Samuel Eto’o

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Samuel Eto'o)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Samuel Eto’o
Ilustracja
Imię i nazwisko Samuel Eto’o Fils
Data i miejsce
urodzenia
10 marca 1981
Duala, Kamerun
Pozycja napastnik
Wzrost 180 cm[1]
Informacje klubowe
Obecny klub Antalyaspor
Numer 9
Kariera juniorska
1992–1996
1996–1997
Kadji Sport Academies
Real Madryt
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1997–2000
1997–1998
1999
2000
2000–2004
2004–2009
2009–2011
2011–2013
2013–2014
2014–2015
2015
2015–2018
2018-
Real Madryt
CD Leganés (wyp.)
Espanyol (wyp.)
Real Mallorca (wyp.)
Real Mallorca
Barcelona
Inter Mediolan
Anży Machaczkała
Chelsea
Everton
Sampdoria
Antalyaspor
Konyaspor
3 (0)
28 (3)
1 (0)
13 (6)
120 (48)
145 (108)
67 (33)
53 (25)
21 (9)
14 (3)
18 (2)
61 (38)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
2000
1997–2014
Kamerun Kamerun U23 (IO 2000)
 Kamerun
6 (1)
118 (56)[2]
  1. Mecze i gole w lidze akt. 2 czerwca 2017.
Samuel Eto’o w reprezentacji Kamerunu.
Eto’o, jako zawodnik FC Barcelona.

Samuel Eto’o Fils (wym. [samɥɛl eto fis]; ur. 10 marca 1981 w Duali) – kameruński piłkarz, występujący na pozycji napastnika w Antalyaspor oraz były napastnik reprezentacji kraju (rekordzista pod względem liczby strzelonych bramek w kadrze narodowej[2]), złoty medalista olimpijski Igrzysk z 2000, uczestnik czterech turniejów finałowych mistrzostw świata (1998, 2002, 2010 i 2014). Czterokrotnie wybierany Piłkarzem Roku Afryki (2003, 2004, 2005, 2010). W swojej karierze występował m.in. w Realu Madryt, FC Barcelona, Interze Mediolan, Everton, Chelsea i Sampdoria.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek akademii piłkarskiej Kadji Sport Academies w Duali, w której występował w latach 1992–1996. W wieku 15 lat przeniósł się do akademii Realu Madryt, z którym podpisał sześcioletni kontrakt i w tym samym 1996 rozpoczął treningi w drużynie B tego klubu. W sezonie 1996/1997 Real Madryt Castilla zajął 18 miejsce w Segunda División i spadł klasę niżej. Z uwagi na fakt, że w hiszpańskiej III lidze nie mogli wówczas występować piłkarze spoza państw Unii Europejskiej, a nie miał szans na włączenie do kadry pierwszego zespołu "królewskich", musiał opuścić Real. Dlatego w sezonie 1997/1998 został wypożyczony do II-ligowego CD Leganés, a w 1999 do Espanyolu Barcelona, w którym na skutek nieporozumień z trenerem zagrał tylko jedno oficjalne spotkanie ligowe. Sytuacja nie uległa poprawie nawet po Mistrzostwach Świata 1998, w których wystąpił jako najmłodszy zawodnik turnieju. Niechciany w Madrycie został po raz kolejny wypożyczony – tym razem do Realu Mallorca – gdzie grał aż do wygaśnięcia kontraktu z Realem.

RCD Mallorca[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2003/2004 RCD Mallorca sięgnęła po Puchar Króla, pokonując w finale Recreativo de Huelva. Jednak problemy finansowe tego klubu i słaba postawa w całym sezonie - w efekcie czego zespół cudem utrzymał się w Primera Division - spowodowały, że napastnik zaczął poważnie myśleć nad zmianą barw klubowych. Uhonorowany tytułem najlepszego piłkarza Afryki 2003 mógł spokojnie czekać na oferty europejskich potentatów. Po czterech latach gry w zespole z Majorki, Eto’o stał się jego najlepszym strzelcem w historii pierwszoligowych występów zaliczając 54 trafienia. Skuteczność napastnika przyciągnęła uwagę FC Barcelona, która potrzebowała dobrego napastnika. Także FC Liverpool i Real Madryt chciały sprowadzić tego zawodnika. Jednak mający pierwszeństwo w negocjacjach Real, który wciąż posiadał 50 procent udziałów Kameruńczyka, zrezygnował z walki, gdyż Eto’o nie posiadał paszportu Unii Europejskiej.

