Stanisław Stączek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Stączek
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1864
Posada Jaćmierska, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 5 czerwca 1942
Kraków, Polska pod okupacją III Rzeszy
Minister komunikacji
Okres od 29 grudnia 1918
do 16 stycznia 1919
Poprzednik Jędrzej Moraczewski
Następca Julian Eberhardt

Stanisław Stączek (ur. 22 kwietnia 1864 w Posadzie Jaćmierskiej, zm. 5 czerwca 1942 w Krakowie) – polski działacz polityczny związany z ruchem ludowym, minister komunikacji w rządzie Jędrzeja Moraczewskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny chłopskiej. W 1886 ukończył jedno ze lwowskich gimnazjów, a rok później seminarium nauczycielskie w Rzeszowie. Przez dwa lata (1887–1889) pracował jako nauczyciel w Bukowie w powiecie Brzozów, przeszedł następnie do pracy na kolei i do emerytury w 1920 (z przerwą na pełnienie funkcji rządowej) był inspektorem kolejowym kolejno w Jaśle, Skawinie, Suchej, Krakowie i ponownie w Skawinie.

Jeszcze w okresie poprzedzającym wybuch I wojny światowej zbliżył się do radykalnego ruchu chłopskiego w Galicji pod przywództwem Jana Stapińskiego. Od 1912 publikował na łamach pisma „Przyjaciel Ludu”. W 1914 wszedł w skład Wydziału Rady Polskiego Stronnictwa Ludowego – Lewica, w 1918 z rekomendacji tejże partii pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Nieustającej Komisji Zjazdowej Inteligencji Ludowej PSL Królestwa Polskiego, Galicji i Śląska.

29 grudnia 1918 został powołany na stanowisko ministra komunikacji w rządzie Jędrzeja Moraczewskiego, przejmując tekę z rąk premiera, który wcześniej łączył obie funkcje. Stał na czele resortu komunikacji zaledwie do 16 stycznia 1919, niemniej jednak przyczynił się wspólnie z Moraczewskim do stworzenia centralnego nadzoru nad wszystkimi rodzajami transportu w niepodległej Polsce. Wobec licznych raportów o problemach z komunikacją między dawnymi zaborami Stączek wnioskował o unifikację polskiego kolejnictwa oraz rozbudowanie istniejących linii; nie zdążył już przed dymisją gabinetu zareagować na bieżące problemy z żeglugą rzeczną.

W 1922 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski. W latach 1922–1923 był członkiem Wydziału Wykonawczego Naczelnej Rady Chłopskiej PSL-Lewica, potem działał kolejno w Związku Chłopskim (1924–1925), Stronnictwie Chłopskim (1926) i wreszcie prosanacyjnym Związku Chłopskim (od 1928), do którego przeszedł wspólnie z Janem Stąpińskim. W Związku Chłopskim zasiadał w prezydium Zarządu Głównego, nie odgrywając jednak już większej roli politycznej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik biograficzny działaczy ruchu ludowego, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza Warszawa 1989
  • Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej (pod redakcją Jacka Majchrowskiego), Polska Oficyna Wydawnicza „BGW” Warszawa 1994
  • Antoni Giza: Stanisław Stączek, [w:] Ministrowie Polski Niepodległej 1918-1945 (pod redakcją Marka Baumgarta, Henryka Walczaka i Adama Wątora), Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego Szczecin 2001