Józef Użycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Użycki
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 1 grudnia 1932
Kiertyn k. Lwowa
Przebieg służby
Lata służby 1950–1991
Siły zbrojne Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Stanowiska dowódca 11 DDPanc,
d-ca Pomorskiego OW
szef SG WP, wiceminister ON
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej Brązowa Odznaka „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”
Józef Użycki
Data urodzenia 1 grudnia 1932
Poseł VIII kadencji Sejmu PRL
Okres od 23 marca 1980
do 31 sierpnia 1985
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Józef Janusz Użycki (ur. 1 grudnia 1932 w Kiertynie k. Lwowa) – generał broni Wojska Polskiego, poseł na Sejm PRL VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1940 został deportowany z rodziną na Syberię, skąd powrócił do kraju po 6 latach. Służbę wojskową rozpoczął we wrześniu 1950, jako podchorąży Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1 we Wrocławiu. W 1952 został promowany na pierwszy stopień oficerski, po czym skierowany na dowódcę plutonu, a następnie zastępcę dowódcy kompanii w 4 Pułku Piechoty w Kielcach. W latach 1954–1957 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Po studiach został szefem sztabu 33 Pułku Zmechanizowanego w Nysie. W latach 1959–1966 pełnił służbę w Sztabie Śląskiego Okręgu Wojskowego, gdzie był m.in. oficerem Oddziału Operacyjnego. W 1966 roku został szefem sztabu-zastępcą dowódcy 10 Pułku Czołgów Średnich w Opolu. W latach 1968–1969 dowodził tym pułkiem, uczestnicząc w interwencji państw Układu Warszawskiego w Czechosłowacji. W 1969 został szefem sztabu-zastępcą dowódcy 11 Drezdeńskiej Dywizji Pancernej w Żaganiu. W latach 1970–1973 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Woroszyłowa w Moskwie. W 1973 objął dowództwo 11 Drezdeńskiej Dywizji Pancernej. Na tym stanowisku w 1974 awansował na generała brygady. W 1976 został szefem sztabu-zastępcą dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. W 1978 został mianowany dowódcą tego okręgu wojskowego, a na wypadek wojny dowódcą 1 Armii. W 1979 awansował na generała dywizji. W 1983 został zastępcą szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego ds. operacyjnych. W latach 1983–1990 szef Sztabu Generalnego i jednocześnie wiceminister Obrony Narodowej. 27 września 1984 został mianowany generałem broni. 24 września 1990 odwołany ze stanowisk wiceministra obrony narodowej oraz szefa Sztabu Generalnego WP, następnie przebywał w dyspozycji MON. Służbę wojskową zakończył 3 października 1991.

W 1951 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1963 został członkiem egzekutywy OOP Wydziału Operacyjnego Sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego, a w latach 1964–1965 i od 1966 był sekretarzem OOP. W kwietniu 1975 zasiadł w Komitecie Wojewódzkim partii w Zielonej Górze, a także w Komitecie Partyjnym Śląskiego Okręgu Wojskowego i jego egzekutywie. W latach 1980–1985 poseł na Sejm PRL VIII kadencji. Od 13 grudnia 1981 do 21 lipca 1983 członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego[1]. W latach 1986–1990 członek Komitetu Centralnego PZPR.

Współautor nowej polskiej doktryny obronnej, która reprezentował w 1990 na konferencji szefów sztabów generalnych państw Europy i Ameryki Północnej.

Autor książki Wojna konwencjonalna w Europie.

Wspominany przez podwładnych jako wyjątkowy, bardzo rygorystyczny służbista[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Informacje w BIP IPN
  2. Krzysztof Błażejewski, Z ziemi obcej na... Pomorze, „Nowości”, 4 marca 2011
  3. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 
  4. Wojskowy Przegląd Historyczny”, lipiec–wrzesień 1986, s. 293

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]