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

Ostatecznie Eto’o zasilił szeregi Barcelony stając się pierwszym Kameruńczykiem, występującym w tym klubie. Suma odstępnego wynosiła 24 miliony euro i rozdzielona została po równo między Mallorcę i Real.

Z drużyną Barcelony zdobył Mistrzostwo Hiszpanii (trzykrotnie), Superpuchar Hiszpanii. W 2006 i 2009 triumfował z Barceloną w Lidze Mistrzów, sukces ten powtórzył także w 2010 w barwach Interu.

20 października 2007 otrzymał hiszpańskie obywatelstwo. W sezonie 2008/2009 w III rundzie kwalifikacji LM strzelił dwie bramki Wiśle Kraków (4:0).

Samuel Eto’o w barwach Interu Mediolan.

Inter Mediolan[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2009 przeszedł do włoskiego Interu Mediolan. W nowej drużynie zadebiutował 30 lipca 2009 w sparingowym meczu z AS Monaco. Inter wygrał tamto spotkanie 1:0. Kameruńczyk stwierdził, iż szybko wpasował się w tę grupę zawodników i doskonale rozumie się z Diego Milito[3].

Anży Machaczkała[edytuj | edytuj kod]

Po dwóch latach gry we Włoszech, w sierpniu 2011 media donosiły o zaawansowanych rozmowach w sprawie przejścia piłkarza do rosyjskiego klubu Anży Machaczkała[4]. 23 sierpnia 2011 rosyjski klub potwierdził że oba kluby osiągnęły porozumienie w sprawie transferu. Według informacji Kameruńczyk będzie najlepiej zarabiającym piłkarzem świata z kontraktem wartym ok. 15-20 mln euro rocznie[5]. W nowej drużynie zadebiutował 27 sierpnia 2011 w spotkaniu z FK Rostów. Pojawił się na boisku w 58. min., a w 80. min. zdobył wyrównującego gola (mecz zakończył się remisem 1:1)[6]. [7].

Chelsea[edytuj | edytuj kod]

29 sierpnia 2013 Eto’o podpisał roczny kontrakt z Chelsea. 14 września 2013 zadebiutował w przegranym 0:1 meczu ligowym przeciwko Evertonowi[8]. 19 stycznia 2014 zaliczył pierwszego hat-tricka w wygranym przez Chelsea 3:1 meczu z Manchesterem United[9].

Everton[edytuj | edytuj kod]

26 sierpnia 2014 podpisał dwuletni kontrakt z Evertonem[10].

Sampdoria Genua[edytuj | edytuj kod]

27 stycznia 2015 roku podpisał 3,5-letni kontrakt z Sampdorią Genua[11].

Antalyaspor[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2015 roku podpisał trzyletni kontrakt z Antalyasporem[12]. W grudniu 2015 został tymczasowo grającym trenerem tego klubu[13][14].

