Zygmunt Zieliński (generał dywizji)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Zieliński
Ilustracja
Grób gen. dyw. Zygmunta Zielińskiego na Cmentarzu Bródnowskim
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 24 kwietnia 1925
Łódź
Data i miejsce śmierci 27 września 2017
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1943–1990
Siły zbrojne Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Stanowiska wykładowca taktyki w Oficerskiej Szkole Piechoty, szef Katedry Służby Sztabów ASG WP, szef Gabinetu Ministra Obrony Narodowej, szef Departamentu Kadr MON, szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie Zachodnim
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonego Sztandaru Order Przyjaźni Narodów Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png 60 years saf rib.png Medal za Umacnianie Braterstwa Broni

Zygmunt Zieliński (ur. 24 kwietnia 1925 w Łodzi, zm. 27 września 2017 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego, doktor nauk wojskowych, dyplomata. Członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Janina. Jego ojciec był zawodowym wojskowym. Przed wojną mieszkał we Włodzimierzu Wołyńskim. Po napaści ZSRR na Polskę został deportowany wraz z rodziną na Syberię, gdzie pracował przy wyrębie lasu.

W maju 1943 wstąpił do formowanej 1 DP im. Tadeusza Kościuszki[1]. Jako prymus ukończył Szkołę Oficerską Piechoty nr 1 w Riazaniu. W 1946 ukończył kurs dowódców batalionów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Następnie był wykładowcą taktyki w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 3 i starszym adiutantem dowódcy batalionu. W 1948 awansował do stopnia kapitana, a w 1951 - majora. Od 1948 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP, którą ukończył w 1951. Następnie był wykładowcą w tej akademii - w kolejnych latach służby awansował do stanowiska zastępcy szefa katedry i szefa katedry służby sztabów ASG. Pułkownik od 1957. W 1962 uzyskał tytuł doktora nauk wojskowych. W 1965 został szefem Gabinetu Ministra Obrony Narodowej marszałka Mariana Spychalskiego. Od 1968 nieprzerwanie przez 18 lat sprawował funkcję szefa Departamentu Kadr MON. Generał brygady od 1968, a generał dywizji od 1972.

Był inspiratorem i jednym z twórców „Zasad działania kadrowego w Siłach Zbrojnych PRL”. W 1973 uzyskał nagrodę I stopnia MON w dziedzinie sztuki operacyjnej.

Na VII (grudzień 1975) oraz VIII Zjeździe (luty 1980) PZPR wybierany na zastępcę członka KC PZPR (1975-1981), na IX Zjeździe (lipiec 1981) wszedł w skład Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR (1981-1986). W latach 1974-1990 był członkiem Rady Naczelnej oraz Zarządu Głównego ZBoWiD.

W okresie stanu wojennego (1981–1983) sprawował funkcję sekretarza Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. W latach 1987–1990 minister pełnomocny - Szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie Zachodnim. Od listopada 1990 roku w stanie spoczynku w związku z osiągnięciem granicy wieku 65 lat.

Zmarł 27 września 2017[2]. Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 9D-6-1).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2018-11-18].
  2. Zygmunt Zieliński. Nekrolog, nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2017-09-29].
  3. Lista żołnierzy odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 280 z 11 października 1973. 
  4. Żołnierz Wolności”, 16 grudnia 1982, str. 1
  5. Wojskowy Przegląd Historyczny, nr 1 (107), styczeń-marzec 1984, str. 231

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leszek Grot, Tadeusz Konecki, Edward Nalepa: Pokojowe dzieje Wojska Polskiego, Wojskowy Instytut Historyczny im. Wandy Wasilewskiej Warszawa 1988
  • A. Mazur: Order Krzyża Grunwaldu, Wydawnictwo MON Warszawa 1988
  • H.P. Kosk, Generalicja Polska, tom II, Wydawnictwo Ajaks Warszawa - Pruszków 2001
  • M. Jędrzejko, M. Paszkowski, M. Krogulski: Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002), Wydawnictwo von Borowiecky Warszawa 2002, ​ISBN 83-87689-46-7
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, t. IV, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek Toruń, 2010, ISBN 978-83-7611-801-7, OCLC 833638240.
  • Spotkania z Generałem. Wspomnienia i refleksje, Wydawnictwo PoliFot Wrocław 2009
  • J. Stroynowski (ed.): Who is who in the Socialist countries of Europe: a biographical encyclopedia of more than 12,600 leading personalities in Albania, Bulgaria, Czechoslovakia, German Democratic Republic, Hungary, Poland, Romania, Yugoslavia 1989, tom 3, K.G. Saur Pub. 1989