Włodzimierz Oliwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Oliwa
Ilustracja
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1924
Sułkowice
Data i miejsce śmierci 5 czerwca 1989
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1945–1989
Stanowiska szef Zarządu II SG WP, wiceminister obrony narodowejGłówny Kwatermistrz WP
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej Złota Odznaka „Za Zasługi dla Obrony Cywilnej” Srebrna Odznaka „Za zasługi w obronie granic PRL” Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Wielki Oficer Orderu Korony (Belgia) Order Flagi Narodowej II klasy (KRLD) Order Czerwonego Sztandaru Order Przyjaźni Narodów Medal za Umacnianie Braterstwa Broni 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png 60 years saf rib.png 70 years saf rib.png Odznaka „Zasłużony Białostocczyźnie”
Grób Włodzimierza Oliwa i jego żony Stanisławy na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Włodzimierz Józef Oliwa (ur. 17 listopada 1924 w Sułkowicach, zm. 5 czerwca 1989 w Warszawie) – generał broni Wojska Polskiego. Minister administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska (w 1983), minister administracji i gospodarki przestrzennej (w latach 1983–1985). Poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Salomei. W latach 1941–1944 pracował jako ślusarz[1]. W marcu 1945 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego i skierowany został do Oficerskiej Szkoły Piechoty Nr 1 w Krakowie. Ukończył ja w sierpniu 1946[2]. W latach 1950–1953 był sekretarzem Komitetu Partyjnego Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych w Poznaniu. W 1953 został wyznaczony na stanowisko szefa Wydziału Politycznego – zastępcy dowódcy 11 Dywizji Zmechanizowanej do spraw politycznych w Żaganiu. W 1955, po ukończeniu Kursu Doskonalenia Oficerów przy Akademii Wojskowo-Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie, objął stanowisko zastępcy dowódcy 1 Korpusu Armijnego do spraw politycznych w Wałczu. W 1959 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 3 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju do spraw politycznych we Wrocławiu, a w następnym roku szefa Zarządu I Organizacyjnego Głównego Zarządu Politycznego WP w Warszawie. Na tym stanowisku w 1963 został mianowany generałem brygady. W latach 1963–1965 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. marszałka Klimienta Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie do kraju został szefem Zarządu II Sztabu Generalnego WP, czyli szefem wywiadu wojskowego. Z funkcji szefa Zarządu II został usunięty w 1971 w związku z ucieczką na zachód oficera Zarządu II podpułkownika Kazimierza Stefańskiego. Na stanowisku szefa Zarządu II Włodzimierza Oliwę zastąpił gen. Czesław Kiszczak.

Od lipca 1971 do października 1972 był dowódcą 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Tadeusza Kościuszki. Od października 1972 do 1983 dowodził Warszawskim Okręgiem Wojskowym. W latach 1981–1983 był członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.

Od 23 marca 1983 do 1 sierpnia 1983 był ministrem administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, a następnie do 12 listopada 1985 ministrem administracji i gospodarki przestrzennej w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego. W latach 1985–1989 był wiceministrem obrony narodowejgłównym kwatermistrzem WP. Był także przewodniczącym Komisji MON ds. Ochrony Środowiska i Ekologii Człowieka.

Od 25 kwietnia 1989 do 5 czerwca 1989 pełnił funkcję prezesa CWKS Legia Warszawa[3].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1947 został członkiem PPR[1]. Od 1948 członek PZPR. Był posłem na Sejm PRL VII i VIII kadencji z ramienia PZPR.

Zmarł 5 czerwca 1989. Okoliczności śmierci do dziś nie wyjaśniono. Jedną z hipotez jest samobójstwo po ujawnieniu afery korupcyjnej.

Pochowany został 14 czerwca 1989 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W pogrzebie uczestniczył I sekretarz KC PZPR, Zwierzchnik Sił Zbrojnych PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski. Mowy pogrzebowe wygłosili: w imieniu Wojska Polskiego – minister obrony narodowej gen. armii Florian Siwicki, w imieniu współtowarzyszy służby – zastępca Głównego Kwatermistrza WP gen. bryg. Zdzisław Graczyk.

Awanse generalskie[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-03-14].
  2. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-03-14].
  3. gen. Włodzimierz Oliwa - Legia Warszawa, legia.com [dostęp 2019-03-15].
  4. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 
  5. Encyklopedia Puszczy Białowieskiej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon Historii Polski, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1995
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, tom II, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001
  • J. Królikowski, Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom III, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010
  • Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984
  • P. Martell, G. P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974
  • T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991