K2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy o szczycie. Zobacz też: K2 (strona ujednoznaczniająca).
K2
Szczyt K2 latem – widok od południa (z Concordii)
Szczyt K2 latem – widok od południa (z Concordii)
Państwo  Chiny
 Pakistan
Pasmo Karakorum
Wysokość 8611 m n.p.m.
Wybitność 4017 m
Pierwsze wejście 31 lipca 1954
A. Compagnoni, L. Lacedelli
Położenie na mapie Wyżyny Tybetańskiej
Mapa lokalizacyjna Wyżyny Tybetańskiej
K2
K2
Położenie na mapie Azji
Mapa lokalizacyjna Azji
K2
K2
Ziemia 35°52′57″N 76°30′48″E/35,882500 76,513333Na mapach: 35°52′57″N 76°30′48″E/35,882500 76,513333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

K2 (Czogori, Lambha Pahar, Dapsang, Kechu, Mount Godwin-Austen, chiń. upr.: 乔戈里峰; chiń. trad.: 喬戈里峰; pinyin: Qiáogēlǐ Fēng; 8611 m n.p.m.) – ośmiotysięcznik, najwyższy szczyt Karakorum, drugi co do wysokości (po Mount Everest) szczyt Ziemi. Znajduje się na granicy Chin i Pakistanu, jednak Indie wciąż zgłaszają pretensje do całego Kaszmiru, uważając się tym samym również za administratora K2. Jest to jeden z dwóch ośmiotysięczników niezdobytych zimą (drugi to Nanga Parbat).

Zbudowany ze skał krystalicznych, głównie gnejsów i granitów. W 1856 Brytyjczyk T. G. Montgomerie z indyjskiego urzędu mierniczego dokonał pomiaru szczytu, nazywając go K2 i oznaczając jako drugi na liście 35 szczytów Karakorum. Zgodnie z polityką Indyjskiego Urzędu Mierniczego starano się nazywać szczyty zgodnie z ich lokalnymi nazwami. Jednakże ze względu na wyjątkowe odosobnienie K2 nie posiadał lokalnej nazwy. Szczyt nie był widoczny ani z najbliższej wioski na północ od niego, ani od najbliższej wioski na południe. Widoczny jest z lodowca Baltoro, tam jednak mieszkańcy pobliskich osad zapuszczali się bardzo rzadko. Ze względu na brak rozpowszechnionej nazwy lokalnej oraz w związku z upowszechnianiem się nazwy K2 przyjęto ją jako oficjalną.

Kontrowersyjna przynależność terytorialna K2[edytuj | edytuj kod]

K2 znajduje się pod administracją pakistańską i wchodzi w skład regionu Baltoro. Ponieważ jednak przylega bezpośrednio do granicy z Chinami, wciąż dochodzi do sporów pomiędzy Pakistanem a jego północnym sąsiadem. Jeszcze ostrzejszą formę przybrał konflikt z Indiami, które wciąż zgłaszają pretensje do całego Kaszmiru, a więc i Baltoro, uważając się tym samym również za administratora K2.

Najbliższy K2 międzynarodowy port lotniczy znajduje się w stolicy Pakistanu Islamabadzie. Stąd niewielkimi samochodami terenowymi można dotrzeć do Gilgit, Skardu i Askole.

Legenda K2[edytuj | edytuj kod]

Uważany za najtrudniejszy ośmiotysięcznik do zdobycia. K2 jest tak niebezpieczny przede wszystkim dlatego, że trudności techniczne (wspinaczkowe) w drodze na wierzchołek znajdują się bardzo wysoko, w okolicy 8000 metrów n.p.m.. To jeden z dwóch ostatnich ośmiotysięczników, którego nie udało się zdobyć zimą. Z powodu wysokiego odsetka wypadków śmiertelnych nazywany bywa Góra Morderca.

