Dariusz Dziekanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dariusz Dziekanowski
Dariusz Dziekanowski nowe.jpg
Imię i nazwisko Dariusz Paweł Dziekanowski
Data i miejsce
urodzenia
30 września 1962
Warszawa, Polska
Pseudonim Dziekan
Pozycja napastnik
Wzrost 182 cm
Kariera juniorska
1973–1978 Polonia Warszawa
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1978–1979
1979–1983
1983–1985
1985–1989
1989–1992
1992–1993
1993
1994
1994–1996
1996
Polonia Warszawa
Gwardia Warszawa
Widzew Łódź
Legia Warszawa
Celtic Glasgow
Bristol City
Legia Warszawa
Alemannia Akwizgran
1.FC Köln
Polonia Warszawa
4 (1)
93 (35)
57 (20)
95 (44)
48 (10)
43 (7)
6 (1)
12 (2)
0 (0)
22 (4)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja


1981–1990
 Polska U-18
 Polska U-20
 Polska


63 (20)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2002–2006
2006–2008
 Polska U-17
 Polska (asystent)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Dariusz Paweł Dziekanowski (ur. 30 września 1962 w Warszawie) – polski piłkarz i trener piłkarski, przewodniczący Klubu Wybitnego Reprezentanta.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jako piłkarz najczęściej występował na pozycji napastnika, ewentualnie grał jako pomocnik. Karierę piłkarską rozpoczął jako zawodnik Polonii Warszawa, w której grał w latach 1973–1979. W pierwszej lidze zadebiutował w Gwardii Warszawa, w barwach której występował w latach 1979–1983. Uchodził za jednego z najbardziej utalentowanych młodych piłkarzy początku lat 80., w 1983 trafił do Widzewa Łódź za wysoką wówczas kwotę 21 milionów złotych. W barwach łódzkiej drużyny zdobył Puchar Polski w 1985. W tym samym roku powrócił do Warszawy, przechodząc do Legii Warszawa. Z klubem tym zdobył Puchar Polski w 1989 oraz wywalczył wicemistrzostwo Polski w 1986. W 1988 z 20 bramkami wywalczył tytuł króla strzelców ligi. W 1989 przeniósł się do szkockiego zespołu Celtic F.C., gdzie rozegrał 48 ligowych spotkań i strzelił 10 goli. W 1992 przeniósł się do angielskiej drużyny Bristol City, w której występował do 1993.

W rundzie jesiennej sezonu 1993/1994 rozegrał 6 meczów w barwach Legii Warszawa, ostatecznie opuścił warszawski zespół. Dzięki tym kilku występom znalazł się jednakże na liście zawodników, którzy zdobyli w tym sezonie mistrzostwo Polski. W 1994 był zawodnikiem niemieckiej drużyny Alemannia Akwizgran, a w latach 1994–1995 FC Köln. Wiosną 1996 powrócił do Polonii Warszawa, z którą wywalczył awans do pierwszej ligi. W barwach tego klubu rozegrał jeszcze kilka meczów w rundzie jesiennej sezonu 1996/1997, po czym zakończył karierę piłkarską.

W reprezentacji Polski rozegrał w latach 1981–1990 63 mecze i strzelił 20 goli. W 1986 brał udział w Mistrzostwach Świata w Meksyku. Największe sukcesy reprezentacyjne odnosił jako junior: w latach 1980–1981 dwukrotnie zdobywał tytuł wicemistrza Europy do lat 18.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej pracował jako komentator w telewizji i prasie sportowej. Od 2002 pracował w Polskim Związku Piłki Nożnej jako selekcjoner reprezentacji juniorów, a od lipca 2006 do sierpnia 2008 był asystentem Leo Beenhakkera w reprezentacji seniorskiej, która wystąpiła podczas Mistrzostw Europy w 2008. Powrócił do aktywnej działalności komentatorskiej, współpracując ze stacją Polsat Sport. W 2013 został również stałym felietonistą „Przeglądu Sportowego”, a także został delegatem UEFA.

Objął funkcję prezesa zarządu Polskiego Stowarzyszenia Byłych Piłkarzy[1], a w 2012 przewodniczącegoKlubu Wybitnego Reprezentanta[2], zastępując na tym stanowisku Władysława Żmudę. Zaangażował się w działania prowadzone przez Stowarzyszenie „Nigdy Więcej” i sieć Futbol Przeciwko Rasizmowi w Europie (FARE) mające na celu eliminację rasizmu ze stadionów[3], podjął współpracę z Fundacją „Nadzieja na Euro” przy organizacji Mistrzostw Polski oraz Mistrzostw Świata Dzieci z Domów Dziecka w Piłce Nożnej[4], objął patronat nad Akademią Piłkarską Oleśnica[5].

Zagrał także w epizodyczną rolę filmową, występując jako zawodnik Powiśla Warszawa Dykta w filmie Piłkarski poker w reżyserii Janusza Zaorskiego (1988)[6].

W wyborach samorządowych w 2014 z listy Platformy Obywatelskiej uzyskał mandat radnego sejmiku mazowieckiego V kadencji[7]. W wyborach parlamentarnych w 2015 bez powodzenia kandydował z listy tej samej partii (jako jej członek) do Sejmu w okręgu podwarszawskim[8].

Przypisy

  1. Zarząd. psbp.pl. [dostęp 2014-11-25].
  2. Dariusz Dziekanowski przewodniczącym Klubu Wybitnego Reprezentanta. legia.com, 31 października 2012. [dostęp 2014-11-25].
  3. Jacek Purski: Walka z rasizmem na Euro 2012. nigdywiecej.pl, 17 czerwca 2011. [dostęp 2014-11-25].
  4. Włodzimierz Szaranowicz i Dariusz Dziekanowski zapraszają na I Mistrzostwa Europy. nadziejanamundial.pl, 3 maja 2012. [dostęp 2014-11-25].
  5. Patron Akademii – Dariusz Dziekanowski. apolesnica.pl. [dostęp 2014-11-25].
  6. Dariusz Dziekanowski w bazie filmpolski.pl
  7. Kto dostał się do sejmiku?. tvn24.pl, 22 listopada 2014. [dostęp 2014-11-25].. [dostęp 2014-11-25].
  8. Wyniki wyborów do Sejmu RP. pkw.gov.pl. [dostęp 2015-10-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]