Pt47

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pt47
Pt47-65 w Parowozowni Wolsztyn
Pt47-65 w Parowozowni Wolsztyn
Producent Polska Fablok Chrzanów
Polska HCP Poznań
Lata budowy 1948–1951
Układ osi 1’D1’
Masa służbowa 103 t
Masa pustego parowozu 97 t
Długość z tendrem 23 835 mm
Szerokość 3 070 mm[1]
Wysokość 4 570 mm
Rozstaw osi skrajnych 12 200 mm
Moc znamionowa 1200 kW
Maksymalna
siła pociągowa
135 kN
Prędkość maksymalna 110 km/h
Typ tendra 33D48
34D48
Ciśnienie w kotle 15 at
Powierzchnia ogrzewalna kotła 239,2 m²
Powierzchnia przegrzewacza 99 m²
Powierzchnia rusztu 4,5 m²
Średnica cylindra 630 mm
Skok tłoka 700 mm
Średnica kół napędnych 1850 mm
Średnica kół tocznych przód: 1000 mm
tył: 1200 mm
[2][3]
Portal Portal Transport szynowy

Pt47 – parowóz pośpieszny polskiej konstrukcji produkowany w latach 1948–1951 dla Polskich Kolei Państwowych.

Historia[edytuj]

Po wojnie światowej PKP potrzebowały parowozów do ciężkich dalekobieżnych pociągów pasażerskich. Przy projektowaniu lokomotywy pasażerskiej wykorzystano projekt przedwojennego parowozu serii Pt31[2]. Pierwszy parowóz Pt47 wyprodukowany w Chrzanowie został przekazany 18 sierpnia 1948 roku. Pierwszy parowóz Pt47 wyprodukowany w Poznaniu został przekazany 14 grudnia 1948 roku. W Chrzanowie wyprodukowano 120 lokomotyw (o numerach 1-100 i 161-180), natomiast w Poznaniu wyprodukowano 60 lokomotyw (o numerach 101-160)[3]. Ostatni parowóz 25 stycznia 1952 roku przekazano do parowozowni Białystok. Pierwsze maszyny przekazywano do parowozowni Łódź Kaliska, Poznań Osobowy i Wrocław Główny. Następnie stacjonowały w Ostrowie, Warszawie Zachodniej, Piotrkowie, Słupsku, Krakowie i wielu innych. Lokomotywy eksploatowano w ciężkim ruchu pasażerskim na wszystkich liniach głównych. Dodatkowo parowozy prowadziły pociągi towarowe oraz lokalne pociągi osobowe. Pozostały w użyciu do lat 80-tych XX w.[3] Jedynym sprawnym parowozem jest Pt47-65 zachowany w parowozowni Wolsztyn[4].

Konstrukcja[edytuj]

W parowozach zamontowano kotły dostarczane z sosnowieckiej firmy Babcock–Zieleniewski. Do parowozów dołączano poniemiecki tender serii 34D48 przystosowany do zamkniętej budki z podwyższoną skrzynią węglową[5]. Później we wrocławskim Pafawagu wyprodukowano tendry serii 33D48 o zwiększonej pojemności. W latach siedemdziesiątych wymieniono wózki we wszystkich tendrach serii 33D48 na nowe, mające wzmocnioną konstrukcję i łożyska toczne. W niektórych parowozach zamontowano mechaniczne podajniki węgla[2]. W kotłach parowozów zabudowano stalowe skrzynie ogniowe z rurami cyrkulacyjnymi. Ostojnice parowozu były belkowe. Zbieralnik pary został zabudowany wraz ze zbiornikiem piasku we wspólnej otulinie[3]. Parowozy posiadały kwadratowe odchylacze dymu i zamkniętą budkę maszynisty[5].

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Wojciech Lis: Parowóz Pt47 (pol.). [dostęp 2016-05-24].
  2. a b c Bogdan Pokropiński: Parowozy normalnotorowe produkcji polskiej. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 2007. ISBN 978-83-206-1617-0.
  3. a b c d Paweł Terczyński. Parowóz serii Pt47. „Młody Technik”, s. 92–93, styczeń 1987. 
  4. Komunikat prasowy PKP CARGO: Parada Parowozów w Wolsztynie.
  5. a b Paweł Terczyński: Atlas parowozów. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2003. ISBN 83-901902-8-1.

Linki zewnętrzne[edytuj]