Stacja Muzeum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stacja Muzeum
Ilustracja
Logo Stacji Muzeum
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Towarowa 3
Warszawa
Data założenia 8 maja 2015
Zakres zbiorów kolejnictwo
Oddziały
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Stacja Muzeum
Stacja Muzeum
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stacja Muzeum
Stacja Muzeum
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Stacja Muzeum
Stacja Muzeum
Ziemia52°13′32,60″N 20°59′07,55″E/52,225722 20,985431
Strona internetowa
Salonka Ashx01.

Stacja Muzeum – samorządowa instytucja kultury z siedzibą w Warszawie powołana w 2015 przez Samorząd Województwa Mazowieckiego i Polskie Koleje Państwowe[1].

Stacja Muzeum przejęła zbiory i siedzibę po zlikwidowanym z końcem marca 2016 Muzeum Kolejnictwa w Warszawie[2][3]. Prowadzi swoją działalność na terenie nieczynnego dworca Warszawa Główna Osobowa znajdującego się przy ul. Towarowej 3.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Placówka kontynuuje działalność Muzeum Kolejnictwa w Warszawie.

 Osobny artykuł: Muzeum Kolejnictwa w Warszawie.

15 lipca 2014 roku województwo mazowieckie, Miasto Stołeczne Warszawa, PKP S.A. oraz Naczelna Organizacja Techniczna zrzeszająca 37 stowarzyszeń podpisały list intencyjny określający współdziałanie w zakresie powołania nowej instytucji kultury – Centrum Komunikacji i Techniki. W toku dalszych prac okazało się, że projekt ograniczył się jedynie do części dotyczącej dziedzictwa kolejowego i dlatego zmniejszyła się liczba partnerów. W dniu 21 października 2014 roku podpisana została pomiędzy PKP S.A. a Województwem Mazowieckim warunkowa umowa określająca zasady współdziałania stron w procesie tworzenia Stacji Muzeum i od tego momentu wiadomo, że nie powstanie Centrum Komunikacji i Techniki, ale Stacja Muzeum poświęcona tematyce kolejowej. 8 maja 2015 roku pomiędzy Województwem Mazowieckim a Polskimi Kolejami Państwowymi S.A. została zawarta warunkowa umowa o utworzeniu i prowadzeniu samorządowej instytucji kultury pod nazwą „Stacja Muzeum”, która zdefiniowała wszystkie obszary współpracy dwóch współorganizatorów, a w jej wyniku kilka tygodni później – 15 czerwca Sejmik Województwa Mazowieckiego podjął dwie uchwały: w sprawie likwidacji Muzeum Kolejnictwa w Warszawie oraz utworzenia i prowadzenia wspólnie z PKP S.A. samorządowej instytucji kultury – Stacji Muzeum, a także nadania jej statutu. 31 marca 2016 roku Muzeum Kolejnictwa zostało wykreślone z rejestru instytucji kultury[4].

Polskie Koleje Państwowe nie wywiązały się z umowy[5]. W 2018 spółka poinformowała, że przygotowania do inwestycji na Odolanach zostały zamknięte i wystąpiły do Zarządu Województwa Mazowieckiego o usunięcie eksponatów z terenu dworca Warszawa Główna Osobowa[5].

Oddział w Sochaczewie[edytuj | edytuj kod]

Muzeum Kolei Wąskotorowej Sochaczewie filia Stacji Muzeum w Warszawie zlokalizowane jest na terenie dawnej stacji Sochaczewskiej Kolei Dojazdowej[6]. Jego zbiory to 170 jednostek taboru wąskotorowego, a także kolekcje historycznych fotografii, mundurów kolejowych, latarek, modeli, dokumentów, biletów, pieczątek, przedmiotów dokumentujących codzienne życie kolei wąskotorowych w Polsce. Unikat wśród jednostek taborowych stanowi najstarszy w Polsce (1882), zabytkowy parowóz z 1929 – Px29-1704 – jedyny czynny na świecie, z tej serii. Parowóz wraz z wagonami jeździ w letnie weekendy 18-kilometrową trasą z Sochaczewa, przez Brochów, aż do Puszczy Kampinoskiej.