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

W seniorskiej kadrze narodowej swojego kraju zadebiutował na jeden dzień przed 16 urodzinami – 9 marca 1997 w San José, w przegranym 5:0 towarzyskim spotkaniu przeciwko Kostaryce[2]. W 1998 został - przez selekcjonera Claude’a Le Roya - powołany na mistrzostwa świata we Francji. Na tym turnieju zadebiutował 17 czerwca 1998, w wieku 17 lat i 3 miesięcy, podczas przegranego 0:3 meczu fazy grupowej z Włochami i był to jego jedyny występ na tej imprezie. 22 stycznia 2000, zremisowanym 1:1 meczem z Ghaną, zadebiutował w Pucharze Narodów Afryki, a 6 dni później - w wygranym 3:0 spotkaniu z Wybrzeżem Kości Słoniowej - zdobył swą pierwszą bramkę w kadrze narodowej[2]. W 2000 został mistrzem Afryki i złotym medalistą IO w Sydney. Pierwszą bramkę na mundialu zdobył w czasie MŚ 2002 – 6 czerwca 2002 w meczu przeciwko Arabii Saudyjskiej. W grudniu 2011 piłkarska federacja Kamerunu zawiesiła Eto’o na 15 spotkań, karząc go tym samym za udział w strajku reprezentantów kraju, który doprowadził do odwołania towarzyskiego meczu z Algierią 15 listopada 2011[15]. Zawieszenie piłkarza wywołało falę krytyki ze strony władz państwowych, co spowodowało zmniejszenie kary przez tamtejszą federację piłkarską z 15 do 4 meczów[16]. We wrześniu 2013 po grupowym zwycięstwie w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2014 nad Libią niespodziewanie Eto’o przekazał informację kolegom, że kończy grę w barwach narodowych. Jak twierdzi sam Eto’o przyczyną takiego zachowania były sprawy rodzinne[17][18]. W październiku 2013 po długich namowach prezydenta kraju Paula Biyii, Eto’o powrócił do reprezentacji narodowej, na mecz barażowy o Mistrzostwa Świata 2014 przeciwko Tunezji. 27 sierpnia 2014 ogłosił zakończenie reprezentacyjnej kariery[19].

Statystyki klubowe[edytuj | edytuj kod]

Źródło[20]:

Kluby Sezon Ligi krajowe Puchary krajowe Europejskie puchary Razem
mecze gole mecze gole mecze gole mecze gole
CD Leganés 1997/1998 28 3 2 1 30 4
Real Madryt 1998/1999 1 0 0 0 0 0 1 0
Espanyol Barcelona 1998/1999 1 0 0 0 1 0
Real Madryt 1999/2000 2 0 0 0 3 0 5 0
RCD Mallorca 1999/2000 13 6 0 0 13 6
2000/2001 28 11 5 2 33 13
2001/2002 30 6 1 1 9 3 40 10
2002/2003 30 14 6 5 36 19
2003/2004 32 17 2 0 7 4 41 21
Łącznie 133 54 14 8 16 7 163 69
FC Barcelona
2004/2005 37 25 1 0 7 4 45 29
2005/2006 35 26 2 2 11 6 48 34
2006/2007 19 11 4 1 4 1 27 13
2007/2008 18 16 3 1 7 1 28 18
2008/2009 36 30 4 0 12 6 52 36
Łącznie 144 108 14 4 41 18 199 130
Inter Mediolan 2009/2010 32 12 3 2 13 2 48 16
2010/2011 35 21 7 8 11 8 53 37
Łącznie 67 33 10 10 24 10 101 53
Anży Machaczkała 2011/2012 22 13 1 0 0 0 23 13
2012/2013 25 10 2 2 16 9 41 21
2013/2014 6 2 0 0 0 0 6 2
Łącznie 53 25 3 2 16 9 72 36
Chelsea 2013/2014 21 9 5 0 9 3 35 12
Everton 2014/2015 14 3 1 0 1 0 16 3
Łącznie w karierze 467 235 49 25 110 47 622 307
Stan na 28 grudnia 2014

