Siemię lniane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nasiona lnu

Siemię lnianenasiona lnu zwyczajnego nazywane tak, gdy są używane jako zielarski środek leczniczy. Są to nasiona płaskie, wielkości 2–3 mm, barwy szarobrązowej. Po zalaniu wodą nabierają barwy ciemnobrązowej i kilkakrotnie powiększają swoją objętość, otaczając się jednocześnie dużą ilością śluzu.

Nasiona lnu są oleiste i wykorzystywane także do pozyskania oleju roślinnego o żółtawym zabarwieniu i intensywnym, cierpkim zapachu.

Siemię lniane jest jednym z najpopularniejszych środków medycyny naturalnej, jeśli chodzi o ilość i różnorodność zastosowań. Stosowane jest do łagodzenia szeregu dolegliwości układu pokarmowego, a także oddechowego, oraz zewnętrznie. Ma przede wszystkim działanie osłonowe oraz stabilizujące. Zawiera bardzo dużo substancji śluzowych.

W siemieniu lnianym zawarte są m.in. białka o bardzo korzystnym zestawie aminokwasów.

Stosowanie wewnętrzne[edytuj]

Siemię lniane jest spożywane najczęściej po namoczeniu całych ziaren lub ich rozgnieceniu. Może to być również wywar lub mączka jako dodatek do wielu potraw. Praktycznie nie ma smaku, ewentualnie przy postaci zmielonej jest to posmak delikatnie gorzkawy. Siemię jest spożywane nie tylko przez człowieka, ale także dodawane do karmy zwierzęcej, np. dla psów, aby przeciwdziałać zaparciom.

W układzie pokarmowym działa łagodząco przy bardzo wielu objawach, czasami nawet przeciwstawnych. Stosowane jest przy biegunkach lub zaparciach, a także zapobiegawczo dla zapewnienia prawidłowej perystaltyki jelit. Szczególnie cenione przy wszelkich nieżytach i nadkwasotach, a nawet owrzodzeniach.

Spożywane także w celu dostarczania organizmowi wielu cennych substancji, jak mikroelementy oraz cholina, znajdująca się w lecytynie. Siemię lniane (ale nie olej lniany) obniża poziom tzw. złego (LDL) cholesterolu w organizmie[1]. Siemię jest również bogate w łatwo przyswajalne białka, a szczególnie w egzogenne aminokwasy. Siemię ma największą zawartość lignanów wśród żywności[2] – fitoestrogenów o aktywności przeciwutleniaczy, a przez to zalecany jest jako środek wspomagający w profilaktyce nowotworowej. Spożycie 30 g zmielonego siemienia dziennie spowodowało po miesiącu spadek o połowę tempa podziałów komórek nowotworowych raka prostaty[3].

Siemię spożywane jest również w celu zwiększenia wilgotności śluzówki, stosowane przy suchym kaszlu, a także wspomagająco przez osoby forsownie używające swojego głosu (np. śpiewacy).

Prażone siemię lniane stosowane było, zwłaszcza w okresie postu, do okraszania ziemniaków.

Wartość odżywcza[edytuj]

Wartość odżywcza
(100 g)
Wartość energetyczna 2234 kJ (534 kcal)
Białka 18,29 g
Węglowodany 28,88 g
Tłuszcze 42,16 g
Woda 6,96 g
Etanol 0,0 g
Kofeina 0 mg
Dane liczbowe na podstawie: USDA National Nutrient Database for Standard Reference, Release 28[4]
Wartości RDA i AI wyznaczone na podstawie danych Institute of Health[6]

Stosowanie zewnętrzne[edytuj]

Śluz uzyskany z siemienia lnianego może być używany także jako odżywka do włosów, ponieważ dobrze nawilża suche i zniszczone włosy.

Przypisy

  1. Pan A, Yu D, Demark-Wahnefried W, Franco OH, Lin X. Meta-analysis of the effects of flaxseed interventions on blood lipids. „American Journal of Clinical Nutrition”. 90 (2), s. 288–297, 2009. DOI: 10.3945/ajcn.2009.27469. PMID: 19515737. 
  2. Milder IE, Arts IC, van de Putte B, Venema DP, Hollman PC. Lignan contents of Dutch plant foods: a database including lariciresinol, pinoresinol, secoisolariciresinol and matairesinol. „British Journal of Nutrition”. 93 (3), s. 393–402, 2007. DOI: 10.1079/BJN20051371. PMID: 15877880. 
  3. Demark-Wahnefried W. i współpracownicy. Flaxseed Supplementation (Not Dietary Fat Restriction) Reduces Prostate Cancer Proliferation Rates in Men Presurgery. „Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention”. 17 (3), s. 3577–3587, 2008. DOI: 10.1158/1055-9965.EPI-08-0008. PMID: 19064574. 
  4. 12220, Seeds, flaxseed. „USDA National Nutrient Database for Standard Reference, Release 28, full version”, wrzesień 2015, wersja poprawiona maj 2016. Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA) (ang.).  (zob. zarchiwizowany wyciąg html).
  5. a b (na podstawie USDA National Nutrient Database for Standard Reference, Release 21): Seeds, flaxseed Nutrition Facts & Calories. W: Self Nutrition Data [on-line]. Condé Nast.. [dostęp 2016-08-13].
  6. Dietary Reference Intakes Tables and Application. Institute of Health. The National Academies of Sciences, Engineering, and Medicine. (ang.)