Dyrektorzy[edytuj | edytuj kod]

  • 2016 (IV-VII) - Paweł Szczerbakow
  • 2016 (od X) - Joanna Kazimierska

Zbiory[edytuj | edytuj kod]

Lokomotywa parowa Ty42-120. Ekspozycja plenerowa w Stacji Muzeum

Placówka posiadała w swoich zbiorach wiele cennych i unikatowych na skalę europejską eksponatów[4][7].

Stacja Muzeum przejęła zbiory po zlikwidowanym Muzeum Kolejnictwa w Warszawie. Gromadzi zabytki techniki kolejowej, takie jak tabor kolejowy, elementy infrastruktury kolejowej, a także pamiątki związane z historią kolejnictwa w Polsce m.in.: mapy kolejowe, modele i makiety kolejowe, sztandary stowarzyszeń pracowników kolejowych z okresu międzywojennego, zegary i zegarki, lampy, telefony i mundury kolejowe, dokumenty, fotografie itp. Do najcenniejszych zbiorów zalicza się Salonkę Bieruta, czyli wagon Ashx01, pociąg pancerny składający się z lokomotywy pancernej PzTrWg16 i wagonu artyleryjskiego oraz jedyny zachowany na świecie parowóz serii Pm3 w otulinie aerodynamicznej[8].

Ekspozycja plenerowa[edytuj | edytuj kod]

Ekspozycja plenerowa to kolekcja lokomotyw.