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Inter Mediolan

FC Barcelona

RCD Mallorca

Reprezentacja Kamerunu

Osiągnięcia indywidualne

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 2007 żonaty z Georgette Eto’o, z którą ma pięcioro dzieci: Sienę, Lynna, Maelle, Annie i Etienne'a. Ma dwóch młodszych braci: Davida-Pierre'a Eto’o i Etienne’a Eto’o, którzy również są piłkarzami. Jest katolikiem[21].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Był najmłodszym piłkarzem mundialu 1998 (miał wówczas 17 lat).
  • Zdobywał potrójną koronę w dwóch kolejnych latach (w 2009 z Barceloną i w 2010 z Interem).
  • W 2015 roku razem z międzynarodową siecią Futbol Przeciwko Rasizmowi w Europie (FARE), założoną we współpracy ze Stowarzyszeniem „NIGDY WIĘCEJ”, został uhonorowany Europejskim Medalem Tolerancji przyznawanym przez Europejską Radę ds. Tolerancji i Pojednania (ECTR), założoną przez byłego prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego.[22] W 2006 roku Samuel Eto’o, ówczesny zawodnik FC Barcelona, w geście protestu przeciwko rasistowskim okrzykom z trybun – postanowił opuścić boisko.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Profil zawodnika (ang.). soccerbase.com, 2014-06-13. [dostęp 2014-06-13].
  2. a b c d Reprezentacyjne statystyki zawodnika (ang.). rsssf.com, 2014-06-13. [dostęp 2014-06-13].
  3. Eto'o zadowolony po debiucie w Interze. 22 maja 2010 roku zdobył z Interem Puchar LM, to już jego trzeci triumf w tych elitarnych rozgrywkach
  4. Samuel Eto,o rusza w step - Sport - rp.pl, www.rp.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  5. Liga rosyjska. Andżi Machaczkała potwierdza: Kupiliśmy Samuela Eto'o, www.sport.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  6. Samuel Eto'o już strzela dla nowego klubu - Onet Sport [dostęp 2017-11-26].
  7. Kara Eto'o zmniejszona do czterech meczów - Piłka nożna - rp.pl, www.rp.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  8. Match report: Everton 1 Chelsea 0 (ang.). chelseafc.com, 2013-09-14. [dostęp 2015-12-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-23)].
  9. Match Report: Chelsea 3 Manchester United 1 (ang.). chelseafc.com. [dostęp 19 stycznia 2014].
  10. Matthew Gamble: Everton Sign Eto'o (ang.). evertonfc.com, 2014-08-26. [dostęp 2015-12-16].
  11. Ufficiale: Samuel Eto'o è un calciatore della Sampdoria (wł.). sampdoria.it, 2015-01-27. [dostęp 2015-12-16].
  12. Samuel Eto'o joins ambitious Turkish side Antalyaspor (ang.). bbc.com, 2015-07-01. [dostęp 2015-12-16].
  13. Samuel Eto'o given managerial chance at Antalyaspor (ang.). bbc.com, 2015-12-16. [dostęp 2015-12-16].
  14. Antalyaspor'da 'Hoca Eto'o' fırtınası (tur.). hurriyet.com.tr, 2015-12-16. [dostęp 2015-12-16].
  15. Piłka nożna. Eto’o odsunięty na 15 meczów reprezentacji
  16. Kara Eto'o zmniejszona do czterech meczów - Piłka nożna - rp.pl, www.rp.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  17. Eto'o rezygnuje z gry w reprezentacji - Transfery.info, transfery.info [dostęp 2017-11-26].
  18. Eto'o odszedł z reprezentacji - ChelseaLondyn.pl, www.chelsealondyn.pl [dostęp 2017-11-26].
  19. Samuel Eto'o kończy reprezentacyjną karierę - eurosport.interia.pl, sport.interia.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  20. Międzynarodowe statystyki zawodnika (ang.). national-football-teams.com, 2014-06-13. [dostęp 2014-06-13].
  21. YouTube, www.youtube.com [dostęp 2017-11-26] (fr.).
  22. Redakcja "NIGDY WIĘCEJ": CEREMONIA W PAŁACU KENSINGTON Z UDZIAŁEM „NIGDY WIĘCEJ” (pol.). nigdywiecej.org. [dostęp 2015-04-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Profil w bazie The Guardian (ang.)
  • Profil w bazie National Football Teams (ang.)