Aragonit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aragonit
Aragonite Salsigne France.jpg
Aragonite 2 Enguidanos.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny CaCO3 (węglan wapnia)[1], czasem występują domieszki węglanów: Pb, Sr, Zn
Twardość w skali Mohsa 3,5–4
Przełam muszlowy, kruchy
Łupliwość wyraźna w jednym kierunku
Układ krystalograficzny układ rombowy[1]
Gęstość minerału 2,947 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa bezbarwny, biały, szary, żółty, zielony, niebieskozielony, lawendowy, czerwony, brązowy
Rysa bez barwy
Połysk szklisty, żywiczny
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Aragonit w Ochtińskiej Jaskini Aragonitowej na Słowacji

Aragonitminerał z gromady węglanów, polimorficzna odmiana węglanu wapnia. Stanowi 90% masy perłowej[1].

Jego nazwa wiąże się z miejscem występowania – Molina de Aragon (Hiszpania).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Zazwyczaj tworzy kryształy tabliczkowe, słupkowe, igiełkowe. Często występują zbliźniaczenia (czasami wielokrotne). Występuje w skupieniach ziarnistych, zbitych, pręcikowych, promienistych, groniastych, naciekowych. Czasami tworzy wykwity (kwiat żelaza). Jest kruchy, przezroczysty. Często zawiera domieszki: ołowiu (tarnowicyt), cynku (nicholsonit), strontu i pierwiastków ziem rzadkich. Reaguje z kwasem solnym. Jest izomorficzny z witerytem, stroncjanitem, cerusytem. W warunkach panujących na powierzchni Ziemi przekrystalizowuje się w kalcyt i tworzy z nim paramorfozy.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest produktem niskotemperaturowych procesów hydrotermalnych; występuje w pęcherzach pogazowych. W kawernach wapiennych i strefach utleniania złóż kruszców, w osadach gorących źródeł (składnik grochowców).

Miejsca występowania:

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • W jubilerstwie rzadko ze względu na miękkość, oszlifowane kryształy są zwykle bezbarwne,
  • ma znaczenie naukowe,
  • interesujący dla kolekcjonerów,
  • czasami wykorzystywany jako kamień ozdobny,
  • do wyrobu biżuterii artystycznej.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 39. ISBN 8371832400.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Maślankiewicz: Kamienie szlachetne. Wyd. 3 popr. i uzup.. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1982.
  • Michał Sachanbiński: Vademecum zbieracza kamieni szlachetnych i ozdobnych. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1984. ISBN 83-220-0199-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasła aragonit i aragonitowy w Wikisłowniku