Tamarine Tanasugarn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tamarine Tanasugarn
Tamarine Tanasugarn
Państwo  Tajlandia
Miejsce zamieszkania Bangkok
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1977
Los Angeles
Wzrost 165 cm
Masa ciała 63 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1994
Zakończenie kariery aktywna
Trener Panoomkorn Pradchunir
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 4 WTA, 15 ITF
Najwyżej w rankingu 19 (13 maja 2002)
Australian Open 4R (1998)
Roland Garros 3R (2002)
Wimbledon QF (2008)
US Open 4R (2003)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 8 WTA, 7 ITF
Najwyżej w rankingu 15 (13 września 2004)
Australian Open 3R (2000)
Roland Garros 3R (2012)
Wimbledon SF (2011)
US Open QF (2004)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Tajlandia
Igrzyska azjatyckie
Złoto
Incheon 2014 gra podwójna
Srebro
Bangkok 1998 gra pojedyncza
Srebro
Pusan 2002 gra pojedyncza
Brąz
Kanton 2010 gra mieszana
Brąz
Kanton 2010 gra drużynowa
Igrzyska Azji Południowo-Wschodniej
Złoto
Nakhon Ratchasima 2007 gra podwójna
Złoto
Wientian 2009 gra podwójna
Srebro
Wientian 2009 gra mieszana
Brąz
Nakhon Ratchasima 2007 gra mieszana

Tamarine Tanasugarn (ur. 24 maja 1977 w Los Angeles) – tenisistka tajlandzka, zwyciężczyni turniejów zawodowych w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentantka w Pucharze Federacji, olimpijka.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jej ojciec i zarazem trener Virachai jest z zawodu prawnikiem i występował dwukrotnie na igrzyskach olimpijskich (1960, 1964) jako koszykarz. Ze względu na miejsce urodzenia (Los Angeles) Tamarine Tanasugarn posiada obok obywatelstwa Tajlandii także obywatelstwo USA. W pierwszych latach kariery występy tenisowe łączyła z nauką (studia na uniwersytecie w Bangkoku). W cyklu WTA Tour debiutowała w 1993 na turnieju w Pattaya dzięki przyznanej przez organizatorów "dzikiej karcie", ale wkrótce skoncentrowała się na występach w rywalizacji juniorek. W 1995 była w ścisłej juniorskiej czołówce światowej, co potwierdziła ćwierćfinałem French Open, półfinałem US Open i finałem Wimbledonu. Na wimbledońskiej trawie uległa w finale gry pojedynczej juniorek Aleksandrze Olszy 5:7, 6:7.

Już w 1994 oficjalnie rozpoczęła karierę zawodową. Do czołowej setki rankingu światowego przebiła się pod koniec 1996, kiedy w ostatnim turnieju w roku w Pattaya doszła do finału (przegrała z Rumunką Ruxandrą Dragomir). W 1997 debiutowała we wszystkich imprezach wielkoszlemowych (od Australian Open 1997 nie opuściła żadnego turnieju wielkoszlemowego), dochodząc do II rundy na French Open i III rundy (1/16 finału) w pozostałych. W I rundzie US Open 1997 pokonała Chandę Rubin na inaugurację nowego kortu imienia Arthura Ashe'a. Tajka była ponadto w 1997 w półfinale turnieju WTA Tour w Aucland i ostatecznie zakończyła sezon w najlepszej pięćdziesiątce rankingu. W 1998 był w półfinale w Tokio (Princess Cup) i trzech ćwierćfinałach, a na Australian Open, gdzie jako pierwsza Tajka w historii dotarła do 1/8 finału, odniosła swoje pierwsze zwycięstwo nad rywalką z czołowej dziesiątki – szóstą rakietą świata Chorwatką Majoli. Do 1/8 finału doszła także na Wimbledonie. Na koniec 1998 uplasowała się na 37 miejscu na świecie.

