Teodor Anioła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teodor Anioła
Data i miejsce
urodzenia
4 listopada 1925
Poznań, II RP
Data i miejsce
śmierci
10 lipca 1993
Strykowo, III RP
Pseudonim "Diabeł"
Pozycja Napastnik / Pomocnik
Wzrost 172 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1945–1961 Lech Poznań 196 (139[1])
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1950–1954  Polska 7 (2)

Teodor Anioła ps. Diabeł (ur. 4 listopada 1925 w Poznaniu, zm. 10 lipca 1993 w Strykowie) – polski piłkarz, zawodnik Lecha Poznań, reprezentant Polski. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zdobywca tytułu Zasłużony Mistrz Sportu (1961).

Życiorys[edytuj]

Urodził się 4 listopada 1925 roku w Poznaniu jako czwarte dziecko konduktora Maksymiliana (1889-1971)[2] i Jadwigi z domu Łakoma (1891-1969)[3][4][5]. Jego żoną była Helena Anioła (1927-1999)[6]. Brat Jana Anioły, także piłkarza (1928-2016)[7][8].

Kariera klubowa[edytuj]

Na boisku występował w ataku jako prawy łącznik. Przez niemal całą karierę związany z poznańskim Lechem (1945-1961). W niebiesko-białych barwach zadebiutował 1 lipca 1945 w meczu z Polonią Jarocin 11:1, w którym zdobył 3 gole. W latach 1949 – 1950 tworzył wraz z Edmundem Białasem i Henrykiem Czapczykiem słynny tercet napastników "A-B-C". Wysoka skuteczność w meczach ligowych – 139[1] bramek w 196 meczach – przyniosła mu przydomek "Diabeł" i trzy tytuły króla strzelców polskiej ekstraklasy (1949, 1950, 1951 – za każdym razem z dorobkiem 20 bramek). W roku 1959 bardzo krótko był piłkarzem Warty. Szybko wrócił do Lecha i przyczynił się do wywalczenia ponownego awansu do ekstraklasy w roku 1960. Swój pożegnalny mecz rozegrał 14 maja 1961 w Poznaniu z Cracovią 1:1. Jako piłkarz Lecha zagrał w 5 meczach Pucharu Polski i zdobył w nich 3 bramki (1950-1956). Wcześniej wystąpił w rozgrywkach o wejście do ligi, w których rozegrał 15 meczów i zdobył 29 bramek. Występował też w drugiej lidze, w której rozegrał 45 meczów i zdobył 26 bramek (1958 – 1960). W rozgrywkach klasy A Poznańskiego OZPN rozegrał 31 meczów i zdobył 40 goli (1945/46) oraz 7 meczów i 9 goli (1946/47).

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

Siedem razy wystąpił w meczach reprezentacji narodowej, uzyskując dwa gole (1950 – 1954). Występował również w kadrze narodowej "B", w której zagrał w 7 meczach zdobywając 4 gole. Był wielokrotnym reprezentantem Poznania. W latach 1946 – 1949 wystąpił w 17 meczach w ramach Pucharu Kałuży i zdobył w nich 13 goli. Ponownie zagrał w rozgrywkach Pucharu Kałuży w roku 1958, wystąpił wówczas w 2 meczach, zdobywając 4 gole.

Działalność po 1961[edytuj]

Po zakończeniu kariery zawodniczej próbował sił jako trener, m.in. prowadząc drużynę rezerw Lecha. Równocześnie pracował jako urzędnik kolejowy. W 1985 roku w plebiscycie Gazety Poznańskiej został wybrany sportowcem 40-lecia Wielkopolski (wyprzedził m.in. Wojciecha Fibaka).

Zmarł 10 lipca 1993 roku w wieku 67 lat w podpoznańskim Strykowie. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu[9].

Był jednym z najpopularniejszych zawodników Lecha – w 1994 roku kibice uznali go graczem 75-lecia.