W historii K2 zdarzało się, że przez wiele lat nikt nie stawał na jego szczycie. Po pierwszych zdobywcach z roku 1954, następni ludzie stanęli na szczycie dopiero w roku 1977, a więc aż po 23 latach. Była to japońska wyprawa licząca 50 wspinaczy i 1500 tragarzy. 8 sierpnia szczyt zdobyli Shoji Nakamura, Tsuneo Shigehiro i Takayoshi Takatsuka. Dzień później wierzchołek zdobyło jeszcze trzech Japończyków oraz Pakistańczyk Ashraf Aman. Także w latach 1987-1989, 1998-1999, 2002-2003, 2005 oraz 2009-2010 nikt nie stanął na szczycie.

Zdobywcy[edytuj | edytuj kod]

K2 w lipcu 2006 – widok od południa

Pierwszy raz zdobyty 31 lipca 1954 przez wyprawę włoską dowodzoną przez Ardito Desio. Drogą przez Żebro Abruzzi na szczyt weszli Achille Compagnoni i Lino Lacedelli.

Wanda Rutkiewicz była pierwszą kobietą, która stanęła na szczycie K2 (23 czerwca 1986, godz. 10:15 czasu lokalnego).

Polskie ślady na K2[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym polskim wejściem na K2 było wejście Wandy Rutkiewicz 23 czerwca 1986 roku.

W 1976 ekspedycja prowadzona przez Janusza Kurczaba nie korzystała z pomocy tragarzy wysokościowych. Ekspedycja ta niemal zdobyła tę górę, wycofując się 200 m poniżej szczytu.

Polacy wytyczyli lub dokończyli cztery z dziewięciu dróg wiodących na szczyt, w tym drogę nazywaną Magiczną Linią oraz Polską drogę. Ta ostatnia została wytyczona przez Jerzego Kukuczkę i Tadeusza Piotrowskiego na południowej ścianie K2. W czasie schodzenia drogą klasyczną spadł w przepaść i zginął Piotrowski.

Na K2 zginęli też: Halina Krüger-Syrokomska i Wojciech Wróż. U podnóża K2 pochowana jest Dobrosława Miodowicz-Wolf, która zmarła podczas schodzenia po nieudanym ataku szczytowym w tragicznym sezonie 1986.

Piotr Pustelnik otrzymał Nagrodę Fair Play Polskiego Komitetu Olimpijskiego za rezygnację z ataku szczytowego aby nieść pomoc koledze Christianowi Kuntnerowi, który zapadł na chorobę wysokościową w czasie zejścia z wierzchołka.

W zimie 2002/2003 po północnej stronie góry działała Polska Wyprawa Zimowa Netia K2 kierowana przez Krzysztofa Wielickiego, w której skład weszło również czterech alpinistów z Gruzji, Kazachstanu i Uzbekistanu. Bazę główną na lodowcu Qogir założono 29 grudnia 2002. W ciągu 2 miesięcy działalności rozpięto kilka kilometrów lin poręczowych i założono cztery obozy, najwyższy na 7650 m n.p.m. rozbili Marcin Kaczkan, Piotr Morawski i Denis Urubko. Atak szczytowy uniemożliwiły huraganowe wiatry.

Polscy zdobywcy:

Wypadki[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1986, w katastrofie na K2, zginęło 13 osób. Był to najtragiczniejszy sezon w historii zdobywania tej góry.

13 sierpnia 1995 zginęło sześciu himalaistów.

W sezonie 2008 zejście lawiny spowodowało serię zdarzeń, w której zginęło jedenastu himalaistów[2]: Trzech Koreańczyków, dwóch Nepalczyków, dwóch Pakistańczyków, Serb, Irlandczyk, Norweg i Francuz. Przyczyną tragedii było oderwanie się bloku lodowego (wielkiego seraka) powyżej trudnego żlebu zwanego "Bottleneck" (Szyjka butelki), co spowodowało lawinę, która pozrywała liny poręczowe w żlebie. To zdarzenie uniemożliwiło bezpieczne, szybkie zejście do obozu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o K2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]