Lucjusz II

Lucjusz II Lucius Secundus
Gerardo Caccianemici
Papież
Miejsce urodzenia	Bolonia
Data i miejsce śmierci	15 lutego 1145 Rzym
Kanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego
Okres sprawowania	grudzień 1141 – 12 marca 1144
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Sakra biskupia	12 marca 1144
Kreacja kardynalska	10 marca 1123 Kalikst II
Kościół tytularny	S. Croce in Gerusalemme
Pontyfikat	12 marca 1144
Multimedia w Wikimedia Commons

Lucjusz II (łac. Lucius II), właściwie Gerardo Caccianemici, (ur. w Bolonii - zm. 15 lutego 1145 w Rzymie) - papież w okresie od 12 marca 1144 do 15 lutego 1145.

Życie przed wyborem na papieża

Gerardo Caccianemici urodził się w Bolonii jako syn Alberto dell'Orso. Następnie został członkiem kongregacji kanoników regularnych San Frediano najpierw w Lukce, a potem na Lateranie. Prawdopodobnie w marcu 1123 został mianowany przez Kaliksta II kardynałem-prezbiterem kościoła S. Croce in Gerusalemme i począwszy od 11 września 1123 pojawia się wśród sygnatariuszy bulli papieskich. W latach 1125-26 i 1127-28 był legatem papieża Honoriusza II w Niemczech. W trakcie pierwszej legacji wspierał wybór Lotara III na króla Niemiec i asystował przy wyborze Norberta z Xanten na arcybiskupa Magdeburga. W 1128/29 i 1131-33 był gubernatorem Benewentu. Uczestniczył w podwójnej papieskiej elekcji w lutym 1130 i poparł wybór Innocentego II. W następnych latach trzykrotnie służył jako jego legat w Niemczech (1130-31, 1133-34 i 1136). W 1137 był członkiem komisji kardynalskiej badającej legalność wyboru opata Rainaldo z Monte Cassino. W grudniu 1141 został kanclerzem Św. Kościoła Rzymskiego. W chwili wyboru na papieża był też protoprezbiterem Kolegium Kardynałów.

Pontyfikat

Wybór na papieża

12 marca 1144 kardynałowie jednogłośnie obrali go na następcę Celestyna II (1143-44). Przyjął imię Lucjusz II i jeszcze tego samego dnia otrzymał sakrę biskupią i został uroczyście koronowany przez archidiakona Gregorio Tarquini.

Sprawy polityczne

Lucjusz II odziedziczył po swoich dwóch poprzednikach dwa problemy. Pierwszym z nich była komuna miejska w Rzymie, która nie uznawała świeckiej władzy papieża. Drugim był konflikt z nominalnym wasalem papiestwa królem Roger II sycylijskim. W rozwiązywaniu obu tych spraw papież nie odniósł sukcesów. W czerwcu 1144 zawarł rozejm z Rogerem II na warunkach przez niego podyktowanych. Z kolei w Rzymie wbrew woli papieża obrano na senatora Giordano Pierleoni, brata antypapieża Anakleta II (1130-1138), a kiedy Lucjusz II zwrócił się o pomoc do króla Niemiec Konrada III wybuchł otwarty bunt. Według zapisów kronikarskich Lucjusz II w trakcie zamieszek został ranny i wskutek odniesionych ran zmarł kilka dni później po zaledwie 11 miesiącach pontyfikatu.

Sprawy religijne

Na polu wewnątrzkościelnym Lucjusz II wspierał rozwój niedawno utworzonego zakonu premonstratensów, sprowadził benedyktynów z Cluny do klasztoru S. Saba na Awentynie i nadał kościół tytularny S. Croce in Gerusalemme kanonikom regularnym kongregacji San Frediano. Mianował 12 kardynałów na dwóch konsystorzach:

Źródła

• Ian Stuart Robinson, The Papacy 1073-1198. Continuity and Innovation, Cambridge University Press 1990
• Hans-Walter Klewitz, Reformpapsttum und Kardinalkolleg, Darmstadt 1957
• Philipp Jaffé, Regesta pontificum Romanorum ab condita Ecclesia ad annum post Christum natum MCXCVIII, Berlin 1851
• The Catholic Encyclopedia
• The Cardinals of the Holy Roman Church
• J.M. Brixius, Die Mitglieder des Kardinalkollegiums von 1130-1181, Berlin 1912

Poprzednik Celestyn II

Papież

Następca bł. Eugeniusz III