Ignacy Jeż

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ignacy Jeż
Ignacy Jeż
Veni ignem mittere
Przyszedłem ogień rzucić na ziemię
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 31 lipca 1914
Radomyśl Wielki
Data i miejsce śmierci 16 października 2007
Rzym
Biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski
Okres sprawowania 1972–1992
Biskup pomocniczy gorzowski
Okres sprawowania 1960–1972
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 20 czerwca 1937
Nominacja biskupia 20 kwietnia 1960
Sakra biskupia 5 czerwca 1960
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Wielki Krzyż Zasługi Orderu Zasługi RFN Order Uśmiechu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Ignacy Jeż w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 5 czerwca 1960
Konsekrator Stefan Wyszyński
Współkonsekratorzy Bolesław Kominek
Wilhelm Pluta
Pomnik-głaz poświęcony biskupowi Jeżowi, ustawiony w parku im. Tadeusza Kościuszki w Koszalinie

Ignacy Ludwik Jeż (ur. 31 lipca 1914 w Radomyślu Wielkim, zm. 16 października 2007 w Rzymie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gorzowski w latach 1960–1972, biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski w latach 1972–1992, przewidziany do kreacji kardynalskiej na konsystorzu w 2007.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Katowicach. W latach 1932–1937 studiował teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Obronił magisterium z historii Kościoła. 20 czerwca 1937 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Stanisława Adamskiego.

Podjął pracę duszpasterską jako wikariusz w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Hajdukach Wielkich (obecnie Chorzów Batory). W sierpniu 1942 został aresztowany przez Niemców za odprawienie mszy za zmarłego w niemieckim obozie koncentracyjnym proboszcza Józefa Czempiela (obecnie błogosławionego)[1]. Był więziony w obozie koncentracyjnym Dachau (nr obozowy 37196), gdzie osobiście poznał ojca Józefa Kentenicha, założyciela Międzynarodowego Ruchu Szensztackiego (później był wieloletnim protektorem i opiekunem Ruchu Szensztackiego w Polsce). Po wyzwoleniu obozu był kapelanem obozu repatriacyjnego w Göppingen koło Stuttgartu. Powrócił do Polski w maju 1946. Był wikariuszem w Radlinie i parafii św. Szczepana w Katowicach-Bogucicach. W latach 1946–1960 pracował jako katecheta i dyrektor Gimnazjum Katolickiego im. św. Jacka w Katowicach oraz rektor niższego seminarium duchownego.

20 kwietnia 1960 został mianowany biskupem pomocniczym gorzowskim ze stolicą tytularną Alba Maritima. Sakrę biskupią przyjął 5 czerwca 1960 z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego. Brał udział w obradach soboru watykańskiego II. Był współautorem listu biskupów polskich do biskupów niemieckich z 1965. W czerwcu 1972 został pierwszym biskupem diecezjalnym nowo utworzonej diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Erygował ok. 100 nowych parafii, doprowadził do budowy nowego budynku Wyższego Seminarium Duchownego w Koszalinie. Zorganizował wizytę w Koszalinie papieża Jana Pawła II 1–2 czerwca 1991. Uczestniczył w pracach Komisji Episkopatu Polski ds. Środków Społecznego Przekazu, a także Komitetu Księży Polskich b. Więźniów Obozów Koncentracyjnych, którego był wieloletnim przewodniczącym. 1 lutego 1992 został przeniesiony w stan spoczynku, a jego następcą w diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej mianowano biskupa pomocniczego katowickiego Czesława Domina.

Zmarł 16 października 2007 w klinice Gemelli w Rzymie. Następnego dnia na zakończenie audiencji generalnej papież Benedykt XVI poinformował, że chciał na najbliższym konsystorzu 24 listopada 2007 wynieść go do godności kardynalskiej. Ignacy Jeż został pochowany 23 października 2007 w krypcie bazyliki konkatedralnej Wniebowzięcia NMP w Kołobrzegu.

Ordery, odznaczenia i tytuły[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 2 czerwca 2007 „za wybitne zasługi na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za zaangażowanie w niesieniu pomocy ludziom potrzebującym oraz za działalność na rzecz współpracy polsko-niemieckiej” został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[2].

W 2005 uhonorowano go Wielkim Krzyżem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. W 1997 został odznaczony Medalem Polonia Mater Nostra Est.

Honorowy Obywatel Miasta i Gminy Radomyśl Wielki (od 2004), Koszalina (od 1994), Słupska (od 2006), Połczyna Zdroju (od 2006), Katowic (od 2007), Kołobrzegu (od 2008).

Kawaler Orderu Uśmiechu, który otrzymał na wniosek dzieci z rąk kanclerza Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu Cezarego Leżeńskiego.

Postanowieniem z 28 czerwca 2007 Senat KUL-u przyznał mu medal „Za zasługi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego”. Uroczystość wręczenia medalu zaplanowana była na grudzień 2007.

6 czerwca 2008 w Słupsku poświęcono rondo jego imienia przy zbiegu ulic Sobieskiego i Banacha. 19 lutego 2009 uchwałą Rady Miejskiej w Koszalinie nadano imię Kardynała Ignacego Jeża skrzyżowaniu ulic Fałata-Gdańska z ul. Orląt Lwowskich-Jana Pawła II[3]. 15 kwietnia 2009 w Kołobrzegu uchwałą Rady Miasta Kołobrzeg nadano imię Kardynała Ignacego Jeża rondu przy zbiegu ulic Młyńskiej i Szpitalnej[4]. 15 maja 2009 został patronem Zespołu Szkół Publicznych w Brzeżnie.

30 stycznia 2009 Poczta Polska wydała w nakładzie 400 000 serię znaczków „Ocaleli z zagłady”. Na jednym z nich znalazł się wizerunek Ignacego Jeża. Ze względu na drobne błędy techniczne 24 lutego 2009 całą serię wycofano z obrotu.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1989: Listy pasterskie w latach 1972–1988
  • 1993: Błogosławcie Pana światła i ciemności (przetłumaczone na język niemiecki)
  • 2000: W 1000-lecie powstania biskupstwa w Kołobrzegu (praca zbiorowa pod redakcją bpa Ignacego Jeża). ISBN 83-87739-33-2
  • 2001: Nawrócenie przywilejem wolności (nauki rekolekcyjne dla Episkopatu Polski wygłoszone w 2000 roku). ISBN 83-88648-30-6
  • 2004: Świadek historii. Na jubileusz 90. urodzin Jego Ekscelencji Biskupa Seniora Ignacego Jeża. ISBN 83-87317-47-0
  • 2005: Przygody z Opatrznością. ISBN 83-7030-428-1
  • 2005: Nadzwyczajnie zwyczajny. Biskup uśmiechu o Janie Pawle II. ISBN 93-7030-451-6
  • 2008: Biskup uśmiechu (zbiór wywiadów z bp. Jeżem opublikowanych w tygodniku "Niedziela"). ISBN 978-83-904078-7-6

Przypisy

  1. Notka biograficzna na obrazku pamiątkowym wydanym z okazji uroczystości pogrzebowych przez Kurię Metropolitalną w Katowicach w październiku 2007
  2. M.P. z 2007 r. Nr 57, poz. 644
  3. Uchwała Nr XXXI/348/2009 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 19 lutego 2009 r.
  4. Uchwała Nr XXXII/444/09 Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 15 kwietnia 2009 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]