Szkoła Aplikacyjna Oficerów Piechoty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Godło szkół aplikacyjnych

Szkoła Aplikacyjna Oficerów Piechoty powstała w 1919 w Rembertowie.

Zadaniem Szkoły było zapoznanie oficerów z nowoczesnymi metodami i środkami walki, stosowanymi na froncie zachodnim I wojny światowej. Na kilkumiesięcznych kursach uzupełniali swe wykształcenie oficerowie wytypowani na dowódców kompanii i batalionów. Wykładowcami i instruktorami byli oficerowie francuscy. Szkoła liczyła 60 słuchaczy. W l. 1919 - 1920 wykształciła kilkuset oficerów. Rozwiązana po rozpoczęciu wojny polsko-bolszewickiej.

Komendant[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 93 z 25 października 1919 roku, poz. 3500.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Rutkowski, Zarys dziejów polskiego szkolnictwa wojskowego, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa, 1970.