Władysław Langner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Aleksander Langner
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1896
Jaworów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 28 września 1972
Newcastle upon Tyne, Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby 1914-1947
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).pngArmia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 57 Pułk Piechoty
5 Pułk Piechoty Legionów
167 Pułk Piechoty
40 Pułk Piechoty
12 Dywizja Piechoty
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr IV
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VI
3 Brygada Kadrowa Strzelców
Brygada Szkolna
Wojskowy Trybunał Orzekający
Sztab Inspektora Wyszkolenia Wojska
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca batalionu piechoty
dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
szef biura
zastępca II wiceministra
dowódca okręgu korpusu
dowódca brygady piechoty
dowódca brygady szkolnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Kawaler Orderu Świętego Sawy Komandor Orderu Korony Włoch Order Lwa Białego III Klasy (Czechosłowacja)

Władysław Aleksander Langner ps. „Złom” (ur. 18 czerwca 1896 w Jaworowie, zm. 28 września 1972 w Newcastle upon Tyne) – generał brygady Wojska Polskiego, w 1964 roku mianowany przez Prezydenta RP na uchodźstwie generałem dywizji.

Życiorys[edytuj]

Władysław Aleksander Langner urodził się w rodzinie Gustawa i Malwiny z Barów[1].

Działał w Organizacji Młodzieży Niepodległościowej "Zarzewie" i Drużynach Strzeleckich, w sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. W październiku 1914 dowodził plutonem i kompanią w 1 Pułku Piechoty Legionów Polskich. Awansował kolejno na: chorążego – 5 marca 1915 roku, podporucznika – 2 lipca 1915 roku i porucznika – 1 listopada 1916 roku[2].

W 1917, po kryzysie przysięgowym wcielony został do armii austro-węgierskiej i służył na froncie włoskim. W 1916 złożył egzamin dojrzałości uprzedni (wojenny) w gimnazjum w Nowym Targu[3].

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim na stanowisku zastępcy dowódcy 57 Pułku Piechoty Ziemi Tarnowskiej. Następnie dowodził batalionem w 5 Pułku Piechoty Legionów (do kwietnia 1919), pełnił obowiązki dowódcy 1 Pułku Piechoty Legionów oraz od czerwca 1919 roku dowodził batalionem w tym pułku[4]. W czerwcu 1920 objął dowództwo 167 Pułku Piechoty. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[5].

9 marca 1923 roku został przeniesiony do 40 Pułku Piechoty we Lwowie na stanowisko dowódcy pułku[6][7]. 6 września 1924 roku odebrał z rąk Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego chorągiew pułku[8]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 38. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. 31 marca 1927 roku został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu[10]. W listopadzie 1928 roku został szefem Biura Ogólno Administracyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 23 czerwca 1931 roku został mianowany zastępcą II wiceministra spraw wojskowych i szefa Administracji Armii[11]. 21 grudnia 1932 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki nadał mu stopień generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 roku i 3. lokatą w korpusie generałów[12].

28 sierpnia 1934 roku został mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi[13]. Obowiązki dowódcy objął 3 września 1934 roku i wykonywał do 4 lutego 1938 roku, po czym objął dowództwo Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie[14].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodził obroną Lwowa. Bronił miasta przed siłami niemieckimi dziesięć dni (12-22 września), dysponując ponad 20 batalionami piechoty, 65 armatami polowymi oraz 18 działami przeciwlotniczymi. Ochotniczo w obronie miasta udział brali także studenci, robotnicy i harcerze. Z harcerstwem Langner był szczególnie związany jako wieloletni przewodniczący Okręgu Lwowskiego Związku Harcerstwa Polskiego. 22 września 1939 Langner, chcąc uniknąć zniszczenia Lwowa i zagłady mieszkańców, wydał rozkaz złożenia broni i wyjścia z miasta, kapitulując przed Armią Czerwoną. Po podpisaniu dokumentu kapitulacji, Langner miał powiedzieć: "Z Niemcami prowadzimy wojnę. Miasto biło się z nimi przez 10 dni. Oni, Germanie, wrogowie całej Słowiańszczyzny. Wy jesteście Słowianie..."

Od 22 września do listopada 1939 w związku z procedurą kapitulacyjną przebywał w Moskwie[15]. 20 listopada 1939 przez Czeremosz przedostał się do Rumunii, internowany w obozie w Băile Herculane[16], stamtąd zaś do Francji, gdzie pozostawał w dyspozycji Naczelnego Wodza. Od października 1940 roku przebywał w Wielkiej Brytanii. Był dowódcą 3 Brygady Kadrowej Strzelców, Odcinka Obrony "Angus" i od sierpnia 1941 Brygady Szkolnej oraz członkiem Wojskowego Trybunału Orzekającego. Od sierpnia 1943 roku pełnił służbę w Sztabie Inspektora Wyszkolenia Wojska. Od listopada 1945 roku pozostawał w dyspozycji szefa Sztabu Głównego w Londynie[17]. Po demobilizacji prowadził gospodarstwo rolne w Walii. Prezydent RP August Zaleski mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 11 listopada 1964 roku w korpusie generałów[17][18].

Generał uchodził za wielkiego służbistę i pedanta. W pamięci generała Stanisława Maczka zapisał się jako „znany abstynent i «pies» na oficerów nadużywających alkoholu”[19].

Władysław Langner był żonaty z Zofią z Szymańskich[20].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Stawecki 1994 ↓, s. 191.
  2. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 10.
  3. Sprawozdanie Dyrektora c.k. Gymnazyum w Nowym Targu za rok szkol. 1915/16, s. 65.
  4. Mierzwiński 1990 ↓, s. 162.
  5. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 23 z 23 czerwca 1920 roku, s. 501.
  6. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 14 z 9 marca 1923 roku, s. 175.
  7. Stawecki 1994 ↓, s. 192 wg autora dowództwo 40 pp objął 12 maja 1923 roku po ukończeniu kursu dowódców pułków w Rembertowie.
  8. Jagiełłowicz 1928 ↓, s. 24.
  9. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
  10. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 marca 1927 roku, s. 97.
  11. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 224.
  12. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1932 roku, s. 467.
  13. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 245.
  14. Jarno 2001 ↓, s. 127, 136.
  15. Mierzwiński 1990 ↓, s. 164.
  16. Piotr Stawecki, Generałowie polscy w wojnie obronnej 1939 roku i ich dalsze losy wojenne : cz. 2, w: Przegląd Historyczno-Wojskowy 15 (66)/3 (249) s. 93-94.
  17. a b Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 46.
  18. Dembiński 1969 ↓, s. 1.
  19. Mierzwiński 1990 ↓, s. 163-164.
  20. Stawecki 1994 ↓, s. 192.
  21. a b c d e f g h i Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 411.
  22. M.P. z 1931 r. Nr 18, poz. 31.
  23. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 27 z 29.11.1927
  24. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 15 z 11.11.1928
  25. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 19 z 12 grudnia 1929

Bibliografia[edytuj]