Dariusz Dziekanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dariusz Dziekanowski
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Dariusz Paweł Dziekanowski
Data i miejsce urodzenia 30 września 1962
Warszawa
Wzrost 182 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1973–1978 Polonia Warszawa
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1978–1979 Polonia Warszawa 4 (1)
1979–1983 Gwardia Warszawa 93 (35)
1983–1985 Widzew Łódź 57 (20)
1985–1989 Legia Warszawa 95 (44)
1989–1992 Celtic F.C. 48 (10)
1992–1993 Bristol City 43 (7)
1993 Legia Warszawa 6 (1)
1994 Alemannia Aachen 12 (2)
1994–1996 1. FC Köln 0 (0)
1996 Polonia Warszawa 22 (4)
W sumie: 380 (124)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
 Polska U-18
 Polska U-20
1981–1990  Polska 63 (20)
Kariera trenerska
Lata Klub
2002–2006 Polska U-17
2006–2008 Polska (asystent)
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Europy U-18
Srebro NRD 1980
Srebro RFN 1981

Dariusz Paweł Dziekanowski (ur. 30 września 1962 w Warszawie) – polski piłkarz, trener i działacz piłkarski, przewodniczący Klubu Wybitnego Reprezentanta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jako piłkarz najczęściej występował na pozycji napastnika, ewentualnie grał jako pomocnik. Karierę piłkarską rozpoczął jako zawodnik Polonii Warszawa, w której grał w latach 1973–1979. W pierwszej lidze zadebiutował w Gwardii Warszawa, w barwach której występował w latach 1979–1983. Uchodził za jednego z najbardziej utalentowanych młodych piłkarzy początku lat 80., w 1983 trafił do Widzewa Łódź za wysoką wówczas kwotę 21 milionów złotych. W barwach łódzkiej drużyny zdobył Puchar Polski w 1985. W tym samym roku powrócił do Warszawy, przechodząc do Legii Warszawa. Z klubem tym zdobył Puchar Polski w 1989 oraz wywalczył wicemistrzostwo Polski w 1986. W 1988 z 20 bramkami wywalczył tytuł króla strzelców ligi. W 1989 przeniósł się do szkockiego zespołu Celtic F.C., gdzie rozegrał 48 ligowych spotkań i strzelił 10 goli. W 1992 przeniósł się do angielskiej drużyny Bristol City, w której występował do 1993.

W rundzie jesiennej sezonu 1993/1994 rozegrał 6 meczów w barwach Legii Warszawa, ostatecznie opuścił warszawski zespół. Dzięki tym kilku występom znalazł się jednakże na liście zawodników, którzy zdobyli w tym sezonie mistrzostwo Polski. W 1994 był zawodnikiem niemieckiej drużyny Alemannia Aachen, a w latach 1994–1995 1. FC Köln. Wiosną 1996 powrócił do Polonii Warszawa, z którą wywalczył awans do pierwszej ligi. W barwach tego klubu rozegrał jeszcze kilka meczów w rundzie jesiennej sezonu 1996/1997, po czym zakończył karierę piłkarską.

W reprezentacji Polski w latach 1981–1990 rozegrał 63 mecze i strzelił 20 goli. W 1986 brał udział w mistrzostwach świata w Meksyku. Największe sukcesy reprezentacyjne odnosił jako junior: w latach 1980–1981 dwukrotnie zdobywał tytuł wicemistrza Europy do lat 18.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej zajął się działalnością komentatorską w telewizji i prasie sportowej. Od 2002 pracował w Polskim Związku Piłki Nożnej jako selekcjoner reprezentacji juniorów, a od lipca 2006 do sierpnia 2008 był asystentem Leo Beenhakkera w reprezentacji Polski, która wystąpiła na mistrzostwach Europy w 2008. Następnie powrócił do aktywnej działalności komentatorskiej, współpracując ze stacją Polsat Sport. W 2013 został również stałym felietonistą „Przeglądu Sportowego”, a także został delegatem UEFA.

Objął funkcję prezesa zarządu Polskiego Stowarzyszenia Byłych Piłkarzy[1], a w 2012 przewodniczącego Klubu Wybitnego Reprezentanta[2], zastępując na tym stanowisku Władysława Żmudę. Zaangażował się w działania prowadzone przez Stowarzyszenie „Nigdy Więcej” i sieć Futbol Przeciwko Rasizmowi w Europie (FARE) mające na celu eliminację rasizmu ze stadionów[3], brał udział przy organizacji mistrzostw Polski oraz mistrzostw świata dzieci z domów dziecka w piłce nożnej[4], objął patronat nad Akademią Piłkarską Oleśnica[5].

Zagrał epizodyczną rolę filmową, występując jako Dykta, zawodnik fikcyjnego klubu Powiśle Warszawa, w filmie Piłkarski poker w reżyserii Janusza Zaorskiego (1988)[6].

W wyborach samorządowych w 2014 z listy Platformy Obywatelskiej uzyskał mandat radnego sejmiku mazowieckiego V kadencji[7]. W wyborach parlamentarnych w 2015 bez powodzenia kandydował z ramienia tej samej partii (jako jej członek) do Sejmu w okręgu podwarszawskim[8]. W wyborach samorządowych w 2018 uzyskał mandat radnego m.st. Warszawy z listy Koalicji Obywatelskiej, zdobywając 6034 głosy w okręgu nr 2 (Praga-Południe i Rembertów)[9].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

Widzew Łódź
Legia Warszawa
Polonia Warszawa
Reprezentacja Polski

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zarząd. psbp.pl. [dostęp 2014-11-25].
  2. Dariusz Dziekanowski przewodniczącym Klubu Wybitnego Reprezentanta. legia.com, 31 października 2012. [dostęp 2014-11-25].
  3. Jacek Purski: Walka z rasizmem na Euro 2012. nigdywiecej.pl, 8 maja 2012. [dostęp 2014-11-25].
  4. Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej wychowanków domów dziecka. um.warszawa.pl, 3 maja 2012. [dostęp 2014-11-25].
  5. Patron Akademii – Dariusz Dziekanowski. apolesnica.pl. [dostęp 2014-11-25].
  6. Dariusz Dziekanowski w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2018-10-24].
  7. Kto dostał się do sejmiku?. tvn24.pl, 22 listopada 2014. [dostęp 2014-11-25].. [dostęp 2014-11-25].
  8. Serwis PKW – Wybory 2018. [dostęp 2015-10-27].
  9. Serwis PKW – Wybory 2018. [dostęp 2018-10-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]