Jerzy Jarosz (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Jarosz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1931
Nagawczyna
Przebieg służby
Lata służby 1949–1992
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpgLudowe Wojsko Polskie
POL Wojska Lądowe.svgSiły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej
Jednostki 97 Pułk Piechoty
37 Pułk Piechoty
4 Pułk Zmechanizowany
10 Batalion Powietrznodesantowy
6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa
1 Warszawska Dywizja Zmechanizowana
Warszawski Okręg Wojskowy
Żandarmeria Wojskowa
Stanowiska dowódca plutonu,
dowódca kompanii,
dowódca batalionu,
zastępca dowódcy dywizji,
dowódca dywizji,
zastępca dowódcy WOW,
Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Jerzy Bronisław Jarosz (ur. 18 sierpnia 1931 w Nagawczynie) – generał brygady Wojska Polskiego, członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Anny i Tadeusza. W latach 1949–1951 był podchorążym Oficerskiej Szkoły Piechoty Nr 1 we Wrocławiu. Po ukończeniu szkoły został przydzielony do 97 pp w Przemyślu i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu moździerzy. W 1952 został przeniesiony do 37 pp w Gliwicach i wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii moździerzy. W latach 1954–1957 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Po ukończeniu studiów, jako oficer dyplomowany, dowodził batalionem piechoty w 4 Pułku Zmechanizowanym w Kielcach. 12 kwietnia 1963 został dowódcą 10 Batalionu Powietrznodesantowego w Oświęcimiu. W 1967 został przeniesiony na stanowisko dowódcy 16 Kołobrzeskiego Batalionu Powietrznodesantowego w Krakowie. Od 1968 do 1972 był attaché wojskowym, morskim i lotniczym PRL w Brukseli[1]. W 1972 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej do spraw liniowych w Krakowie, a w następnym roku szefa sztabu – zastępcy dowódcy tego związku taktycznego. W okresie od 26 listopada 1973 do 15 maja 1974 dowodził I zmianą Polskiej Wojskowej Jednostki Specjalnej w Doraźnych Sił Zbrojnych Organizacji Narodów Zjednoczonych na Bliskim Wschodzie.

W latach 1974–1976 był słuchaczem Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta Woroszyłowa w Moskwie. W październiku 1976 objął dowództwo 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie. W październiku 1978 został awansowany przez Radę Państwa PRL na generała brygady. 31 grudnia 1984 roku obowiązki dowódcy przekazał płk. dypl. Zenonowi Poznańskiemu, a sam objął stanowisko zastępcy dowódcy Warszawski Okręg Wojskowego do spraw Obrony Terytorialnej w Warszawie. W 1989 został komendantem głównym Ochotniczych Hufców Pracy.

W okresie od maja 1990 do stycznia 1992 był pierwszym Komendantem Głównym Żandarmerii Wojskowej w Warszawie.

20 lutego 1992 został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku.

Od 1959 członek PZPR.

Awanse[1][edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Order Sztandaru Pracy II klasy, Krzyż Kawalerski i Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Złoty Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny, Złoty Medal Za zasługi dla obronności kraju, wpis do „Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich” (11 października 1974).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Informacje w BIP IPN. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2018-11-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Wincewicz, Dowódcy Żandarmerii Wojskowej III RP w: 15 lat Żandarmerii Wojskowej III RP, Fundacja Polonia Militaris, Warszawa 2005, ​ISBN 83-921076-7-5​.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 68-71.