Artur Hajzer
Artur Hajzer (ur. 28 czerwca 1962) – polski taternik, alpinista i himalaista, współzałożyciel i były prezes (wraz z Januszem Majerem) nieistniejącej już firmy ADD, właściciela marki Alpinus produkującej odzież i sprzęt turystyczny. Obecnie prowadzą oni inną firmę w tej samej branży: HiMountain. Mieszka w Mikołowie.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Wspinanie Artur Hajzer rozpoczął w roku 1976 od Tatr. Przeszedł wiele dróg na Kazalnicy Mięguszowieckiej, Ganku i innych ścianach. W Alpach przeszedł kilka trudnych dróg w masywie Mont Blanc, m.in. na Petit Dru i Mont Blanc du Tacul.
W górach wysokich zadebiutował w 1982 wspinaczką na szczyt Gaurishanka-Go w Himalajach Nepalu (6126 m n.p.m.). W kolejnym roku zdobył Tiricz Mir, najwyższy wierzchołek Hindukuszu (7706 m). Z Jerzym Kukuczką 3 lutego 1987 dokonał pierwszego zimowego wejścia na Annapurnę. Spośród ośmiotysięczników zdobył też Manaslu w 1986 wraz z Jerzym Kukuczką, Sziszapangmę 18 września 1987 wraz z Wandą Rutkiewicz, Ryszardem Wareckim i Jerzym Kukuczką, Dhaulagiri w 2008[1] i Nanga Parbat w 2010, oba z Robertem Szymczakiem[2]. W 2011 wraz z Adamem Bieleckim i Tomaszem Wolfartem zdobył kolejny ośmiotysięcznik, Makalu[3].
Wspólnie z Krzysztofem Wielickim trzykrotnie szturmował południową ścianę Lhotse. W 1989 był głównym organizatorem akcji ratunkowej po lawinie pod Mount Everest, dzięki której udało się sprowadzić jedynego ocalałego Andrzeja Marciniaka.
10 lutego 2008 r. miał wypadek lawinowy w Tatrach Zachodnich[4]. Po urwaniu nawisu śnieżnego na grani Ciemniaka został porwany przez lawinę. Udało mu się utrzymać blisko jej powierzchni i dzięki nadajnikowi Pieps oraz szybkiej akcji ratowników TOPR z użyciem helikoptera udało się go odnaleźć i uratować[5]. Za złamanie obowiązującego w Tatrzańskim Parku Narodowym zakazu poruszania się poza wyznaczonymi szlakami turystycznymi został ukarany przez jego dyrekcję symbolicznym upomnieniem[6].
Ma dwóch synów: starszego Filipa i o 8 lat młodszego Jakuba oraz żonę Izabelę.
[edytuj] Zdobyte ośmiotysięczniki
- Manaslu – nową drogą – 1986
- Annapurna – pierwsze wejście zimowe – 3 lutego 1987
- Sziszapangma – nową drogą – 1987
- Annapurna Wschodnia (8010 m) – nową drogą – 1988
- Dhaulagiri – 11 maja 2008[1]
- Nanga Parbat – 23 czerwca 2010[2]
- Makalu – 30 września 2011[3]
[edytuj] Publikacje
- 1996 – "Atak rozpaczy", Gliwice 1994.
- 2011 – "Korona Ziemi: nie-poradnik zdobywcy", Gliwice 1994.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Klub Wysokogórski Trójmiasto. [dostęp 2009-03-24].
- ↑ 2,0 2,1 Nanga Parbat zdobyta! PZA.org.pl. [dostęp 2010-06-23].
- ↑ 3,0 3,1 Makalu – sukces! Polski Himalaizm Zimowy 2010–2015. [dostęp 2011-09-30].
- ↑ ”Lawina w Tatrach porwała znanego himalaistę” w internetowym portalu informacyjnym Wiadomości.Onet.pl (PAP /10.02.2008 23:17)[1]
- ↑ "Lawina na Ciemniaku" – raport Artura Hajzera [2]
- ↑ ”Znany himalaista ukarany przez dyrektora TPN” w internetowym portalu informacyjnym Wiadomości. Onet.pl (IAR, ABa /17:52 12.02.2008)[3]
[edytuj] Bibliografia
- Janusz Kurczab: Leksykon polskiego himalaizmu. Warszawa: Agora SA – Biblioteka Gazety Wyborczej, 2008, s. 48-49, seria: Polskie Himalaje. ISBN 978-83-7552-383-6.
