Korpus Kadetów Nr 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Korpus Kadetów Nr 1
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1918
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy ppłk Stanisław Hlawaty
Ostatni ppłk Stanisław Daniluk
Organizacja
Dyslokacja garnizon Lwów
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Podległość Wojskowy Instytut Naukowo-Oświatowego Ministerstwa Spraw Wojskowych

Korpus Kadetów Nr 1 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego (KK-2) - korpus kadetów Wojska Polskiego II RP.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tuż po zakończeniu I wojny światowej w listopadzie 1918 na bazie Wojskowej Wyższej Szkoły Realnej w Łobzowie wojska austriackich zorganizowana została Szkoła Podchorążych[1]. Szkoła podporządkowana była Ministrowi Spraw Wojskowych poprzez Departament Szkolnictwa Wojskowego. 25 lipca 1919 Minister Spraw Wojskowych przemianował Szkołę Podchorążych na Korpus Kadetów[2]. W 1921 korpus został przeniesiony do garnizonu Lwów i umieszczony w budynkach byłej austriackiej wojskowe szkoły kadeckiej[1]. Szkoła mieściła się przy ulicy Kadeckiej we Lwowie[1]. W połowie lat 20. Korpus Kadetów pozostawała pod zarządem i kontrolą Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego[1].

Działalność Korpusu Kadetów Nr 1 został oparty na statucie organizacyjnym, wydanym w Dzienniku Rozkazów MSWoj. nr 33/22 i 26/25 oraz na regulaminie bazującym na tradycjach Szkoły Rycerskiej i Korpusu Kadetów z czasów Księstwa Warszawskiego[1]. W 1926 w szkole funkcjonowało 10 oddziałów klas IV-VIII o typie matematyczno-przyrodniczym[1]. Absolwenci Korpusu Kadetów Nr 1 mieli prawo ubiegać się o wstęp na studia uniwersyteckie bądź do kształcenia w szkołach oficerskich[1].

3 maja 1923 roku na placu Mariackim we Lwowie prof. Leon Syroczyński, w imieniu weteranów powstania styczniowego wręczył komendantowi korpusu autentyczną chorągiew powstańczą. Zostało powołane Towarzystwo Przyjaciół Korpusu Kadetów nr 1, którego prezesem był wiceprezydent Lwowa, Wawrzyniec Kubala[3][4]. W ramach szkoły było wydawane czasopismo „Orlęta”.

W 1935 korpus, dotychczas podległy szefowi Departamentu Piechoty M.S.Wojsk., podporządkowany został szefowi Wojskowego Instytutu Naukowo-Oświatowego M.S.Wojsk.

W latach 30. we lwowskim Korpusie Kadetów powstała kaplica, a w 1938 za zasługi przy jej stworzeniu i opiekę nad nią została odznaczona papieskim orderem Pro Ecclesia et Pontifice żona gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego[5]. Na 27 maja 1939 roku zaplanowano Zjazd Absolwentów Korpusu Kadetów we Lwowie z lat 1919-1939[6].

Kadra Korpusu[edytuj | edytuj kod]

Gmach Korpusu Kadetów nr 1 we Lwowie. Rok 1939.
Bierzmowanie w Korpusie kadetow nr 1 we Lwowie
Komendanci KK Nr 1[7]
Dyrektorzy nauk
Oficerowie
Nauczyciele
Organizacja i obsada personalna w 1939

Pokojowa obsada personalna szkoły w marcu 1939 roku[12][a]:

  • komendant – p.o. ppłk piech. Stanisław Daniluk
  • zastępca komendanta – mjr piech. Włodzimierz Andrzej Latawiec
  • naczelny lekarz medycyny – mjr dr Stanisław Czynciel
  • młodszy lekarz medycyny – por. dr Piotr Władysław Goździk
  • II zastępca komendanta (kwatermistrz) – kpt. adm. (piech.) Stanisław Michał Grondalski
  • oficer administracyjno-materiałowy – kpt. adm. (piech.) Józef Mieczysław Mosiak[b] *
  • oficer żywnościowy – kpt. piech. Aleksander Marian Józef Krywald
  • oficer gospodarczy – kpt. int. Alfons Karol Ignacy Kapuściński
  • kapelan – st. kpl. ks. dr Leon Broel-Plater
  • wykładowca fizyki i matematyki – mjr art. Karol Bolesław Szczepanowski
  • wykładowca geografii – kpt. adm. (piech.) Roman Sierociński
  • wykładowca WF – kpt. piech. Roman Bronisław Nemec
  • dowódca 1 kompanii – kpt. adm. (piech.) Józef Bielak
  • wychowawca – por. piech. Zbigniew Kazimierz Czekański
  • wychowawca – por. piech. Władysław Józef Składzień
  • dowódca 2 kompanii – kpt. piech. Karol Andrzej Turek
  • wychowawca – kpt. adm. (piech.) Józef Mieczysław Mosiak (*)
  • wychowawca – por. piech. Ludwik Karol Drąg
  • dowódca 3 kompanii – kpt. adm. (piech.) Stanisław II Zaremba
  • wychowawca – kpt. adm. (piech.) mgr Tadeusz Eugeniusz Makuch
  • dowódca 4 kompanii – kpt. piech. Andrzej Ludwik Tabaczyński
  • wychowawca – kpt. adm. (piech.) Jan I Lasota
  • dowódca 5 kompanii – kpt. piech. Edward II Szymański
  • wychowawca – kpt. adm. (piech.) Józef Sykstus Czaporowski
  • dowódca 6 kompanii – kpt. adm.(piech.) Antoni Józef Jaskorzyński
  • wychowawca – kpt. adm. (piech.) Julian Dziurzyński
  • odkomenderowany – kpt. lek. Juliusz Feliks Dziurzyński

Kadeci[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[13].
  2. Gwiazdką oznaczono oficera, który pełnił jednocześnie więcej niż jedną funkcję[14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Zagórowski. Spis 1926 ↓, s. 340.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 86 z 20 sierpnia 1919 roku, poz. 3019.
  3. Akademia kadecka ku uczczeniu Święta Niepodległości i jej wieszcza. „Gazeta Lwowska”, s. 6, Nr 267 z 17 listopada 1932. 
  4. Towarzystwo Przyjaciół Korpusu Kadetów nr 1. „Orlęta”, s. 21, Nr 3 z listopada 1931. Korpus Kadetów Nr 1. 
  5. Wiadomości bieżące. Odznaczenie. „Kurier Warszawski”, s. 3, Nr 31 z 1 lutego 1938. 
  6. Zjazd Absolwentów Korpusu Kadetów we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 108 z 14 maja 1939. 
  7. Zenon Malik: Kadeci II Rzeczypospolitej. cracovia-leopolis.pl. [dostęp 8 grudnia 2014].
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 38 z 8 października 1921 roku, s. 1437.
  9. Pożegnanie ppłka Widackiego. „Orlęta”, s. 7-8, Nr 1 z maja 1929. Korpus Kadetów Nr 1. 
  10. P. Ppłk. Antoni Łukasiewicz, nowy Komendant K. K. Nr 1.. „Orlęta”, s. 3, Nr 1 z maja 1929. Korpus Kadetów Nr 1. 
  11. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Przeniesienia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 7, 26 stycznia 1934. 
  12. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 460–461.
  13. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  14. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VIII.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]