Tadeusz Krepski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Krepski
generał dywizji pilot generał dywizji pilot
Data i miejsce urodzenia 13 września 1920
Załęże, Polska
Data i miejsce śmierci 14 lipca 1988
Poznań, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1944-1984
Stanowiska dowódca pułku lotnictwa myśliwskiego, dowódca dywizji lotnictwa myśliwskiego, dowódca 2 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju,
szef Inspektoratu ds. Bezpieczeństwa Lotów MON, dowódca Wojsk Lotniczych
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (ZSRR)

Tadeusz Krepski (ur. 13 września 1920 w Załężu, zm. 14 lipca 1988 w Poznaniu) – polski dowódca, generał dywizji SZ PRL, Dowódca Wojsk Lotniczych (1976-1983), członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (1981–1983).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1944 w ludowym Wojsku Polskim. W 1945 był uczestnikiem działań bojowych. Absolwent Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Krasnym Kucie. Był jednym z pierwszych pilotów w Polsce przeszkolonych na samolotach odrzutowych. Od 16 lutego 1952 do 11 maja 1953, w stopniu majora, dowódca 1 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego OPK „Warszawa” w Mińsku Mazowieckim. W latach 1954–1956 był dowódcą 5 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego, a w latach 1957–1959 zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju.

W 1961 ukończył Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie. W tym samym roku został dowódcą 2 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju. Generał brygady od 1961, generał dywizji od 1976. W latach 1967–1972 był zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych, a następnie szefem Inspektoratu ds. Bezpieczeństwa Latania w MON. W latach 1976–1983 piastował funkcję dowódcy Wojsk Lotniczych. Na stanowisku dowódcy Wojsk Lotniczych wdrożył nowy system dowodzenia lotnictwem frontowym.

W latach 1981–1983 był członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego z racji sprawowania funkcji Dowódcy Wojsk Lotniczych. Od 3 grudnia 1984 w stanie spoczynku. W SZ PRL przesłużył 40 lat, z czego 23 lata w stopniu generalskim. Od 1979 r. zasiadał w Radzie Naczelnej ZBoWiD.

Pochowany 19 lipca 1988 na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu. W pogrzebie uczestniczyła delegacja MON z Szefem Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego SG WP gen. broni Wojciechem Barańskim. W imieniu SZ PRL mowę pogrzebową wygłosił Dowódca Wojsk Lotniczych gen. dyw. pil. Tytus Krawczyc.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S. Czmur, W. Wójcik: Dowódcy Lotnictwa i Obrony Powietrznej, Redakcja Czasopism Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej, Poznań 2000
  • S. Czmur, W. Wójcik: Generałowie w stalowych mundurach, Poznań 2003
  • A. Choniawko: PZPR w Wielkopolsce 1948-1986, s. 274
  • Janusz Królikowski: Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, tom II