Benedykt XII

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Benedykt XII
Benedictus Duodecimus
Jacques Fournier
Papież
Benedykt XII
Herb Benedykt XII
Data i miejsce urodzenia ok. 1280-1285
Saverdun
Data i miejsce śmierci 25 kwietnia 1342
Awinion
Papież
Okres sprawowania 1334-1342
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 20 grudnia 1334

Benedykt XII, łac. Benedictus XII, właśc. Jacques Fournier OCist (ur. ok. 1280-1285 w Saverdun, zm. 25 kwietnia 1342 w Awinionie[1]) – papież w okresie od 20 grudnia 1334 do 25 kwietnia 1342, cysters[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodził ze skromnego środowiska, jego ojciec był być może młynarzem. Karierę duchowną rozpoczął w zakonie cystersów w Boulbonne[1]. Studiował na uniwersytecie paryskim, gdzie otrzymał tytuł magistra teologii[1]. W 1317 został biskupem Pamiers, a dziesięć lat później kardynałem[2]. Sprawował też urząd inkwizytora w Langwedocji i zajmował się nadużyciami seksualnymi i herezją tamtejszego kleru[1]. Poza tym zwalczał katarów w pirenejskiej wiosce Montaillou. W ciągu całej swojej działalności inkwizytorskiej osądził i skazał 98 osób, w tym 5 z nich przekazał ramieniu świeckiemu i doprowadził do spalenia na stosie.

Po śmierci Jana XXII, najbardziej oczywistym kandydatem był Jean-Raymond de Comminges, który jednak odmówił złożenia obietnicy, że nie przeniesie Stolicy Piotrowej z powrotem do Rzymu[1][3]. Z tego powodu, jego kandydatura została odrzucona, natomiast wybrano Jacques'a Fourniera, jako trzeciego papieża niewoli awiniońskiej[1].

Na początku pontyfikatu zreorganizował kurię i przeprowadził surową kontrolę wydatków (m.in. zmniejszył opłaty za wydawanie dokumentów)[1]. Określił także nowe, surowe zasady dla mnichów cysterskich, franciszkańskich i benedyktyńskich[1]. Nie mógł się jednak wyzwolić spod wpływów dworu francuskiego, o czym może świadczyć fakt, że nie przeniósł się do Rzymu[2]. Wkrótce potem rozpoczął budowę pałacu w Awinionie[2] a także mianował pięciu francuskich kardynałów[1].

Na arenie międzynarodowej był mniej skuteczny – nie zapobiegł wybuchowi wojny stuletniej pomiędzy Anglią, a Francją[1]. Pomimo, że początkowo był bliski porozumienia i zniesienia interdyktu z króla Niemiec, Ludwika IV, to nie udało się tego osiągnąć, gdyż sprzeciwili się temu król Francji Filip VI i król Neapolu Robert I[1].

Poprzez swoich wysłanników, rozstrzygnął na korzyść Korony Królestwa Polskiego spór z zakonem krzyżackim w procesie warszawskim w 1339[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 303-306. ISBN 83-06-02633-0.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 110. ISBN 83-7006-437-X.
  3. SEDE VACANTE 1334 (ang.). California State University, Northridge. [dostęp 2013-02-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Jan XXII
Emblem of the Papacy SE.svg Papież Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Klemens VI