Underground (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Underground
Gatunek komediodramat
Data premiery Polska 5 lipca 1996
Ziemia 25 października 1995
Kraj produkcji  Francja
 Jugosławia
 Niemcy
 Węgry
Język serbski, niemiecki, francuski, angielski, rosyjski
Czas trwania 170 minut
Reżyseria Emir Kusturica
Scenariusz Dušan Kovačević, Emir Kusturica
Główne role Miki Manojlović
Lazar Ristovski
Mirjana Joković
Muzyka Goran Bregović
Zdjęcia Vilko Filač
Scenografia Aleksandar Denić
Kostiumy Nebojša Lipanović
Montaż Branka Čeperac
Produkcja Pierre Spengler
Dystrybucja Solopan
Nagrody
(nominacja) Czeski Lew najlepszy film Emir Kusturica (nominacja)
Cesar najlepszy film zagraniczny, Emir Kusturica Złota Palma, Vilko Filač (nominacja) Camerimage

Underground – jugosłowiański komediodramat z 1995 roku w reżyserii Emira Kusturicy na podstawie powieści Dušana Kovačevicia.

Choć film jest w przeważającej części serbskojęzyczny, tytuł filmu jest w języku angielskim. W Jugosławii film był wyświetlany pod tytułem Podzemlje będącym tłumaczeniem oryginalnego tytułu.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Niemieckie naloty na Belgrad w 1941 roku zbiegają się z rozpoczęciem rewolty „towarzysza” Marko (Miki Manojlović). Wykorzystując wojenny rozgardiasz towarzyszący klęsce, Marko wciąga swego naiwnego i zapalczywego przyjaciela Czarnego (Lazar Ristovski) w handel bronią, przemyt złota i powstańczą walkę przeciw Niemcom. Marko umieszcza w piwnicy grupę uchodźców, których zachęca do produkcji broni i innych artykułów, które sprzedaje z ogromnym zyskiem na czarnym rynku. Mimo zakończenia wojny Marko utrzymuje mieszkańców piwnicy w przekonaniu o trwającej wciąż niemieckiej okupacji. Trwa to przez dwadzieścia lat. Więźniowie podziemi harują dzień i noc, tymczasem nad ich głowami Jugosławia ulega kolejnej iluzji – kultowi Tito.

Podziemny teatr cieni upada w 1961 roku podczas wesela; pijana kochanka Marko Natalija (Mirjana Joković) wyznaje jego zdradę Czarnemu. Trzydzieści lat później w 1991 roku Czarny dowodzi jednostką komandosów, która uczestniczy w najbardziej krwawych operacjach wojny domowej. Niewyobrażalne okrucieństwa, gwałty i zbrodnie doprowadzają go do szaleństwa – powraca on do opuszczonej przed trzydziestu laty piwnicy.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]