Powiat piltyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kreis Pilten
powiat piltyński
1585-1795
Konstytucja Ordinatio Regiminis
& Judiciorum
in Districtu Piltensi Ducatus Curlandiae,
& Semgaliae
per Commissarois Sacrae Regiae Majestatis
& Reipublicae constituta,
& promulgata
(1617)
Stolica Hazenpot
(miejsce sejmiku)
Status terytorium autonomiczna część unii polsko-litewskiej
Ostatnia głowa terytorium kolegium landratów -
Powierzchnia
 • całkowita

4558 km²
Jednostka monetarna talar, floren
przyłączenie Stift Pilten
do unii polsko-litewskiej
cesja
od Królestwa Danii
i Norwegii

(1585)
Wcielenie powiatu
do guberni kurlandzkiej
Imperium Rosyjskie
(1795)
Religia dominująca luteranizm
Mapa
powiat piltyński jako pozostałość uposażenia biskupa kurlandzkiego (kolor pomarańczowy)

Powiat piltyński, inaczej też ziemia piltyńska (łac. Districtus Regii Piltensis, niem. Kreis Pilten) – autonomiczna część unii polsko-litewskiej, w latach 1685-1717 w unii z Księstwem Kurlandii i Semigalii[1].

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci Magnusa Inflanckiego posiadane przez niego ziemie, będące uprzednio uposażeniem biskupa kurlandzkiego, zostały przyłączone do unii polsko-litewskiej, jako powiat piltyński, na podstawie traktatu polsko-duńskiego, zawartego 10 kwietnia 1585 r. w Kronborgu[2].

Starostwo piltyńskie[edytuj | edytuj kod]

W efekcie postanowień traktatu kronborskiego z 1585 r. niegrodowe starostwo piltyńskie stanowiło zastaw związany z zapłatą na rzecz Danii za przekazanie powiatu piltyńskiego unii polsko-litewskiej. Od 1623 r. zastaw ten należał do rodziny Maydell, której członkom na tej podstawie przysługiwał tytuł starostów piltyńskich[3].

Rozbiór[edytuj | edytuj kod]

W wyniku III rozbioru w 1795 r. powiat piltyński wszedł w skład należącej do Rosji guberni kurlandzkiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Bogusław Dybaś: Na obrzeżach Rzeczypospolitej. Sejmik piltyński w latach 1617-1717. Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2004, s. 34-311. ISBN 83-231-1793-4.
  2. op. cit. str. 26-27.
  3. op. cit. str. 26-27, 57.