Upamiętnienie[edytuj]

Od 1994 roku odbywa się coroczny Memoriał Teodora Anioły w piłce nożnej[10].

Przypisy

  1. a b Liczba goli jaką zdobył w ekstraklasie Teodor Anioła waha się w różnych opracowaniach od 138 do 141 goli. Rozbieżności dotyczą w zasadzie trzech meczów. Pierwszy z nich to wyjazdowe spotkanie z Garbarnią (1:1, rok 1948). Wprawdzie Przegląd Sportowy i katowicki Sport podają, że gola zdobył Anioła, jednak Głos Wielkopolski, Express Poznański, Sport i Wczasy oraz krakowski Start (mecz odbywał się w Krakowie) przypisują zdobycie bramki Atlasińskiemu, co potwierdzał wielokrotnie sam zainteresowany, jako że był to jedyny gol tego piłkarza w ekstraklasie. Różnice dotyczą także strzelców goli dla Lecha w meczu z Ruchem (8:4, rok 1949). Kontrowersje związane są z piątą bramką dla Lecha, bowiem według Sportu oraz Piłkarza gola zdobył Anioła, natomiast Przegląd Sportowy, Głos Wielkopolski i Gazeta Poznańska uznają, że padła bramka samobójcza (jej niefortunnym strzelcem był Oślizlok), żadna z gazet nie podaje, jakoby Kołtuniak zdobył więcej niż dwa gole, choć taka wersja (trzy gole Kołtuniaka) znalazła się w jednym z opracowań książkowych. Trzecia rozbieżność dotyczy meczu z AKS (4:3, rok 1952). Według Sportu i Piłkarza ostatniego gola zdobył Gogolewski, natomiast Przegląd Sportowy, Głos Wielkopolski i Express Poznański podają, że strzelcem tego gola był Anioła. Tę drugą wersję potwierdzają także osobiste zapiski Gogolewskiego, który nie przypisuje sobie zdobycia gola w tym meczu. Kierując się większością źródeł, spośród trzech spornych goli tylko ostatniego należy przypisać Aniole, co oznacza, że jego dorobek bramkowy w ekstraklasie zamyka się liczbą 139 trafień.
  2. Maksymilian Anioła – miejsce pochówku na Junikowie w Poznaniu [dostęp z dnia: 2015-06-19]
  3. Jadwiga Anioła z domu Łakoma – miejsce pochówku na Junikowie w Poznaniu [dostęp z dnia: 2015-06-21]
  4. Rodzice i rodzeństwo – spis ludność – Akta Miasta Poznania [dostęp z dnia: 2015-06-19]
  5. Teodor Anioła i rodzeństwo – spis ludność – Akta Miasta Poznania [dostęp z dnia: 2015-06-19]
  6. Helena Anioła – miejsce pochówku na Junikowie w Poznaniu [dostęp z dnia: 2015-06-19]
  7. Teodor Anioła i rodzeństwo – spis ludność – Akta Miasta Poznania [dostęp z dnia: 2015-06-21]
  8. Jan Anioła nie żyje (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2016-10-07].
  9. Teodor Anioła – miejsce pochówku na Junikowie w Poznaniu [dostęp z dnia: 2015-06-21]
  10. XX Memoriał Teodora Anioły w piłce nożnej [dostęp z dnia: 2015-06-21]

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Gowarzewski, Jan Rędzioch, Lech Poznań, wydawnictwo GiA, Katowice 2003 (8. część cyklu Kolekcja Klubów)
  • Jarosław Owsiański, Tomasz Siwiński: Historia futbolu wielkopolskiego. WZPN Poznań, 2013. ISBN 978-83-64237-00-3.
  • Wojciech Frączek, Mariusz Gudebski, Jarosław Owsiański: Encyklopedia ekstraklasy, statystyczny bilans 80 sezonów. Fundacja Dobrej Ksiązki Warszawa, 2015. ISBN 978-83-86320-65-3.