MASH (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
MASH
M.A.S.H.
Ilustracja
Gatunek

Komediodramat, wojenny

Data premiery

1970

Kraj produkcji

USA

Język

angielski

Czas trwania

116 min

Reżyseria

Robert Altman

Scenariusz

Ring Lardner Jr.

Główne role

Donald Sutherland, Elliott Gould, Tom Skerritt, Sally Kellerman i inni

Muzyka

Johnny Mandel

Zdjęcia

Harold E. Stine

Scenografia

Jack Martin Smith, Walter M. Scott, Stuart A. Reiss

Montaż

Danford B. Greene

Wytwórnia

Aspen Productions
Ingo Preminger Productions
Twentieth Century Fox Film Corporation

Dystrybucja

20th Century Fox

Nagrody
* Złota Palma na 23. MFF w Cannes
* Oscar za najlepszy scenariusz adaptowany

MASH (skrót od angielskiego Mobile Army Surgical HospitalMobilny Wojskowy Szpital Chirurgiczny) – amerykański film fabularny z 1970 w reżyserii Roberta Altmana. Obraz uhonorowano Złotą Palmą na 23. MFF w Cannes oraz pięcioma nominacjami do Oscara, w tym za najlepszy film roku i reżyserię.

Film, utrzymany w konwencji groteski, powstał na kanwie powieści M*A*S*H: A Novel About Three Army Doctors amerykańskiego pisarza Richarda Hookera. Traktuje o przygodach trójki chirurgów szpitala polowego, podczas wojny koreańskiej. Kapitanowie Benjamin Hawkeye Pierce (Donald Sutherland), John Traper McIntyre (Elliott Gould) oraz Augustus Duke Forrest (Tom Skerritt) za żadną cenę nie chcą przyjąć do wiadomości, że wokół nich toczy się wojna, którą trzeba się śmiertelnie przejmować, a najważniejszą cechą amerykańskiego oficera powinien być niezachwiany patriotyzm. Pod pozorną lekkością fabuły i swobodnym zachowaniem bohaterów film kryje jednak zdecydowaną postawę antywojenną, a bohaterowie wpisują się w poczet wojennych kontestatorów, obok Szwejka i Yossariana.

Większość aktorów, których zaangażował Altman, to debiutanci. Sam reżyser, o ile film kręcił bez przeszkód i ingerencji, to podczas montażu popadł w konflikt z producentami, którym nie podobała się swoboda obyczajowa lansowana w MASH-u, jego antypatriotyczność i antywojskowość oraz przede wszystkim krew tryskająca podczas scen dziejących się na sali operacyjnej. W końcu Altmanowi udało się przeforsować swoją wersję, a po entuzjastycznym przyjęciu obrazu przez widownię podczas próbnego seansu producenci wycofali zastrzeżenia.

Z filmu pochodzi popularna piosenka Suicide Is Painless, kompozycja Johnny’ego Mandela ze słowami Mike’a Altmana, 14-letniego syna reżysera.

Film stał się podstawą serialu telewizyjnego o tym samym tytule, z Alanem Aldą w roli głównej. Jedynym aktorem, który zagrał ważną rolę zarówno w filmie, jak i w serialu, był Gary Burghoff, odtwórca postaci „Radara”. Oprócz niego w obydwu produkcjach zagrali Fred Williamson grający kpt. „Dzidę” Jonesa oraz G. Wood, odtwórca roli generała Hammonda, ale obaj wystąpili tylko w kilku epizodach pierwszego sezonu.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]