Po nieco słabszym sezonie 1999 (najważniejsze osiągnięcie – ponownie IV runda Wimbledonu, ze zwycięstwem nad rozstawioną Francuzką Sandrine Testud) – w 2000 przebiła się do grona trzydziestu najlepszych zawodniczek na świecie. Na kortach trawiastych w Birmingham doszła do finału, przegrywając z Amerykanką Lisą Raymond. Po raz trzeci z rzędu awansowała do IV rundy Wimbledonu, a w Australian i US Open wystąpiła w 1/16 finału. W latach 2000-2003 regularnie kończyła kolejne sezony w okolicach 30. miejsca na świecie, w maju 2002 dochodząc do najwyższej w karierze pozycji rankignowej – nr 19. W 2001 na Wimbledonie wyeliminowała Amélie Mauresmo (nr 6 WTA), a na innym turnieju na trawie w Eastbourne Nathalie Tauziat (nr 10 WTA). Ponadto w 2001 była w finale Japan Open w Tokio (porażka z Seles), w 2002 w dwóch finałach (Canberra, porażka ze Smasznową i Doha, porażka z Seles). W 2003 odniosła pierwsze turniejowe zwycięstwo, pokonując w finale w Hajdarabadzie reprezentantkę Uzbekistanu Irodę Toʻlaganovą.

Nieco słabsze wyniki w 2004 sprawiły, że wypadła z czołowej pięćdziesiątki rankingu (na koniec sezonu nr 66), a rok później także z pierwszej setki. Do jej najważniejszych osiągnięć w tym okresie należy zaliczyć IV rundę Wimbledonu w 2004 (po raz szósty w karierze). W sezonie 2004 udanie startowała w deblu, co zaowocowało najwyższym miejscem w klasyfikacji gry podwójnej – nr 15 (we wrześniu 2004). Była m.in. w finale w Montrealu (Canadian Open) i ćwierćfinale US Open, w obu przypadkach w parze z Liezel Huber.

Latem 2006 Tanasugarn przeszła z powodzeniem eliminacje na Wimbledonie, a następnie dotarła do III rundy, w której uległa Polce Agnieszce Radwańskiej.

W czerwcu 2008 odniosła drugie zwycięstwo turniejowe w karierze. W finale w ’s-Hertogenbosch pokonała Rosjankę Dinarę Safinę 7:5, 6:3. Następnie odnotowała najlepszy występ w karierze w turniejach wielkoszlemowych – dotarła do ćwierćfinału Wimbledonu. Tanasugran wyeliminowała z turnieju: Czeszkę Petrę Cetkovską, Rosjankę Wierę Zwonariową rozstawioną z numerem 13, reprezentantkę Nowej Zelandii Marinę Erakovic oraz numer 2 tego turnieju, czyli Serbkę Jelenę Janković. Tajka oddała Janković tylko 5 gemów, wygrywając 6:3, 6:2. W walce o półfinał przegrała z Amerykanką Venus Williams 3:6, 4:6.

Rok później po raz kolejny zwyciężyła w turnieju Ordina Open, pokonując tam między innymi Flavię Pennettę 2:6, 6:3, 6:3 oraz Dinarę Safinę 7:5, 7:5. W finale wygrała z Beligjką Yaniną Wickmayer 6:3, 7:5 – odniosła dzięki temu trzeci tryumf w turniejach z cyklu WTA Tour.

We wrześniu 2012 roku odniosła kolejne, ósme zwycięstwo w zawodach WTA w grze podwójnej. Razem ze Zhang Shuai pokonały w chińskim Kantonie rozstawione z numerem pierwszym Jarmilę Gajdošovą i Monicę Niculescu wynikiem 2:6, 6:2, 10-8.

W kwietniu 2013 awansowała do finału debla turnieju rozgrywanego w Monterrey. Razem z Evą Birnerovą uległy parze Tímea BabosKimiko Date-Krumm wynikiem 1:6, 4:6.