Rodzaj pojazdu Producent Układ osi Numer fabryczny i rok produkcji
Lokomotywa parowa Pm3-5 Borsig Lokomotiv-Werke GmbH, Berlin-Hennigsdorf 2’C1’ 14926/1940
Lokomotywa parowa Os24-7 Pierwsza Fabryka Lokomotyw w Polsce, Spółka Akcyjna w Chrzanowie (Fablok) 2’D 147/1926
Lokomotywa parowa Pm2-34 Berliner Maschinenbau AG vormals L. Schwartzkopff (BMAG) 2’C1’ 10629/1936
Lokomotywa parowa Ol49-21 Fabryka Lokomotyw im. F. Dzierżyńskiego, Chrzanów (Fablok) 1’C1’ 2623/1952
Lokomotywa parowa Ty42-120 Pierwsza Fabryka Lokomotyw w Polsce, Spółka Akcyjna w Chrzanowie (Fablok) 1’E 1604/1946
Lokomotywa parowa Tr203-451 Lima Locomotive Works (USA) 1’D 8739/1945
Lokomotywa parowa OKl27-26 H. Cegielski Spółka Akcyjna, Poznań 1’C1’ 223/1931
Lokomotywa parowa Ty2-572 F. Schichau GmbH, Maschinen- und Lokomotivfabrik, Elbing 1’E 3993/1943
Lokomotywa parowa Pu29-3 H. Cegielski Spółka Akcyjna, Poznań 2’D1’ 200/1931
Lokomotywa parowa Pt47-104 Zakłady Przemysłu Metalowego H. Cegielski, Poznań 1’D1’ 1302/1949
Lokomotywa parowa Ty43-17 H. Cegielski Spółka Akcyjna, Poznań 1’E 1045/1947
Lokomotywa parowa Ty51-228 Zakłady Przemysłu Metalowego H. Cegielski, Poznań 1’E 2627/1958
Lokomotywa parowa TKt48-36 Zakłady Przemysłu Metalowego im. J. Stalina, Poznań 1’D1’ 1562/1951
Lokomotywa parowa TKh1-13 Orenstein & Koppel AG, Berlin-Drewitz C 9336/1920
Lokomotywa bezpaleniskowa TKbb 10282 Hanomag – Hannoversche Maschinenbau AG, Hannover-Linden B 10282/1924
Lokomotywa parowa TKp 4147 Société Anonyme des Ateliers de Construction de la Meuse, Sclessin D 4147/1942
Lokomotywa parowa Tr6-39 Linke Hofmann Lauchhammer AG, Breslau 1’D 2616/1923
Lokomotywa parowa TKz 211 Borsig Lokomotiv-Werke GmbH, Berlin-Hennigsdorf 1’E1’ 14714/1938
Lokomotywa parowa TKl100-16 Borsig Lokomotiv-Werke GmbH, Berlin-Hennigsdorf 1’C1’ 14528/1934
Lokomotywa parowa TKi3-119 Union Giesserei, Königsberg 1’C 2049/1913
Lokomotywa parowa TKc100-1 Henschel & Sohn, Cassel/A. Borsig, Berlin-Tegel 1’B 3838/1893 (1927)
Lokomotywa parowa Oi1-29 Berliner Maschinenbau AG, vormals L. Schwartzkopff (BMAG) 1’C 3450/1905
Lokomotywa parowa OKo1-3 Vulcan-Werke, Stettin 2’C2’ 3610/1920
Lokomotywa parowa OKi1-28 A. Borsig, Berlin-Tegel 1’C 5424/1904
Lokomotywa parowa OKa1-1 Friedrich Krupp AG, Lokomotivfabrik Essen 1A1’ 1197/1931
Lokomotywa parowa TKb 129 Hohenzollern AG für Locomotivbau, Düsseldorf B 129/1880
Lokomotywa pancerna PzTrWg16
Lokomotywa spalinowa ST44-001 Łuhanśkyj Tiepłowozobudiwnyj Zawod Co’Co’ 053/1965
Lokomotywa spalinowa SM41-190 Ganz-MÁVAG, Budapeszt Bo’Bo’ 986/1966
Lokomotywa spalinowa SM15-017 Fabryka Lokomotyw im. F. Dzierżyńskiego, Chrzanów B’B’ 7060/1965
Lokomotywa spalinowa SM25-002 Fabryka Lokomotyw im. F. Dzierżyńskiego, Chrzanów C 5427/1962
Lokomotywa elektryczna EU20-24 VEB Lokomotivbau-Elektrotechnische Werke „Hans Beimler”, Hennigsdorf Co’Co’ 7817/1957
Lokomotywa elektryczna EP02-02 Fabryka Wagonów „Pafawag”, Wrocław Bo’Bo’ 1E-02/1954
Lokomotywa elektryczna ET21-66 Fabryka Wagonów „Pafawag”, Wrocław Co’Co’ 3E-80/1960

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stacja Muzeum - O Stacji Muzeum, www.stacjamuzeum.pl [dostęp 2017-11-20] (pol.).
  2. Stacja Muzeum, O Stacji Muzeum, stacjamuzeum.pl [dostęp 2017-03-08] (pol.).
  3. Barbara Petrozolin-Skowrońska (red.), Encyklopedia Warszawy, Tom 1, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s.520, ISBN 8301088362,, ISBN 978-83-01-08836-1.
  4. a b Stacja Muzeum, Historia Stacji Muzeum, stacjamuzeum.pl [dostęp 2017-03-08] (pol.).
  5. a b Jarosław Osowski. Cała para w muzealny gwizdek. „Gazeta Stołeczna”, s. 3, 14 maja 2018. 
  6. Sochaczew [w:] a, Park Kampinoski. Miniprzewodnik, Helion, 2012, ISBN 83-7853-187-2, ISBN 978-83-7853-187-6.
  7. Michał Frąckiewicz, Przemysłowe pogranicze, e-bookowo, 2016, s. 47, ISBN 8378596818,, ISBN 978-83-7859-681-3.
  8. Stacja Muzeum, Zbiory, stacjamuzeum.pl [dostęp 2017-03-08] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]