Finwal

Finwal
Balaenoptera physalus
(Linnaeus, 1758)
Finwal wynurzający się w Kenai Fjords na Alasce
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ssaki
Podgromada	ssaki żyworodne
Infragromada	łożyskowce
Rząd	walenie
Podrząd	fiszbinowce
Rodzina	fałdowce
Rodzaj	Balaenoptera
Gatunek	finwal
Synonimy
Balaena physalus Linnaeus, 1758
Podgatunki
B. p. physalus (Linnaeus, 1758) B. p. quoyi (Fischer, 1829)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
zagrożony
Zasięg występowania
Systematyka w Wikispecies
Multimedia w Wikimedia Commons

Finwal (Balaenoptera physalus) – gatunek walenia z rodziny fałdowców, występujący we wszystkich oceanach. Jest drugim co do wielkości zwierzęciem na Ziemi (po płetwalu błękitnym), dorastającym do 27 metrów długości. Płetwy długie, spiczaste. Brzuch biały, grzbiet szary i czarny. Cechą charakterystyczną jest niesymetryczne ubarwienie: warga żuchwy po lewej stronie jest ciemnoszara, warga po prawej stronie jest biała. Fiszbin biały. Fontanna podwójna, wysokości ok. 5 m. Głowa stanowi prawie 1/4 długości ciała. Żyje samotnie, w parach lub małych stadach (6-8 osobników). W lecie finwale migrują na wody polarne (żerowiska), w zimie wracają na wody cieplejsze – tam samice wydają na świat jedno młode.

Długość: do 21 (samice) i 26 m (samce).

Masa ciała: ok. 70 ton (nawet 100 ton).

Ubarwienie: szarobiałe, niesymetryczne.

Pożywienie: zooplankton (kryl), małe ryby.

Dojrzałość płciowa: 3-4 lat.

Rozród: ciąża trwa około 12 miesięcy; noworodek ma ok. 5-7 m długości. Samica przestaje karmić cielę, gdy osiąga ono długość ok. 12 m.

Występowanie: wody otwarte zimnych mórz i oceanów, z dala od brzegu. Niekiedy finwale wpływają na wody Bałtyku. W sierpniu 2007 roku zaobserwowano finwala w Zatoce Gdańskiej. Poprzednio takie wydarzenie miało miejsce w 1930 roku.

Finwal wynurzający się na powierzchnię wody