Województwo nowogródzkie (1793)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Województwo nowogródzkie na tle województw utworzonych na sejmie grodzieńskim

Województwo nowogródzkie (również województwo nowogrodzkie) zostało utworzone na sejmie grodzieńskim 23 listopada 1793 r. ze stolicą w Nowogródku. Nie zostało w pełni zorganizowane w związku z rozpoczęciem insurekcji kościuszkowskiej.

Województwo miało mieć w Sejmie dwóch senatorów (wojewodę i kasztelana) i sześciu posłów wybieranych na cztery lata (po dwóch z każdej ziemi).

Województwo dzieliło się na trzy ziemie:

  • nowogródzką składającą się z dawnych parafii, oprócz tych, które przyłączono do ziemi stwołowickiej i części parafii mirskiej
  • stołowicką składającą się z parafii: stwołowickiej, horodyskiej, darewskiej, myskiej, połoneckiej, zadwiejskiej, iskołdckiej, snowskiej, swojatyckiej, kroszyńskiej, krzywoszyńskiej i pozostałych przy Polsce części parafii: nieświeskiej, lachowickiej, niedźwiedzickiej i mirskiej
  • słonimską składającą się z dawnych parafii, oprócz parafii olszewskiej przyłączonej do powiatu bereskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Podział terytorialny Rzeczypospolitej Obojga Narodów

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Volumina legum t. 10 Konstytucje Sejmu Grodzieńskiego z 1793 roku, Poznań 1952