Pm3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pm3
POL Pm3 Muzeum Kolejnictwa.jpg
Producent III Rzesza Borsig
Krupp
Krauss-Maffei
Lata budowy 1939-1941
Układ osi 2'C1'
Masa służbowa 179,1 t
Masa pustego parowozu 128,6 t
Długość parowozu 15 100 mm
Długość z tendrem 23 905 mm
Wysokość 4500 mm
Rozstaw osi skrajnych 20 225 mm
Prędkość maksymalna 150 km/h
Typ tendra 32D3
Ciśnienie w kotle 16 at
Powierzchnia ogrzewalna kotła 203,4 m²
Powierzchnia przegrzewacza 72,2 m²
Powierzchnia rusztu 3,9 m²
Średnica cylindra 470 mm
Skok tłoka 660 mm
Średnica kół napędnych 2000 mm
Średnica kół tocznych 1000 mm
1250 mm
[1]
Portal Portal Transport szynowy

Pm3 - niemiecki parowóz ekspresowy produkowany w latach 1939-1941 dla kolei niemieckich.

Historia[edytuj]

Parowozy ekspresowe Baureihe 0310 zostały zaprojektowane do prowadzenia szybkich pociągów pasażerskich. Pierwsze dwie lokomotywy przekazano do użytku w grudniu 1939 roku. Wyprodukowano 60 parowozów na zamówienie kolei niemieckich. Parowozy otrzymywały ciemnoczerwone malowane otuliny aerodynamiczne. Stacjonowały w południowych Niemczech oraz zaanektowanej Austrii[1]. Po drugiej wojnie światowej dziewięć parowozów oznakowanych jako Pm3 było eksploatowanych przez Polskie Koleje Państwowe do prowadzenia ciężkich dalekobieżnych pociągów pasażerskich[2]. Ostatnia lokomotywa parowa została skreślona z inwentarza lokomotywowni Olsztyn w maju 1968 roku. Jedynym zachowanym parowozem w otulinie opływowej jest Pm3-5 jako eksponat Muzeum Kolejnictwa w Warszawie[1]. Na kolejach krajów niemieckich lokomotywy zostały pozbawione otuliny aerodynamicznej i dokonano wymiany kotłów parowych[3]. Na kolejach wschodnioniemieckich parowozy przebudowano na opalanie olejowe[4]. Lokomotywy eksploatowano w Niemczech do 1980 roku. Jeden niemiecki parowóz zachowano jako czynny eksponat zabytkowy[1].

Konstrukcja[edytuj]

W parowozach zabudowano całkowite otuliny opływowe. Zastosowanie trzech cylindrów parowych z pojedynczym rozprężaniem pary zapewnia spokojne kursowanie przy wysokich prędkościach. W lokomotywie zamontowano stalowy kocioł parowy konstrukcji Wagnera z przegrzewaczem Schmidta. Kocioł posiadał dwa zawory bezpieczeństwa systemu Ackermanna i podgrzewacz wody Knorra. Zainstalowano jednokomorowy ciśnieniowy hamulec Knorra z dodatkowym hamulcem. Układ hamulcowy był zasilany przez czterocylindrową sprężarkę Knorra. Zastosowano urządzenia trzyczęstotliwościowego systemu samoczynnego hamowania wyprodukowane przez Siemens oraz szybkościomierz. W tendrze parowozu zamontowano łozyska toczne oraz teleskopową pokrywę nad skrzynią węglową[1].

Przypisy

  1. a b c d e Tomasz Roszak. Parowóz Pm3. „Świat Kolei”. 08/2001, s. 12-19. EMI-PRESS. ISSN 1234-5962 (pol.). 
  2. Paweł Terczyński: Atlas parowozów. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2003. ISBN 83-901902-8-1.
  3. Thorsten Reichert. Die Baureihe 03.10. „Eisenbahn-Journal”. 10/2005, s. 12-21. Fürstenfeldbruck: Verlagsgruppe Bahn. ISSN 0171-3671. 
  4. Robin Garn: Die Baureihe 03.10 der Deutschen Reichsbahn. Berlin: Lok Report-Verlag, 2005. ISBN 978-3-935909-23-5.