Annapurna
| Annapurna | |
 Annapurna I (w centrum) i Annapurna Południowa (z prawej) widok od strony Poon Hill |
|
| Państwo |  Nepal |
| Pasmo | Himalaje |
| Wysokość | 8091 m n.p.m. |
| Wybitność | 2894 m |
| Pierwsze wejście | 3 czerwca 1950 M. Herzog, L. Lachenal |
| • zimowe | 3 lutego 1987 A. Hajzer, J. Kukuczka |
|
Położenie na mapie Wyżyny Tybetańskiej
  Annapurna
|
|
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Annapurna (sanskryt: अन्नपूर्णा – Annapūrṇā) – ośmiotysięcznik, dziesiąty co do wysokości szczyt Ziemi (8091 m n.p.m.). Po obu stronach głębokiego przełomu rzeki Kali Gandaki w centralnym Nepalu wypiętrzają się potężne masywy górskie; kulminację jednego z nich stanowi Dhaulagiri, a w odległości 33 km od tego szczytu po wschodniej stronie Kali Gandaki wznosi się drugi olbrzym – Annapurna. Indyjska Służba Topograficzna nazwała ją Szczytem XXXIX. Annapurna położona jest na północny zachód od Katmandu. Miejscowa nazwa jest połączeniem sanskryckich słów "anna" (pożywienie) i "purna" (wypełniona) i oznacza Wypełnioną Pożywieniem. Tak właśnie nazywa się boska macierz, jedno z wcieleń Durgi, towarzyszki Sziwy, czczonej za moc dostarczania pożywienia. Według innej wersji połączenie tych dwóch słów jest przydomkiem bogini Kali – Żywicielka. Obszar chroniony dookoła Annapurny (ACAP) jest znanym regionem trekkingowym.
Spis treści |
[edytuj] Topografia
Główny wierzchołek Annapurny otoczony jest ze wszystkich stron zasłaniającymi go szczytami siedmiotysięcznymi. Masyw Annapurny składa się z 7 szczytów:
- Annapurna I – 8091 m – 10. góra świata pod względem wysokości;
- Annapurna II – 7937 m – 16. góra świata pod względem wysokości;
- Annapurna III – 7555 m – 42. góra świata pod względem wysokości;
- Annapurna IV – 7525 m;
- Gangapurna – 7455 m – 59. góra świata pod względem wysokości;
- Annapurna Południowa – 7219 m – 101. góra świata pod względem wysokości;
- Machapuchare – 6993 m.
Pomimo że Annapurna należy do niskich ośmiotysięczników, ze względu na dużą rozległość masywu jest górą niebezpieczną. Opad śniegu i wywołane nim zagrożenie lawinami może uwięzić himalaistów i uniemożliwić im bezpieczny powrót do bazy. Potwierdzają to dane liczbowe: do 2005 zarejestrowano 103 wejścia na wierzchołek i 56 przypadków śmierci. W zachodniej partii masywu znajduje się jedno z najwyższych urwisk na świecie, południowo-zachodnia ściana wierzchołka Baraha Shikhar (vel Annapurna Fang) (7647 m). Ściana ta ma od 4600 do 4800 metrów, jest więc wyższa od ściany Rupal w masywie Nanga Parbat liczącej 4500 m wysokości.
[edytuj] Historia zdobycia
Jest to pierwszy szczyt ośmiotysięczny zdobyty przez człowieka. Zdeterminowani zdobywcy, Maurice Herzog (kierownik wyprawy) i Louis Lachenal, ulegli ślepocie śnieżnej oraz poważnym odmrożeniom i tylko pomocy pozostałych członków wyprawy (wśród nich Lionela Terraya) zawdzięczają uratowanie życia. Pozbawiony palców u rąk Herzog został potem ministrem sportu. Są inne Annapurny w życiu człowieka, napisał w książce "Annapurna – pierwszy ośmiotysięcznik"
W 1970 brytyjska wyprawa pod kierownictwem Chrisa Boningtona pokonała południową ścianę Annapurny. Na szczyt weszli Dougal Haston i Don Whillans. Ian Clough zginął, zasypany przez seraki.
Annapurna uchodzi za jeden z najniebezpieczniejszych szczytów do zdobycia. Do 2007 roku odnotowano 153 wejścia na Annapurnę I, z czego 58 wspinaczy zginęło. Daje to śmiertelność rzędu 38%, co jest najwyższym wynikiem spośród wszystkich ośmiotysięczników[1].
[edytuj] Zdobywcy
- 3 czerwca 1950 – Maurice Herzog, Louis Lachenal (Francja)
- 1970 – Dougal Haston i Don Whillans południową ścianą
[edytuj] Polskie wejścia
- 3 lutego 1987 – Artur Hajzer, Jerzy Kukuczka – pierwsze wejście zimowe
- 1991 – Bogdan Stefko, Krzysztof Wielicki, Wanda Rutkiewicz, Ryszard Pawłowski, Mariusz Sprutta
- 1996 – Andrzej Marciniak
- 27 kwietnia 2010 – Piotr Pustelnik, Kinga Baranowska[2][3]
[edytuj] Pozostałe wierzchołki
Annapurna II została zdobyta w 1960 przez mieszaną ekspedycję brytyjsko-indyjsko-nepalską. Kierownikiem był Jimmy Roberts, a w ataku szczytowym uczestniczyli: Richard Grant, Chris Bonington i Ang Nyima.
Annapurna III została zdobyta w 1961 przez indyjską ekspedycję. Kierownikiem był Mohan Singh Kohli, w ataku szczytowym uczestniczyli Mohan Singh Kohli, Sonam Gyatso i Sonam Girmi.
Annapurna IV została zdobyta w 1955 przez niemiecką ekspedycję. Kierownikiem był Heinz Steinmetz, w ataku szczytowym uczestniczyli obok niego Harald Biller i Jürgen Wellenkamp.
Gangapurna została zdobyta w 1965 przez niemiecką ekspedycję. Kierownikiem był Günther Hauser, szczyt osiągnęło 11 członków ekspedycji.
Annapurna Południowa (znana także jako Annapurna Dakshin lub Moditse) została zdobyta w 1964 przez japońską ekspedycję. W ataku szczytowym uczestniczyli Shiochiro Uyeo i Mingma Tsering. W 1979 roku w wyprawie na ten wierzchołek, zorganizowanej przez Karkonoski Klub Wysokogórski zginęli Jerzy Pietkiewicz, Julian Ryznar, Józef Koniak[4]. Tablice upamiętniające ich śmierć znajdują się na symbolicznym cmentarzu Ofiar Gór w Kotle Łomniczki w Karkonoszach.
Machapuchare (6993 m) oficjalnie pozostaje uznawana za niezdobytą, choć podaje się iż w 1980 r. szczyt nielegalnie zdobył Nowozelandczyk Bill Denz. Fakt ten nie został rozstrzygnięty, gdyż Denz zginął podczas innej swojej wspinaczki na Makalu w 1983[5].
Przypisy
- ↑ Fatalities - Annapurna I download_trans.gif (ang.)
- ↑ Blog Piotra Pustelnika. [dostęp 2010-04-27].
- ↑ Dziennik wyprawy Kingi Baranowskiej. [dostęp 2010-03-02].
- ↑ Jeleniogórska wyprawa pod niebo – Annapurna 1979
- ↑ Machhapuchare w serwisie summitpost.org
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||
