Szczuroskoczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szczuroskoczek
Dipodomys[1]
J.E. Gray, 1841[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – szczuroskoczek olbrzymi (D. ingens)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd Supramyomorpha
Infrarząd bobrokształtne
Rodzina karłomyszowate
Podrodzina szczuroskoczki
Rodzaj szczuroskoczek
Typ nomenklatoryczny

Dipodomys phillipsii J.E. Gray, 1841

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Szczuroskoczek[6] (Dipodomys) – rodzaj ssaka z podrodziny szczuroskoczków (Dipodomyinae) w rodzinie karłomyszowatych (Heteromyidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Północnej[7][8][9].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 74–155 mm, długość ogona 104–208 mm, długość ucha 11–19 mm, długość tylnej stopy 36–58 mm; masa ciała 32–195 g[9].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Dipodomys: gr. δίποδος dipodos „dwunożny”, od δι- di- „podwójnie”, od δις dis „dwa razy”, od δυο duo „dwa”; πους pous, ποδος podos „stopa”; μυς mus, μυός muos „mysz”[10][11].
  • Macrocolus: gr. μακρος makros „długi”; κωλον kōlon „kończyna”[12]. Gatunek typowy: Macrocolus halticus Wagner, 1846 (= Dipodomys phillipsii J.E. Gray, 1841).
  • Perodipus: gr. πηρα pēra „kieszeń, torba”; rodzaj Dipus Zimmermann, 1780[13]. Gatunek typowy: Dipodomys agilis Gambel, 1848.
  • Dipodops: rodzaj Dipodomys J.E. Gray, 1841; ωψ ōps, ωπος ōpos „wygląd”[10]. Nowa nazwa dla Perodipus Fitzinger, 1867.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[7][6]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dipodomys, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. J.E. Gray. A new Genus of Mexican Glirine Mammalia. „The Annals and Magazine of Natural History”. 7, s. 521, 1841 (ang.). 
  3. J.A. Wagner. Macrocolus, eine neue Nagergattung aus der Familie der Springer. „Archiv für Naturgeschichte”. 12 (1), s. 172, 1846 (niem.). 
  4. L. Fitzinger. Versuch einer natürlichen Anordnung der Nagethiere (Rodentia). „Sitzungsberichte der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften. Mathematisch-Naturwissenschaftliche Classe”. 56 (1), s. 126, 1867 (niem.). 
  5. C.H. Merriam. Results of a biological survey of the San Francisco mountain region and desert of the little Colorado in Arizona. „North American Fauna”. 3, s. 72, 1890 (ang.). 
  6. a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 216–218. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  7. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 300–304. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  8. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Dipodomys. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-11-08].
  9. a b Hafner 2016 ↓, s. 222–233.
  10. a b Palmer 1904 ↓, s. 238.
  11. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2017. [dostęp 2018-02-18]. (ang.)
  12. Palmer 1904 ↓, s. 392.
  13. Palmer 1904 ↓, s. 525.
  14. Hafner 2016 ↓, s. 225.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. T.S. Palmer: Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. Waszyngton: Government Printing Office, 1904, s. 71-718, seria: North American Fauna. (ang.)
  2. D. Hafner: Family Heteromyidae (Pocket Mice, Kangaroo Mice and Kangaroo Rats). W: D.E. Wilson, T.E. Lacher, Jr & R.A. Mittermeier (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 6: Lagomorphs and Rodents I. Barcelona: Lynx Edicions, 2016, s. 170–233. ISBN 978-84-941892-3-4. (ang.)