, s. 429.
  4. Leech 2001 ↓, s. 390.
  5. Swan 2015 ↓, s. 404-406.
  6. a b c d e Swan 2015 ↓, s. 405.
  7. a b c Swan 2015 ↓, s. 403.
  8. a b c Swan 2015 ↓, s. 371.
  9. Swan 2015 ↓, s. 396.
  10. Swan 2015 ↓, s. 372.
  11. Swan 2015 ↓, s. 515.
  12. Swan 2015 ↓, s. 406.
  13. Leech 2001 ↓, s. 388-389.
  14. a b Swan 2015 ↓, s. 428.
  15. a b Swan 2015 ↓, s. 404.
  16. Crystal ↓.
  17. Prejbisz 1997 ↓, s. 47.
  18. Swan 2015 ↓, s. 416.
  19. a b Swan 2015 ↓, s. 417.
  20. a b c d Swan 2015 ↓, s. 418.
  21. a b Swan 2015 ↓, s. 583.
  22. Swan 2015 ↓, s. 483.
  23. a b c Swan 2015 ↓, s. 583-584.
  24. Swan 2015 ↓, s. 584.
  25. a b c Swan 2015 ↓, s. 476-477.
  26. Leech 2001 ↓, s. 462.
  27. Swan 2015 ↓, s. 476.
  28. Swan 2015 ↓, s. 477.
  29. Swan 2015 ↓, s. 4766-47.
  30. Leech 2001 ↓, s. 481.
  31. Leech 2001 ↓, s. 482.
  32. Leech 2001 ↓, s. 482-483.
  33. Swan 2015 ↓, s. 549.
  34. Swan 2015 ↓, s. 548.
  35. Leech 2001 ↓, s. 479.
  36. a b c d e Leech 2001 ↓, s. 451.
  37. Leech 2001 ↓, s. 451-452.
  38. Leech 2001 ↓, s. 452.
  39. Leech 2001 ↓, s. 453.
  40. Leech 2001 ↓, s. 573.
  41. Leech 2001 ↓, s. 574-575.
  42. a b c d Leech 2001 ↓, s. 574.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]