Warszawa Główna Osobowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Warszawa Główna Osobowa
Budynek dworca od strony południowej
Budynek dworca od strony południowej
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Data otwarcia 1 lipca 1945
Data zamknięcia 1997[1]
Dane techniczne
Kasy Nieczynne
Przejścia nadziemne Brak
Przejścia podziemne Brak
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Warszawa Główna Osobowa
Warszawa Główna Osobowa
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Warszawa Główna Osobowa
Warszawa Główna Osobowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Warszawa Główna Osobowa
Warszawa Główna Osobowa
Ziemia 52°13′33″N 20°59′09″E/52,225833 20,985833
Portal Portal Transport szynowy
Budynek dworca od strony północnej

Warszawa Główna Osobowa[2] – dawna stacja kolejowa Polskich Kolei Państwowych położona na warszawskiej Woli przy ul. Towarowej. W latach 1945–1965 pełniła funkcję głównego dworca kolejowego w Warszawie.

Obecnie dworzec nie jest wykorzystywany przez pasażerów. Znajduje się tam Muzeum Kolejnictwa, które oferuje ekspozycje stałe i czasowe w salach wystawowych oraz wystawę zabytkowego taboru normalnotorowego na wydzielonych torach.

Historia[edytuj]

Do 1944 roku najważniejszym dworcem Warszawy był Dworzec Główny, który został zniszczony przez Niemców po powstaniu warszawskim. Po zakończeniu wojny, do funkcji centralnego dworca dla stolicy postanowiono zaadaptować dawny dworzec towarowy Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej.

Prowizorycznie zaadaptowany budynek oddano do użytku 2 lipca 1946[3]. Dworzec posiadał jeden peron z dwoma torami[3].

Obiekt przystosowano do funkcji czołowego dworca pasażerskiego, budując perony i wiaty oraz wznosząc w latach 1945–1946 prowizoryczny budynek dworcowy według projektu Wiktora Ballogha[3]. Został on oddany do użytku 12 lipca 1946[3].

Rozwiązanie to pomyślane było jako tymczasowe, jednak brak perspektyw szybkiej budowy Dworca Centralnego spowodował, że Warszawa Główna pełniła swoją rolę przez ponad 20 lat. Dopiero w 1967 roku, dzięki rozbudowie warszawskiej linii średnicowej, część pociągów dalekobieżnych zaczęła ponownie kursować z pominięciem Warszawy Głównej. Pociągi te ostatecznie opuściły dworzec dopiero w czerwcu 1976 roku, a więc w kilka miesięcy po oddaniu do użytku Warszawy Centralnej. Od tej pory Warszawa Główna obsługiwała jedynie pociągi elektryczne w kierunku Warki, Radomia, Skarżyska-Kamiennej i Kielc. Ruch pasażerski ostatecznie wstrzymano w 1997 roku, a w ciągu kilku następnych lat rozebrano większość peronów i torów stacyjnych. Pozostała jedynie ekspozycja Muzeum Kolejnictwa (częściowo w zaadaptowanym budynku dworca) oraz część ładunkowa Dworca Pocztowego.

Plany na przyszłość[edytuj]

W związku z planowanym remontem linii średnicowej w Warszawie, co spowoduje długotrwałe zamknięcie obu komór tunelu średnicowego, przewiduje się przeniesienie Muzeum Kolejnictwa na tereny wagonowni Warszawa Szczęśliwice oraz przywrócenie Dworca Głównego do swej pierwotnej funkcji[4]. Planowana jest budowa dwóch wyspowych, dwukrawędziowych peronów czołowych i remont zniszczonej infrastruktury kolejowej[5]

Zobacz też[edytuj]

Komunikacja[edytuj]

Do budynku stacji Warszawa Główna można dojechać autobusami i tramwajami miejskimi. Można do niego dotrzeć również pociągami Szybkiej Kolei Miejskiej, Kolei Mazowieckich i Warszawskiej Kolei Dojazdowej wysiadając na przystanku Warszawa Ochota.

W kulturze[edytuj]

  • Kontrast między oficjalną propagandą nowoczesności a zgrzebną rzeczywistością dworca Warszawa Główna był w latach 60 XX w. częstym tematem w literaturze i filmie, m.in. kanwą dla ironicznej piosenki Wojciecha Młynarskiego "Niedziela na Głównym"[6].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]