Stefan II (biskup lubuski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan II
Data śmierci 1345
Biskup lubuski
Okres sprawowania od 1320
Biskup wrocławski
Okres sprawowania
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Sakra biskupia 17 października 1326

Stefan II (zm. 1345 r.) – polski biskup katolicki, świadek w procesie polsko-krzyżackim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1320 r. został wybrany przez kapitułę katedralną biskupem lubuskim. Konsekracja biskupia miała miejsce jednak 17 października 1326 r., po uzyskaniu prowizji. Za jego rządów, na skutek konfliktów z Marchią Brandenburską, została zniszczona rezydencja biskupia w Górzycy. Jako przeciwnik polityki cesarskiej i zwolennik związków z Polską zmuszony został do opuszczenia diecezji w 1339 r. Rezydował następnie we Wrocławiu, gdzie został sufraganem. Był świadkiem w polsko-krzyżackim procesie warszawskim 1339 roku[1]. W procesie Polski z Zakonem Krzyżackim, jako jeden z komisarzy papieskich, uchylił pretensje zakonu do ziem polskich w 1339 r.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dogiel, t. 4, Wilno 1764, s. 65.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła katolickiego w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Instytut Wydawniczy "Pax", wyd. 2, Warszawa 2000.