Tamarine Tanasugarn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tamarine Tanasugarn
Ilustracja
Państwo

 Tajlandia

Data i miejsce urodzenia

24 maja 1977
Los Angeles

Wzrost

165 cm

Gra

praworęczna

Status profesjonalny

1994

Zakończenie kariery

2016

Trener

Panoomkorn Pradchunir

Gra pojedyncza
Wygrane turnieje

4 WTA, 15 ITF

Najwyżej w rankingu

19 (13 maja 2002)

Australian Open

4R (1998)

Roland Garros

3R (2002)

Wimbledon

QF (2008)

US Open

4R (2003)

Gra podwójna
Wygrane turnieje

8 WTA, 8 ITF

Najwyżej w rankingu

15 (13 września 2004)

Australian Open

3R (2000)

Roland Garros

3R (2012)

Wimbledon

SF (2011)

US Open

QF (2004)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Tajlandia
Igrzyska azjatyckie
złoto Inczon 2014 gra podwójna
srebro Bangkok 1998 gra pojedyncza
srebro Pusan 2002 gra pojedyncza
brąz Kanton 2010 gra mieszana
brąz Kanton 2010 gra drużynowa
Igrzyska Azji Południowo-Wschodniej
złoto Chiang Mai 1995 gra pojedyncza
złoto Nakhon Ratchasima 2007 gra podwójna
złoto Nakhon Ratchasima 2007 gra drużynowa
złoto Wientian 2009 gra podwójna
złoto Wientian 2009 gra drużynowa
złoto Singapur 2015 gra drużynowa
srebro Chiang Mai 1995 gra podwójna
srebro Chiang Mai 1995 gra drużynowa
srebro Dżakarta 1997 gra pojedyncza
srebro Dżakarta 1997 gra podwójna
srebro Dżakarta 1997 gra drużynowa
srebro Wientian 2009 gra mieszana
srebro Manila 2019 gra podwójna
srebro Manila 2019 gra mieszana
brąz Chiang Mai 1995 gra mieszana
brąz Nakhon Ratchasima 2007 gra mieszana
brąz Singapur 2015 gra podwójna
brąz Singapur 2015 gra mieszana

Tamarine Tanasugarn (ur. 24 maja 1977 w Los Angeles) – tenisistka tajlandzka, zwyciężczyni turniejów zawodowych w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentantka w Pucharze Federacji, olimpijka.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jej ojciec i zarazem trener Virachai jest z zawodu prawnikiem i występował dwukrotnie na igrzyskach olimpijskich (1960, 1964) jako koszykarz. Ze względu na miejsce urodzenia (Los Angeles) Tamarine Tanasugarn posiada obok obywatelstwa Tajlandii także obywatelstwo USA. W pierwszych latach kariery występy tenisowe łączyła z nauką (studia na uniwersytecie w Bangkoku). W cyklu WTA Tour debiutowała w 1993 na turnieju w Pattaya dzięki przyznanej przez organizatorów "dzikiej karcie", ale wkrótce skoncentrowała się na występach w rywalizacji juniorek. W 1995 była w ścisłej juniorskiej czołówce światowej, co potwierdziła ćwierćfinałem French Open, półfinałem US Open i finałem Wimbledonu. Na wimbledońskiej trawie uległa w finale gry pojedynczej juniorek Aleksandrze Olszy 5:7, 6:7.

Już w 1994 oficjalnie rozpoczęła karierę zawodową. Do czołowej setki rankingu światowego przebiła się pod koniec 1996, kiedy w ostatnim turnieju w roku w Pattaya doszła do finału (przegrała z Rumunką Ruxandrą Dragomir). W 1997 debiutowała we wszystkich imprezach wielkoszlemowych (od Australian Open 1997 nie opuściła żadnego turnieju wielkoszlemowego), dochodząc do II rundy na French Open i III rundy (1/16 finału) w pozostałych. W I rundzie US Open 1997 pokonała Chandę Rubin na inaugurację nowego kortu imienia Arthura Ashe'a. Tajka była ponadto w 1997 w półfinale turnieju WTA Tour w Aucland i ostatecznie zakończyła sezon w najlepszej pięćdziesiątce rankingu. W 1998 był w półfinale w Tokio (Princess Cup) i trzech ćwierćfinałach, a na Australian Open, gdzie jako pierwsza Tajka w historii dotarła do 1/8 finału, odniosła swoje pierwsze zwycięstwo nad rywalką z czołowej dziesiątki – szóstą rakietą świata Chorwatką Majoli. Do 1/8 finału doszła także na Wimbledonie. Na koniec 1998 uplasowała się na 37 miejscu na świecie.

