Włodzimierz Oliwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodzimierz Oliwa
Ilustracja
Włodzimierz Oliwa w Poznaniu (1984)
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1924
Sułkowice
Data i miejsce śmierci 5 czerwca 1989
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1945
Stanowiska szef Zarządu II SG WP,
dowódca 1 DZ i WOW,
wiceminister obrony narodowejgłówny kwatermistrz WP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca minister administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska (1983), minister administracji i gospodarki przestrzennej (1983–1985), poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji (1976–1985)
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal Za udział w walkach o Berlin Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej Złota Odznaka „Za Zasługi dla Obrony Cywilnej” Srebrna Odznaka „Za zasługi w obronie granic PRL” Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Wielki Oficer Orderu Korony (Belgia) Order Flagi Narodowej II klasy (KRLD) Order Czerwonego Sztandaru Order Przyjaźni Narodów Medal za Umacnianie Braterstwa Broni Medal 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 60-lecia Sił Zbrojnych ZSRR Medal 70-lecia Sił Zbrojnych ZSRR Odznaka „Zasłużony Białostocczyźnie”
Grób Włodzimierza Oliwa i jego żony Stanisławy na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Włodzimierz Józef Oliwa (ur. 17 listopada 1924 w Sułkowicach, zm. 5 czerwca 1989 w Warszawie) – generał broni Wojska Polskiego, członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (1981–1983), poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji, minister administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska (1983), minister administracji i gospodarki przestrzennej (1983–1985).

Życiorys[edytuj]

W latach 1939–1945 był członkiem oddziału partyzanckiego „Limba”. W marcu 1945 został przyjęty do Ludowego Wojska Polskiego i skierowany do Oficerskiej Szkoły Piechoty i Kawalerii. W latach 1950–1953 był sekretarzem Komitetu Partyjnego Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych w Poznaniu. W 1953 został wyznaczony na stanowisko szefa Wydziału Politycznego – zastępcy dowódcy 11 Dywizji Zmechanizowanej do spraw politycznych w Żaganiu. W 1955, po ukończeniu Kursu Doskonalenia Oficerów przy Akademii Wojskowo-Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie, objął stanowisko zastępcy dowódcy 1 Korpusu Armijnego do spraw politycznych w Wałczu. W 1959 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 3 Korpusu OPL OK do spraw politycznych we Wrocławiu, a w następnym roku szefa Zarządu I Organizacyjnego Głównego Zarządu Politycznego WP w Warszawie. Na tym stanowisku w 1963 został mianowany generałem brygady. W latach 1963–1965 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. marszałka Klimienta Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie do kraju został szefem Zarządu II Sztabu Generalnego WP, czyli szefem wywiadu wojskowego. Z funkcji szefa Zarządu II został usunięty w 1971 w związku z ucieczką na zachód oficera Zarządu II podpułkownika Kazimierza Stefańskiego. Na stanowisku szefa Zarządu II Włodzimierza Oliwę zastąpił gen. Czesław Kiszczak.

Od lipca 1971 do października 1972 był dowódcą 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Tadeusza Kościuszki. Od października 1972 do 1983 dowodził Warszawskim Okręgiem Wojskowym. W latach 1981–1983 był członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.

Od 23 marca 1983 do 28 lipca 1983 był ministrem administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, a od lipca 1983 do listopada 1985 ministrem administracji i gospodarki przestrzennej w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego. W latach 1985–1989 był wiceministrem obrony narodowejgłównym kwatermistrzem WP. Był także przewodniczącym Komisji MON ds. Ochrony Środowiska i Ekologii Człowieka.

Od 25 kwietnia 1989 do 5 czerwca 1989 pełnił funkcję prezesa CWKS „Legia” Warszawa.

Od 1976 do 1985 był posłem na Sejm PRL z ramienia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (do której przystąpił w 1948).

Zmarł 5 czerwca 1989 – okoliczności śmierci do dziś nie wyjaśniono. Jedną z hipotez jest samobójstwo po ujawnieniu afery korupcyjnej.

Pochowany 14 czerwca 1989 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W pogrzebie uczestniczył I sekretarz KC PZPR, Zwierzchnik Sił Zbrojnych PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski. Mowy pogrzebowe wygłosili: w imieniu Wojska Polskiego – minister obrony narodowej gen. armii Florian Siwicki, w imieniu współtowarzyszy służby – zastępca Głównego Kwatermistrza WP gen. bryg. Zdzisław Graczyk.

Awanse generalskie[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 
  2. Encyklopedia Puszczy Białowieskiej

Bibliografia[edytuj]

  • Leksykon Historii Polski, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1995
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, tom II, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001
  • J. Królikowski, Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom III, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010
  • Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984
  • P. Martell, G. P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974
  • T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991