Annapurna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Annapurna
Annapurna I (w centrum) i Annapurna Południowa (z prawej) widok od strony Poon Hill
Annapurna I (w centrum) i Annapurna Południowa (z prawej) widok od strony Poon Hill
Państwo  Nepal
Pasmo Himalaje
Wysokość 8091 m n.p.m.
Wybitność 2894 m
Pierwsze wejście 3 czerwca 1950
M. Herzog, L. Lachenal
• zimowe 3 lutego 1987
A. Hajzer, J. Kukuczka
Położenie na mapie Nepalu
Mapa lokalizacyjna Nepalu
Annapurna
Annapurna
Ziemia 28°35′N 83°57′E/28,583333 83,950000Na mapach: 28°35′N 83°57′E/28,583333 83,950000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dolina Marsyangdi u podnóży Annapurny. W oddali Manaslu
Szczyty Annapurny

Annapurna (sanskryt: अन्नपूर्णा – Annapūrṇā) – ośmiotysięcznik, dziesiąty co do wysokości szczyt Ziemi (8091 m n.p.m.). Po obu stronach głębokiego przełomu rzeki Kali Gandaki w centralnym Nepalu wypiętrzają się potężne masywy górskie; kulminację jednego z nich stanowi Dhaulagiri, a w odległości 33 km od tego szczytu po wschodniej stronie Kali Gandaki wznosi się drugi olbrzym – Annapurna. Indyjska Służba Topograficzna nazwała ją Szczytem XXXIX. Annapurna położona jest na północny zachód od Katmandu. Obszar chroniony dookoła Annapurny (ACAP) jest znanym regionem trekkingowym.

Miejscowa góry nazwa jest połączeniem sanskryckich słów "anna" (pożywienie) i "purna" (wypełniona) i oznacza Wypełnioną Pożywieniem. Imieniem Annapurna nazywana jest hinduistyczna bogini, jedno z wcieleń Parwati, towarzyszki Śiwy, czczonej za moc dostarczania pożywienia. Według innej wersji połączenie tych dwóch słów jest przydomkiem bogini Durgi lub Kali[potrzebne źródło] i mogłoby mieć znaczenie Żywicielka.

Topografia[edytuj | edytuj kod]

Główny wierzchołek Annapurny otoczony jest ze wszystkich stron zasłaniającymi go szczytami siedmiotysięcznymi. Masyw Annapurny składa się z wielu szczytów:

  • Annapurna I – 8091 m
  • Annapurna II – 7937 m
  • Annapurna Fang - 7647 m
  • Annapurna III – 7555 m
  • Annapurna IV – 7525 m
  • Gangapurna – 7455 m
  • Annapurna Południowa – 7219 m
  • Lachenal Peak (Gangapurna West, Asapurna) - 7140 m
  • Machapuchare – 6993 m

Pomimo że Annapurna należy do niskich ośmiotysięczników, ze względu na dużą rozległość masywu jest górą niebezpieczną. Opad śniegu i wywołane nim zagrożenie lawinami może uwięzić himalaistów i uniemożliwić im bezpieczny powrót do bazy. Potwierdzają to dane liczbowe: do 2005 zarejestrowano 103 wejścia na wierzchołek i 56 przypadków śmierci. W zachodniej partii masywu znajduje się jedno z najwyższych urwisk na świecie, południowo-zachodnia ściana wierzchołka Baraha Shikhar (vel Annapurna Fang; 7647 m). Ściana ta ma od 4600 do 4800 metrów, jest więc wyższa od ściany Rupal w masywie Nanga Parbat liczącej 4500 m wysokości.

Historia zdobycia[edytuj | edytuj kod]

Jest to pierwszy szczyt ośmiotysięczny zdobyty przez człowieka. Zdeterminowani zdobywcy, Maurice Herzog (kierownik wyprawy) i Louis Lachenal, ulegli ślepocie śnieżnej oraz poważnym odmrożeniom i tylko pomocy pozostałych członków wyprawy (wśród nich Lionela Terraya) zawdzięczają uratowanie życia. Maurice Herzog, późniejszy minister sportu, w swojej książce „Annapurna – pierwszy ośmiotysięcznik” napisał, że są inne Annapurny w życiu człowieka.

W 1970 brytyjska wyprawa pod kierownictwem Chrisa Boningtona pokonała południową ścianę Annapurny. Na szczyt weszli Dougal Haston i Don Whillans. Ian Clough zginął, zasypany przez seraki.

Annapurna uchodzi za jeden z najniebezpieczniejszych szczytów do zdobycia. Do 2007 roku odnotowano 153 wejścia na Annapurnę I, z czego 58 wspinaczy zginęło. Daje to śmiertelność rzędu 38%, co jest najwyższym wynikiem spośród wszystkich ośmiotysięczników[1].

Zdobywcy[edytuj | edytuj kod]

Polskie wejścia

Pozostałe wierzchołki[edytuj | edytuj kod]

Annapurna II została zdobyta w 1960 przez mieszaną ekspedycję brytyjsko-indyjsko-nepalską. Kierownikiem był Jimmy Roberts, a w ataku szczytowym uczestniczyli: Richard Grant, Chris Bonington i Ang Nyima.

Annapurna III została zdobyta w 1961 przez indyjską ekspedycję. Kierownikiem był Mohan Singh Kohli, w ataku szczytowym uczestniczyli Mohan Singh Kohli, Sonam Gyatso i Sonam Girmi.

Annapurna IV została zdobyta w 1955 przez niemiecką ekspedycję. Kierownikiem był Heinz Steinmetz, w ataku szczytowym uczestniczyli obok niego Harald Biller i Jürgen Wellenkamp.

Gangapurna została zdobyta w 1965 przez niemiecką ekspedycję. Kierownikiem był Günther Hauser, szczyt osiągnęło 11 członków ekspedycji.

Annapurna Południowa (znana także jako Annapurna Dakshin lub Moditse) została zdobyta w 1964 przez japońską ekspedycję. W ataku szczytowym uczestniczyli Shiochiro Uyeo i Mingma Tsering. W 1979 roku w wyprawie na ten wierzchołek, zorganizowanej przez Karkonoski Klub Wysokogórski zginęli Jerzy Pietkiewicz, Julian Ryznar, Józef Koniak[4]. Tablice upamiętniające ich śmierć znajdują się na symbolicznym cmentarzu Ofiar Gór w Kotle Łomniczki w Karkonoszach.

Machapuchare (6993 m) oficjalnie pozostaje uznawana za niezdobytą, choć podaje się iż w 1980 r. szczyt nielegalnie zdobył Nowozelandczyk Bill Denz. Fakt ten nie został rozstrzygnięty, gdyż Denz zginął podczas innej swojej wspinaczki na Makalu w 1983[5].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]