Teofil Załuski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teofil Wojciech Załuski
Herb
Junosza
Rodzina Załuscy herbu Junosza
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1760
Kraków
Data i miejsce śmierci 9 sierpnia 1831
Andrychów
Ojciec Ignacy Załuski
Matka Marianna z Dębińskich
Żona

1. ż.: Honorata ze Stępkowskich
2. ż.: Marianna Górska

Dzieci

z Honoratą ze Stępkowskich:
Józef Bonawentura Załuski
Karol Załuski
Franciszka Maria Załuska
Maria Załuska
Helena Załuska
z Marianną Górską:
Jan Konrad Załuski

Odznaczenia
Order Orła Białego Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Teofil Wojciech Załuski herbu Junosza (ur. w Krakowie 19 kwietnia 1760 – zm. 9 sierpnia 1831 w Andrychowie) – kasztelan buski od 1786, podskarbi nadworny koronny od 1793. starosta grodzki, chęciński, szambelan austriacki, odznaczony Orderem Orła Białego (7 września 1787 r.). przeciwnik Konstytucji 3 maja, konsyliarz konfederacji generalnej koronnej w konfederacji targowickiej[1], członek konfederacji grodzieńskiej 1793 roku[2], poseł na sejm grodzieński.

Pochodzenie i rodzina[edytuj | edytuj kod]

Był protoplastą jednej z linii rodu Załuskich. Ojcem jego był Ignacy Załuski a matka Marianna Dębińska. Poślubił Honoratę Stępkowską (1750-1819) - córkę Józefa - wojewody kijowskiego, z która miał synów późniejszych powstańców listopadowych; gen. Józefa Bonawenturę (1787-1866) , Karola Załuskiego (1794-1845) i córki; Franciszkę Marię Załuską (1793-1844), Marię (1800) i Helenę (1800). Ponownie ożenił się w 1820 r. z Marianną Górską (1800-1833) i miał z nią syna Jana Konrada Załuskiego.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Poseł z województwa sandomierskiego na sejm 1784 roku[3]. W 1784 roku został kawalerem Orderu Świętego Stanisława.[4] Był członkiem konfederacji Sejmu Czteroletniego[5]. Przeciwnik Konstytucji 3 maja, po jej uchwaleniu ostentacyjnie zrzekł się swojego krzesła w Senacie. Od 9 września 1792 był konsyliarzem konfederacji targowickiej, wszedł w skład Rady Nieustającej. Jako poseł z województwa sandomierskiego na sejm grodzieński posłusznie wypełniał polecenia posła rosyjskiego Jakoba Sieversa. Na sejmie grodzieńskim w 1793 roku został mianowany przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego członkiem deputacji do traktowania z posłem rosyjskim Jakobem Sieversem.[6] 22 lipca 1793 roku podpisał traktat cesji przez Rzeczpospolitą ziem zagarniętych przez Rosję a 25 września cesji ziem zagarniętych przez Prusy w II rozbiorze Polski[7].

Dzięki poparciu Osipa Igelströma, który był kochankiem jego żony został 11 lipca 1793 podskarbim nadwornym koronnym. Rankiem 17 kwietnia 1794 po wybuchu insurekcji warszawskiej opuścił w popłochu Warszawę.

Zmarł 9 sierpnia 1831 w Andrychowie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dariusz Rolnik, Szlachta koronna wobec konfederacji targowickiej (maj 1792 - styczeń 1793), Katowice 2000,s. 163.
  2. Volumina Legum, t. X, Poznań 1952, s. 54.
  3. Dyaryusz Seymu Wolnego Ordynaryinego Grodzienskiego Szescioniedzielnego Roku Panskiego MDCCLXXXIV. Dnia 4. Miesiąca Pazdziernika Oprawującego Się. Warszawa 1785, s. 3.
  4. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006, s. 191.
  5. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 313.
  6. Volumina Legum, t. X, Poznań 1952, s. 11-23.
  7. Volumina Legum t. X, Poznań 1952, s. 23, 36.