Po nieco słabszym sezonie 1999 (najważniejsze osiągnięcie – ponownie IV runda Wimbledonu, ze zwycięstwem nad rozstawioną Francuzką Sandrine Testud) – w 2000 przebiła się do grona trzydziestu najlepszych zawodniczek na świecie. Na kortach trawiastych w Birmingham doszła do finału, przegrywając z Amerykanką Lisą Raymond. Po raz trzeci z rzędu awansowała do IV rundy Wimbledonu, a w Australian i US Open wystąpiła w 1/16 finału. W latach 2000-2003 regularnie kończyła kolejne sezony w okolicach 30. miejsca na świecie, w maju 2002 dochodząc do najwyższej w karierze pozycji rankignowej – nr 19. W 2001 na Wimbledonie wyeliminowała Amélie Mauresmo (nr 6 WTA), a na innym turnieju na trawie w Eastbourne Nathalie Tauziat (nr 10 WTA). Ponadto w 2001 była w finale Japan Open w Tokio (porażka z Seles), w 2002 w dwóch finałach (Canberra, porażka ze Smasznową i Doha, porażka z Seles). W 2003 odniosła pierwsze turniejowe zwycięstwo, pokonując w finale w Hajdarabadzie reprezentantkę Uzbekistanu Irodę Tulyaganovą.

Nieco słabsze wyniki w 2004 sprawiły, że wypadła z czołowej pięćdziesiątki rankingu (na koniec sezonu nr 66), a rok później także z pierwszej setki. Do jej najważniejszych osiągnięć w tym okresie należy zaliczyć IV rundę Wimbledonu w 2004 (po raz szósty w karierze). W sezonie 2004 udanie startowała w deblu, co zaowocowało najwyższym miejscem w klasyfikacji gry podwójnej – nr 15 (we wrześniu 2004). Była m.in. w finale w Montrealu (Canadian Open) i ćwierćfinale US Open, w obu przypadkach w parze z Liezel Huber.

Latem 2006 Tanasugarn przeszła z powodzeniem eliminacje na Wimbledonie, a następnie dotarła do III rundy, w której uległa Polce Agnieszce Radwańskiej.

W czerwcu 2008 odniosła drugie zwycięstwo turniejowe w karierze. W finale w ’s-Hertogenbosch pokonała Rosjankę Dinarę Safinę 7:5, 6:3. Następnie odnotowała najlepszy występ w karierze w turniejach wielkoszlemowych – dotarła do ćwierćfinału Wimbledonu. Tanasugran wyeliminowała z turnieju: Czeszkę Petrę Cetkovską, Rosjankę Wierę Zwonariową rozstawioną z numerem 13, reprezentantkę Nowej Zelandii Marinę Erakovic oraz numer 2 tego turnieju, czyli Serbkę Jelenę Janković. Tajka oddała Janković tylko 5 gemów, wygrywając 6:3, 6:2. W walce o półfinał przegrała z Amerykanką Venus Williams 3:6, 4:6.

Rok później po raz kolejny zwyciężyła w turnieju Ordina Open, pokonując tam między innymi Flavię Pennettę 2:6, 6:3, 6:3 oraz Dinarę Safinę 7:5, 7:5. W finale wygrała z Beligjką Yaniną Wickmayer 6:3, 7:5 – odniosła dzięki temu trzeci tryumf w turniejach z cyklu WTA Tour.

We wrześniu 2012 roku odniosła kolejne, ósme zwycięstwo w zawodach WTA w grze podwójnej. Razem ze Zhang Shuai pokonały w chińskim Kantonie rozstawione z numerem pierwszym Jarmilę Gajdošovą i Monicę Niculescu wynikiem 2:6, 6:2, 10–8.

W kwietniu 2013 awansowała do finału debla turnieju rozgrywanego w Monterrey. Razem z Evą Birnerovą uległy parze Tímea BabosKimiko Date-Krumm wynikiem 1:6, 4:6.

Barw narodowych w Pucharze Federacji broni już od 1993, zaliczając do 2012 roku 43 zwycięstwa i 24 porażki. W 2004 przyczyniła się do awansu Tajlandii do grupy światowej rozgrywek, w meczu barażowym o awans pokonując Australijki Samanthę Stosur i Nicole Pratt. Trzykrotnie uczestniczyła w igrzyskach olimpijskich, w debiucie w Atlancie w 1996 osiągając ćwierćfinał debla (w parze z Benjamas Sangaram, porażka z doświadczonymi Hiszpankami Martínez i Sánchez Vicario). Na tych samych igrzyskach pełniła funkcję chorążego reprezentacji olimpijskiej. W grze pojedynczej występy olimpijskie kończyła na II rundzie (Sydney 2000, porażka z Venus Williams) lub I rundzie (Ateny 2004, porażka z Indonezyjką Angelique Widjają). Duży sukces odniosła w Pucharze Hopmana w 2000, kiedy razem z Paradornem Srichaphanem dotarła do finału imprezy, uważanej za nieoficjalne mistrzostwa świata w grze mieszanej.

