Joachim Fryderyk Hohenzollern

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joachim Fryderyk Hohenzollern
ilustracja
elektor Brandenburgii
Okres panowania od 1598
do 18 lipca 1608
Dane biograficzne
Dynastia Hohenzollernowie
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1546
Cölln
Data i miejsce śmierci 18 lipca 1608
Köpenick
Ojciec Jan Jerzy Hohenzollern
Matka Zofia
Żona 1. Katarzyna,
2. Eleonora Hohenzollern
Dzieci z Katarzyną:
Jan Zygmunt,
Anna Katarzyna,
Jan Jerzy,
August Fryderyk,
Albert Fryderyk,
Joachim,
Ernest,
Barbara Zofia,
Krystian Wilhelm;
z Eleonorą:
Maria Eleonora

Joachim Fryderyk Hohenzollern (ur. 27 stycznia 1546 Cölln - zm. 18 lipca 1608 Köpenick) – margrabia-elektor Brandenburgii w latach 15981608 z dynastii Hohenzollernów.

Rodzice[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 27 stycznia 1546 r. w Berlinie jako jedyny syn elektora brandenburskiego Jana Jerzego i jego pierwszej żony, piastowskiej księżniczki, Zofii (zmarła dziesięć dni później). Jego dziadkami byli: elektor Brandenburgii Joachim II Hektor Hohenzollern i księżniczka saksońska Magdalena Wettyn oraz książę legnicki Fryderyk II i księżniczka Brandenburgii-Ansbach Zofia Hohenzollern.

Życie i działalność[edytuj | edytuj kod]

W wieku 17 lat został administratorem arcybiskupstwa magdeburskiego i był nim do czasu objęcia w 1598 r. władzy elektora w Brandenburgii. Rok później podpisał z Jerzym Fryderykiem von Ansbach układ o dziedziczeniu. W 1603 r. Hohenzollernowie podpisali w Gerze układ rodowy, regulujący zasady dziedziczenia ziem będących pod ich władzą. Brandenburgia, niepodzielna zgodnie z postanowieniami Złotej Bulli cesarza Karola IV Luksemburga (1346), miała być dziedziczona na zasadzie primogenitury. Pozostałe ziemie, m.in. frankońskie księstwa Ansbach i Bayreuth, miały przypaść młodszym liniom rodu.

W 1603 r. Joachim Fryderyk przejął po Jerzym Fryderyku von Ansbach regencję nad chorym umysłowo księciem pruskim Albrechtem Fryderykiem, dziedziczne księstwo karniowskie i jako zastawne ziemię bytomską i bogumińską. Osobiście na Śląsk nie przybył, wysyłając w zastępstwie posłów. Nowi poddani nie chcieli słuchać elektorskich wysłanników. Katoliccy Habsburgowie, jako panowie zwierzchni Śląska, woleli się pozbyć protestanckich Hohenzollernów. Starania elektora o nadanie ziemi bytomskiej i bogumińskiej w dziedziczne władanie nie powiodły się. Prawdopodobnie dlatego w 1606 r. przekazał Bytom, Bogumin i Karniów młodszemu synowi Janowi Jerzemu.

11 maja 1605 Zygmunt III Waza przekazał mu kuratelę nad chorym umysłowo księciem Prus Albrechtem Fryderykiem Hohenzollernem, który był jego teściem.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Joachim Fryderyk był dwukrotnie żonaty, ze swymi kuzynkami z bocznych linii Hohenzollernów. Pierwszą żona została Katarzyna (1549–1602), córka księcia Brandenburgii—Küstrin Jana Hohenzollerna i księżniczki Brunszwickiej-Lüneburg Katarzyny. Ślub odbył się 8 stycznia 1570 roku. Para miała 9 dzieci:

2 listopada 1603 roku ożenił się z Eleonorą Hohenzollern, córką księcia Prus Albrechta Fryderyka Hohenzollerna i Marii Eleonory Kliwijskiej. Para miała jedną córkę:

Zmarł 18 lipca 1608 r. w Köpenick (dziś dzielnica Berlina). Pochowany został w berlińskiej katedrze.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sebastian Haffner: Prusy bez legendy: Zarys dziejów. Warszawa: Oficyna Historii XIX i XX wieku, 1996. ISBN 83-905989-3-0.

Th. Hirsch, Joachim Friedrich, Allgemeine Deutsche Biographie, Bd 14, Leipzig 1880.


Poprzednik
Jan VII Horneburg
Template-Bishop.svg Biskup lubuski
1555-1598
Template-Bishop.svg Następca
sekularyzacja diecezji