Teodor Anioła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teodor Anioła
Imię i nazwisko Teodor Anioła
Data i miejsce
urodzenia
4 listopada 1925
Poznań, II RP
Data i miejsce
śmierci
10 lipca 1993
Strykowo, III RP
Pseudonim "Diabeł"
Pozycja Napastnik / Pomocnik
Wzrost 172 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1945–1961 Lech Poznań 196 (138)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1950–1954  Polska 7 (2)

Teodor Anioła ps. Diabeł (ur. 4 listopada 1925 w Poznaniu, zm. 10 lipca 1993 w Strykowie) – polski piłkarz, zawodnik Lecha Poznań, reprezentant Polski. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zdobywca tytułu Zasłużony Mistrz Sportu (1961).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 4 listopada 1925 roku w Poznaniu jako czwarte dziecko konduktora Maksymiliana (1889-1971)[1] i Jadwigi z domu Łakoma (1891-1969)[2][3][4]. Jego żoną była Helena Anioła (1927-1999)[5]. Brat Jana Anioły (ur. 1928)[6].

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Na boisku występował w ataku jako prawy łącznik. Przez niemal całą karierę związany z poznańskim Lechem (1945-1961). W niebiesko-białych barwach zadebiutował 1 lipca 1945 w meczu z Polonią Jarocin 11:1, w którym zdobył 3 gole. W latach 1949 - 1950 tworzył wraz z Edmundem Białasem i Henrykiem Czapczykiem słynny tercet napastników "A-B-C". Wysoka skuteczność w meczach ligowych – 138 bramek w 196 meczach – przyniosła mu przydomek "Diabeł" i trzy tytuły króla strzelców polskiej ekstraklasy (1949, 1950, 1951 – za każdym razem z dorobkiem 20 bramek). W roku 1959 bardzo krótko był piłkarzem Warty. Szybko wrócił do Lecha i przyczynił się do wywalczenia ponownego awansu do ekstraklasy w roku 1960. Swój pożegnalny mecz rozegrał 14 maja 1961 w Poznaniu z Cracovią 1:1. Jako piłkarz Lecha zagrał w 5 meczach Pucharu Polski i zdobył w nich 3 bramki (1950-1956). Wcześniej wystąpił w rozgrywkach o wejście do ligi, w których rozegrał 15 meczów i zdobył 29 bramek. Występował też w drugiej lidze, w której rozegrał 45 meczów i zdobył 26 bramek (1958 - 1960). W rozgrywkach klasy A Poznańskiego OZPN rozegrał 31 meczów i zdobył 40 goli (1945/46) oraz 7 meczów i 9 goli (1946/47).

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Siedem razy wystąpił w meczach reprezentacji narodowej, uzyskując dwa gole (1950 - 1954). Występował również w kadrze narodowej "B", w której zagrał w 7 meczach zdobywając 4 gole. Był wielokrotnym reprezentantem Poznania. W latach 1946 - 1949 wystąpił w 17 meczach w ramach Pucharu Kałuży i zdobył w nich 13 goli. Ponownie zagrał w rozgrywkach Pucharu Kałuży w roku 1958, wystąpił wówczas w 2 meczach, zdobywając 4 gole.

Działalność po 1961[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery zawodniczej próbował sił jako trener, m.in. prowadząc drużynę rezerw Lecha. Równocześnie pracował jako urzędnik kolejowy. W 1985 roku w plebiscycie Gazety Poznańskiej został wybrany sportowcem 40-lecia Wielkopolski (wyprzedził m.in. Wojciecha Fibaka).

Zmarł 10 lipca 1993 roku w wieku 67 lat w podpoznańskim Strykowie. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu[7].

Był jednym z najpopularniejszych zawodników Lecha - w 1994 roku kibice uznali go graczem 75-lecia.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Od 1994 roku odbywa się coroczny Memoriał Teodora Anioły w piłce nożnej[8].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]