Finały turniejów WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
1988

2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V
2009

2020
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series
WTA 125K series (2012–2020)

Gra pojedyncza 11 (4-7)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 24 listopada 1996 Pattaya Twarda Rumunia Ruxandra Dragomir 6:7(4), 4:6
Finalistka 2. 18 czerwca 2000 Birmingham Trawiasta Stany Zjednoczone Lisa Raymond 2:6, 7:6(7), 4:6
Finalistka 3. 7 października 2001 Tokio Twarda Stany Zjednoczone Monica Seles 3:6, 2:6
Finalistka 4. 12 stycznia 2002 Canberra Twarda Izrael Anna Smasznowa 5:7, 6:7(2)
Finalistka 5. 17 lutego 2002 Doha Twarda Stany Zjednoczone Monica Seles 6:7(6), 3:6
Zwyciężczyni 1. 9 lutego 2003 Hyderabad Twarda Uzbekistan Iroda Tulyaganova 6:4, 6:4
Finalistka 6. 15 października 2006 Bangkok Twarda Stany Zjednoczone Vania King 6:2, 4:6, 4:6
Zwyciężczyni 2. 21 czerwca 2008 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Rosja Dinara Safina 7:5, 6:3
Zwyciężczyni 3. 20 czerwca 2009 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Belgia Yanina Wickmayer 6:3, 7:5
Finalistka 7. 14 lutego 2010 Pattaya Twarda Rosja Wiera Zwonariowa 4:6, 4:6
Zwyciężczyni 4. 17 października 2010 Osaka Twarda Japonia Kimiko Date-Krumm 7:5, 6:7(4), 6:1

Gra podwójna 16 (8-8)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 10 stycznia 1998 Auckland Twarda Japonia Nana Miyagi Francja Julie Halard
Słowacja Janette Husárová
7:6(1), 6:4
Finalistka 1. 16 sierpnia 1998 Manhattan Beach Twarda Ukraina Ołena Tatarkowa Szwajcaria Martina Hingis
Białoruś Natalla Zwierawa
4:6, 2:6
Finalistka 2. 27 lutego 2000 Oklahoma Dywanowa (hala) Ukraina Ołena Tatarkowa Stany Zjednoczone Kimberly Po
Stany Zjednoczone Corina Morariu
4:6, 6:4, 2:6
Zwyciężczyni 2. 22 października 2000 Szanghaj Twarda Stany Zjednoczone Lilia Osterloh Włochy Rita Grande
Stany Zjednoczone Meghann Shaughnessy
7:5, 6:1
Zwyciężczyni 3. 30 września 2001 Bali Twarda Australia Evie Dominikovic Janet Lee
Indonezja Wynne Prakusya
6:7(4), 6:2, 6:3
Finalistka 3. 14 października 2001 Szanghaj Twarda Australia Evie Dominikovic Czechy Lenka Němečková
Południowa Afryka Liezel Huber
0:6, 5:7
Finalistka 4. 21 września 2003 Szanghaj Twarda Japonia Ai Sugiyama Francja Émilie Loit
Australia Nicole Pratt
3:6, 3:6
Zwyciężczyni 4. 5 października 2003 Tokio Twarda Rosja Marija Szarapowa Stany Zjednoczone Ansley Cargill
Stany Zjednoczone Ashley Harkleroad
7:6(1), 6:0
Zwyciężczyni 5. 26 października 2003 Luksemburg Twarda (hala) Rosja Marija Szarapowa Ukraina Ołena Tatarkowa
Niemcy Marlene Weingärtner
6:1, 6:4
Finalistka 5. 8 sierpnia 2004 Montreal Twarda Południowa Afryka Liezel Huber Japonia Ai Sugiyama
Japonia Shinobu Asagoe
0:6, 3:6
Finalistka 6. 2 listopada 2008 Québec Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Jill Craybas Niemcy Anna-Lena Grönefeld
Stany Zjednoczone Vania King
6:7(3), 4:6
Zwyciężczyni 6. 15 lutego 2009 Pattaya Twarda Kazachstan Jarosława Szwiedowa Ukraina Julija Bejhelzimer
Rosja Witalija Djaczenko
6:3, 6:2
Zwyciężczyni 7. 14 lutego 2010 Pattaya Twarda Nowa Zelandia Marina Erakovic Rosja Anna Czakwetadze
Rosja Ksienija Pierwak
7:5, 6:1
Zwyciężczyni 8. 22 września 2012 Kanton Twarda Zhang Shuai Australia Jarmila Gajdošová
Rumunia Monica Niculescu
2:6, 6:2, 10–8
Finalistka 7. 7 kwietnia 2013 Monterrey Twarda Czechy Eva Birnerová Węgry Tímea Babos
Japonia Kimiko Date-Krumm
1:6, 4:6
Finalistka 8. 15 kwietnia 2015 Pattaya Twarda Japonia Shūko Aoyama Chan Hao-ching
Chan Yung-jan
6:2, 4:6, 3–10

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1995 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Polska Aleksandra Olsza 5:7, 6:7(6)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]