Województwo mereckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Województwo mereckie na tle województw utworzonych na sejmie grodzieńskim

Województwo mereckie zostało utworzone na sejmie grodzieńskim 23 listopada 1793 r. na miejscu województwa smoleńskiego, ze stolicą w Mereczu. Nie zostało w pełni zorganizowane w związku z rozpoczęciem insurekcji kościuszkowskiej.

Województwo miało mieć w Sejmie dwóch senatorów (wojewodę i kasztelana) i sześciu posłów wybieranych na cztery lata (po dwóch z każdej ziemi).

Województwo dzieliło się na trzy ziemie:

  • merecką składającą się z parafii: mereckiej, niemonojskiej, daugowskiej, olickiej, puńskiej, metelskiej, serejskiej, święto jeziorskiej, łozdziejskiej, sienneńskiej, mirosławskiej, urdomińskiej, lubowskiej, wiżańskiej, liszkowskiej, lejpuńskiej i wiejsiejskiej
  • preńską składającą się z parafii: preńskiej, balbierzyskiej, wiłkowiskiej, udryjskiej, olwickiej, bartnickiej, wistynickiej, władysławowskiej, grajżyskiej, kalwaryjskiej, pojewońskiej i punieńskiej
  • ejszyską składającą się z parafii: ejszyskiej, nackiej, raduńskiej, osowskiej, bienakońskiej, woronowskiej i zabłockiej.

Wojewodą został Franciszek Ksawery Sapieha przez przekształcenie dotychczasowego urzędu wojewody smoleńskiego[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Podział terytorialny Rzeczypospolitej Obojga Narodów

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Wolff, Senatorowie i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego 1386-1795, Kraków 1885

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Volumina legum t. 10 Konstytucje Sejmu Grodzieńskiego z 1793 roku, Poznań 1952