Supermarine Attacker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Supermarine Attacker
Supermarine Attacker
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Supermarine
Typ samolot myśliwski
Załoga 1
Historia
Data oblotu 27 lipca 1946
Lata produkcji 19501953
Wycofanie ze służby 1957
Egzemplarze WA473
Dane techniczne
Napęd 1 silnik odrzutowy, Rolls-Royce Nene
Ciąg 2,313 kg
Wymiary
Rozpiętość 11,25 m
Długość 11,03 m
Wysokość 2,90 m
Powierzchnia nośna 21 m²[1]
Masa
Własna 3 822 kg
Startowa 5 539 kg
Osiągi
Prędkość maks. 950 km/h[1]
Pułap 13 716 m
Zasięg 1 900 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 działka Hispano Suiza MkV kal. 20 mm
2 bomby po 454 kg lub 8 niekierowanych pocisków rakietowych[1]
Użytkownicy
Pakistan, Wielka Brytania

Supermarine typ 392 Attacker - brytyjski samolot myśliwski z okresu po drugiej wojnie światowej. Pierwszy odrzutowy myśliwiec wprowadzony na uzbrojenie brytyjskiego lotnictwa morskiego Fleet Air Arm (FAA)[1].

Historia[edytuj]

Koncepcja połączenia testowanych na myśliwcu Supermarine Spiteful/Seafang laminarnych skrzydeł z nowym kadłubem mieszczącym silnik odrzutowy Rolls-Royce RB.41 powstała już w 1944 roku. W sierpniu złożono zamówienie na trzy prototypy tego samolotu.

Pierwszy lot prototypu Supermarine’a Attackera (nazywanego wtedy Jet Spiteful lub Prototype 392), pilotowanego przez Jeffreya Quilla, odbył się 27 lipca 1946 roku. Prototyp wersji myśliwca pokładowego oblatano 17 czerwca 1947 roku. Pierwszy seryjny egzemplarz wersji F.1 oblatano 5 maja 1950 roku. Był napędzany silnikiem Rolls-Royce Nene Mk. 101.

Wersje produkcyjne[edytuj]

  • F.1 - wersja myśliwska
  • FB.1 - wersja myśliwsko-bombowa
  • FB.2 - wersja myśliwsko-bombowa napędzana silnikiem Rolls-Royce Nene Mk. 102, wyposażona we wspomaganie lotek i posiadająca mocniejszą ramę osłony kabiny[1]

Zbudowano 183 sztuki.

Służba[edytuj]

Pierwsze Attackery przyjęto na wyposażenie 800. Dywizjonu FAA w sierpniu 1951 roku. Na początku stacjonowały w bazie Ford w West Sussex, a następnie na pokładzie lotniskowca HMS „Eagle”.

Samoloty te wkrótce stały się przestarzałe i szybko zostały zastąpione w FAA przez samoloty Hawker Sea Hawk i de Havilland Sea Venom. Już w 1954 roku rozpoczęto wycofywanie ich i przekazywanie do jednostek Ochotniczych Rezerw Royal Navy (RNVR), w których służyły do ich rozwiązania w 1957 roku[1]. Nie były podczas swojej służby używane bojowo.

36 Attackerów pozbawionych wyposażenia morskiego wyeksportowano do Pakistanu, gdzie służyły w szeregach tamtejszych wojsk lotniczych do początku lat sześćdziesiątych.

Attackery na pokładzie HMS „Eagle”.

Do dnia dzisiejszego zachował się jeden egzemplarz Supermarine’a Attackera (WA473), eksponowany jest w Muzeum FAA w Somerset w Wielkiej Brytanii.

Attacker był pierwszym odrzutowym myśliwcem wprowadzonym na uzbrojenie brytyjskiego lotnictwa morskiego Fleet Air Arm (FAA), lecz nie był szczególnie udany i szybko został zdeklasowany przez Hawker Sea Hawk, napędzany tym samym silnikiem. Oceniany jako "średni myśliwiec, którego głównymi zaletami była taniość i łatwy pilotaż na małych wysokościach"[1]. Jego cechą szczególną, nietypową dla odrzutowców, było klasyczne podwozie, z kółkiem ogonowym.

Przypisy

  1. a b c d e f g Post-war Carrier Aircraft, s. 1086

Bibliografia[edytuj]

  • Post-war Carrier Aircraft. „War Machine”. Vol. 5, Issue 55, s. 1086, 1984. Londyn: Orbis Publishing (ang.).