Barw narodowych w Pucharze Federacji broni już od 1993, zaliczając do 2012 roku 43 zwycięstwa i 24 porażki. W 2004 przyczyniła się do awansu Tajlandii do grupy światowej rozgrywek, w meczu barażowym o awans pokonując Australijki Samanthę Stosur i Nicole Pratt. Trzykrotnie uczestniczyła w igrzyskach olimpijskich, w debiucie w Atlancie w 1996 osiągając ćwierćfinał debla (w parze z Benjamas Sangaram, porażka z doświadczonymi Hiszpankami Martínez i Sánchez Vicario). Na tych samych igrzyskach pełniła funkcję chorążego reprezentacji olimpijskiej. W grze pojedynczej występy olimpijskie kończyła na II rundzie (Sydney 2000, porażka z Venus Williams) lub I rundzie (Ateny 2004, porażka z Indonezyjką Angelique Widjają). Duży sukces odniosła w Pucharze Hopmana w 2000, kiedy razem z Paradornem Srichaphanem dotarła do finału imprezy, uważanej za nieoficjalne mistrzostwa świata w grze mieszanej.

Wygrane turnieje[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (4)[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Finalistka Wynik
1. 09/02/2003 Indie Hajdarabad, Hyderabad Open Kategoria IV 140 000 twarda Uzbekistan Iroda Toʻlaganova 6:4, 6:4
2. 21/06/2008 Holandia ’s-Hertogenbosch, Ordina Open Kategoria III 175 000 trawiasta Rosja Dinara Safina 7:5, 6:3
3. 20/06/2009 Holandia ’s-Hertogenbosch, Ordina Open International 220 000 trawiasta Belgia Yanina Wickmayer 6:3, 7:5
4. 17/10/2010 Japonia Osaka, HP Open International 220 000 twarda Japonia Kimiko Date-Krumm 7:5, 6:7(4), 6:1

Gra podwójna (8)[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Partner Finaliści Wynik
1. 05/01/1998 Australia Auckland, ASB Bank Classic Kategoria IV 145 000 twarda Japonia Nana Miyagi Francja Julie Halard
Słowacja Janette Husárová
7:6(1), 6:4
2. 16/10/2000 Chińska Republika Ludowa Szanghaj, China Open Kategoria II 600 000 twarda Stany Zjednoczone Lilia Osterloh Włochy Rita Grande
Stany Zjednoczone Meghann Shaughnessy
7:5, 7:6
3. 24/09/2001 Indonezja Bali, Commonwealth Bank Tennis Classic Kategoria III 225 000 twarda Australia Evie Dominikovic Chińskie Tajpej Janet Lee
Indonezja Wynne Prakusya
6:7(4), 6:2, 6:3
4. 29/09/2003 Japonia Tokio, AIG Japan Open Tennis Championships Kategoria III 175 000 twarda Rosja Marija Szarapowa Stany Zjednoczone Ansley Cargill
Stany Zjednoczone Ashley Harkleroad
7:6(1), 6:0
5. 20/10/2003 Luksemburg Luksemburg, FORTIS Championships Luxembourg Kategoria II 600 000 twarda Rosja Marija Szarapowa Ukraina Ołena Tatarkowa
Niemcy Marlene Weingärtner
6:1, 6:4
6. 15/02/2009 Tajlandia Pattaya, Pattaya Women's Open International 220 000 twarda Kazachstan Jarosława Szwiedowa Ukraina Julija Bejhelzimer
Rosja Witalija Djaczenko
6:3, 6:2
7. 14/02/2010 Tajlandia Pattaya, Pattaya Women's Open International 220 000 twarda Nowa Zelandia Marina Erakovic Rosja Anna Czakwetadze
Rosja Ksienija Pierwak
7:5, 6:1
8. 22/09/2012 Chińska Republika Ludowa Kanton, GRC Bank Guangzhou International Women's Open International 220 000 twarda Chińska Republika Ludowa Zhang Shuai Australia Jarmila Gajdošová
Rumunia Monica Niculescu
2:6, 6:2, 10-8

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1995 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Polska Aleksandra Olsza 5:7, 6:7(6)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]